Լեզվաբանական տերմինները «Հանդէս ամսօրեայ»-ում (1887-1900թթ.)

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հայկական սփյուռքում էթնիկ մամուլի դերի ուսումնասիրությանը՝ էթնոսոցիոլոգիական հետազոտության տեսանկյունից, դիտարկելով այն որպես ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային ժառանգության փոխանցման և համայնքային համախմբման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սփյուռքահայ մամուլի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղեկատվական, կրթական և մշակութային գործառույթները, ինչպես նաև ազդեցությունը տարբեր երկրներում բնակվող հայ համայնքների սոցիալական կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էթնիկ մամուլի դերին մայրենի լեզվի պահպանման, ազգային արժեքների տարածման, պատմական հիշողության վերարտադրման և սփյուռքյան ինքնագիտակցության ամրապնդման գործընթացներում։ Քննարկվում են նաև գլոբալացման, թվայնացման և նոր մեդիայի զարգացման պայմաններում էթնիկ մամուլի առջև ծառացած մարտահրավերները, լսարանի փոփոխվող պահանջները և ավանդական ու թվային հաղորդակցական հարթակների փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը ներկայացնում է էթնոսոցիոլոգիական վերլուծություն՝ բացահայտելով, թե ինչպես է էթնիկ մամուլը նպաստում համայնքային կապերի պահպանմանը, ազգային պատկանելության զգացման ամրապնդմանը և սփյուռքի ու հայրենիքի միջև տեղեկատվական ու մշակութային կապերի զարգացմանը:

Այլ առարկաներ

Արժեթղթերի ընթացիկ և ապագա արժեքների գնահատման մեթոդները ֆինանսական վերլուծության կարևոր գործիքներ են, որոնք օգտագործվում են բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների իրական արժեքը որոշելու համար՝ ներդրումային որոշումներ կայացնելու նպատակով։ Ապագա արժեքի գնահատումը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ ներկայում ներդրված գումարը ժամանակի ընթացքում աճում է տոկոսների կամ եկամտաբերության հաշվին, և այն հաշվարկվում է բարդ տոկոսադրույքի միջոցով, որտեղ հաշվի են առնվում տոկոսադրույքը, ժամանակահատվածը և կապիտալի աճի մեխանիզմը, ինչը թույլ է տալիս կանխատեսել ներդրման արժեքը որոշակի ապագա պահին։ Ընթացիկ արժեքի գնահատումը (դիսկոնտավորում) հակառակ գործընթացն է, որի ընթացքում ապագա դրամական հոսքերը բերվում են ներկա արժեքի՝ կիրառելով դիսկոնտավորման տոկոսադրույք, որը արտացոլում է ժամանակի արժեքը և ռիսկի մակարդակը, և այս մեթոդը հատկապես կարևոր է պարտատոմսերի և երկարաժամկետ ներդրումային նախագծերի գնահատման համար։ Արժեթղթերի գնահատման հիմնական մեթոդներից են դիսկոնտավորված դրամական հոսքերի մեթոդը (DCF), որը հաշվի է առնում բոլոր ապագա եկամուտները և դրանք բերում է ներկա արժեքի, դիվիդենտների դիսկոնտավորման մոդելը բաժնետոմսերի համար, ինչպես նաև պարտատոմսերի եկամտաբերության հաշվարկը մինչև մարման ժամկետ (yield to maturity), որը թույլ է տալիս գնահատել ներդրման ընդհանուր շահութաբերությունը։ Բացի այդ, կիրառվում են նաև շուկայական համեմատական մեթոդներ, որտեղ արժեթղթերի արժեքը համեմատվում է նմանատիպ ընկերությունների կամ ֆինանսական գործիքների հետ։ Այս մեթոդների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ներդրողներին ավելի ճշգրիտ գնահատել ռիսկը և եկամտաբերությունը, կայացնել հիմնավորված ներդրումային որոշումներ և արդյունավետ կառավարել ֆինանսական պորտֆելը։

Պատմություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեի և Մերձավոր Արևելքի արաբական պետությունների հայ համայնքների համագործակցության պատմությանը 1964–1991 թթ., ընդգծելով կազմակերպչական, մշակութային և սոցիալական փոխհարաբերությունների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է համագործակցության նպատակներն ու ուղղությունները՝ մշակութային ծրագրերի, կրթական և համայնքային նախաձեռնությունների, հայկական լեզվի և ավանդույթների պահպանման գործընթացների շրջանակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ համայնքների ինտեգրացիային տեղական հասարակության մեջ, կոմիտեի կողմից իրականացված աջակցությանը, համայնքային կենտրոնների և կազմակերպությունների ստեղծմանը, ինչպես նաև փոխադարձ փորձի ու գիտելիքի փոխանցմանը։ Ուսումնասիրությունը ընդգրկում է քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործոնների ազդեցությունը համագործակցության արդյունավետության վրա, ինչպես նաև Սփյուռքի և հայապահպանության ռազմավարությունների ձևավորման դերը տվյալ տարածաշրջանում։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների, սփյուռքագետների, մշակութաբանների և հասարակական կազմակերպությունների համար՝ նպաստելով հայկական սփյուռքի և Մերձավոր Արևելքի հայ համայնքների փոխգործակցության ու մշակութային կապերի ուսումնասիրության խորացմանը։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է հայերեն բարբառագիտության (դիալեկտոլոգիայի) ուսումնասիրություններին՝ ներկայացված «Этюды по армянской диалектологии / Studien zur Armenischen Dialectologie» խորագրով, որը ընդգծում է հայ բարբառների համակարգային վերլուծությունը բազմալեզու գիտական մոտեցման շրջանակում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել հայոց լեզվի բարբառային տարբերակների կառուցվածքային, հնչյունաբանական, ձևաբանական և բառապաշարային առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով դրանց պատմական զարգացման ուղիները և տարածքային տարբերությունները։ Ուսումնասիրվում են արևելահայ և արևմտահայ բարբառների հիմնական ենթախմբերը, դրանց տարածվածությունը Հայաստանի պատմաաշխարհագրական տարբեր շրջաններում, ինչպես նաև հարակից հայկական համայնքներում ձևավորված խոսակցական տարբերակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բարբառների հնչյունափոխական երևույթներին, բառապաշարային փոխառություններին, ինչպես նաև լեզվական շերտերի փոխազդեցությանը հարևան լեզուների հետ՝ թուրքերեն, պարսկերեն, վրացերեն և ռուսերեն։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է բարբառագիտության տեսական հիմքերը՝ համեմատական լեզվաբանության մեթոդների կիրառմամբ և դաշտային լեզվաբանական նյութերի հավաքագրման արդյունքների վերլուծությամբ։ Միաժամանակ ընդգծվում է հայ բարբառների պահպանման և փաստագրման կարևորությունը որպես ազգային մշակութային ժառանգության մաս։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է լեզվաբանության և հայերեն բարբառագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայոց լեզվի բարբառային բազմազանության ավելի խորքային գիտական ընկալմանը։

Իրավաբանություն

Հանցագործությունը քրեական իրավունքում հասարակության համար վտանգավոր, օրենքով արգելված և մեղավորությամբ կատարված արարք է, որի համար օրենքը նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն և պատիժ։ Այն համարվում է իրավախախտման ամենածանր ձևերից մեկը, քանի որ ուղղակիորեն վնասում է հասարակական կարգին, մարդու իրավունքներին, պետության և անհատների շահերին։ Հանցագործության հիմնական հատկանիշներն են՝ հասարակական վտանգավորությունը, հակաիրավականությունը, մեղավորությունը և պատժելիությունը։ Առանց այս հատկանիշների արարքը չի կարող համարվել հանցագործություն։ Հանցագործությունները դասակարգվում են ըստ տարբեր չափանիշների։ Ըստ ծանրության՝ դրանք բաժանվում են ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների։ Ըստ մեղքի ձևի՝ լինում են դիտավորյալ և անզգուշությամբ կատարված հանցագործություններ։ Դիտավորյալ հանցագործության դեպքում անձը գիտակցաբար կատարում է օրենքով արգելված արարք, իսկ անզգուշության դեպքում վնասը առաջանում է անփութության կամ անհրաժեշտ զգուշության բացակայության հետևանքով։ Ըստ օբյեկտի՝ հանցագործությունները կարող են ուղղված լինել կյանքի և առողջության դեմ, սեփականության դեմ, հասարակական անվտանգության դեմ, պետական իշխանության դեմ և այլ ոլորտների դեմ։ Յուրաքանչյուր խումբ ունի իր առանձնահատկությունները և իրավական կարգավորման մեխանիզմները։ Հանցագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է քրեական իրավունքում, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ իրավախախտումների բնույթը, կանխարգելման միջոցները և արդար պատժի կիրառման սկզբունքները։ Այսպիսով, հանցագործությունը հանդիսանում է քրեական իրավունքի հիմնական ինստիտուտ, որը ապահովում է հասարակական կարգի պաշտպանությունը և իրավական անվտանգության պահպանումը։

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե - Վերջին շատրվանը Այս ստեղծագործությունը Շիրվանզադեի սոցիալ-հոգեբանական արձակի բնորոշ օրինակներից է, որտեղ հեղինակը խորհրդանշական պատկերների միջոցով ներկայացնում է մարդկային հարաբերությունների անկայունությունը, կյանքի անցողիկությունը և բարոյական արժեքների փոփոխական բնույթը։ «Վերջին շատրվան» պատկերն այստեղ ունի խորհրդանշական իմաստ՝ կապված անցնող ժամանակի, մարումի և երբեմնի կենսունակ իրականության աստիճանական քայքայման գաղափարի հետ, որի ֆոնին բացահայտվում են կերպարների ներքին ապրումները, հիասթափությունները և չիրականացված սպասումները։ Շիրվանզադեն հոգեբանական մանրակրկիտ վերլուծությամբ ցույց է տալիս, թե ինչպես են արտաքին հանգամանքները և հասարակական միջավայրը ազդում մարդու ճակատագրի վրա՝ հաճախ նրան հասցնելով ներքին դատարկության կամ արժեքային վերագնահատման։ Ստեղծագործությունը բնորոշ է իր ռեալիստական դիտարկումներով և խորհրդանշական շերտերով, որոնք միավորում են առօրյա կյանքի պատկերները ավելի խոր գաղափարական իմաստների հետ։ Լեզուն պարզ է, բայց հուզականորեն և մտավոր կերպով խտացված, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին ընկալել ինչպես սյուժեն, այնպես էլ դրա ենթատեքստային նշանակությունը։