Ներդրումային պորտֆելի կառավարման բարելավման ուղիները ՀՀ ոչ բանկային ֆինանսական կազմակերպություններում

Սոցիոլոգիա

Մահացությունը և կյանքի տևողությունը ժողովրդագրական կարևոր ցուցանիշներ են, որոնք բնութագրում են բնակչության առողջական վիճակը, կյանքի որակը և սոցիալ-տնտեսական զարգացման մակարդակը։ Մահացությունը ցույց է տալիս որոշակի ժամանակահատվածում բնակչության շրջանում մահերի քանակը, սովորաբար հաշվարկվում է տարվա ընթացքում և արտահայտվում է 1000 բնակչի հաշվով՝ որպես մահացության ընդհանուր ցուցանիշ։ Կյանքի տևողությունը կամ կյանքի միջին սպասվող տևողությունը ցույց է տալիս, թե որքան տարի միջինում կարող է ապրել նոր ծնված մարդը՝ եթե տվյալ ժամանակահատվածի մահացության պայմանները պահպանվեն։ Մահացության ցուցանիշները բաժանվում են ընդհանուր, մանկական, մայրական և տարիքային հատուկ ցուցանիշների, որոնք օգնում են ավելի մանրամասն գնահատել բնակչության առողջական վիճակը տարբեր խմբերում։ Մահացության ընդհանուր ցուցանիշը հաշվարկվում է՝ որոշակի տարվա մահերի ընդհանուր թիվը բաժանելով նույն տարվա միջին բնակչության վրա և բազմապատկելով 1000-ով։ Մանկական մահացության ցուցանիշը հաշվարկվում է մինչև մեկ տարեկան երեխաների մահերի թիվը բաժանելով նույն տարվա կենդանի ծնունդների ընդհանուր թվի վրա և բազմապատկելով 1000-ով։ Կյանքի տևողության հաշվարկը կատարվում է հատուկ ժողովրդագրական աղյուսակների՝ կյանքի տախտակների միջոցով, որտեղ հաշվի են առնվում տարբեր տարիքային խմբերում մահանալու հավանականությունները։ Այս ցուցանիշները կարևոր են պետության սոցիալական քաղաքականության մշակման, առողջապահական համակարգի գնահատման և բնակչության կենսամակարդակի վերլուծության համար, քանի որ դրանք ցույց են տալիս հասարակության ընդհանուր բարեկեցության և առողջապահական վիճակի մակարդակը։

Հոգեբանություն

Մոտիվացիան մարդու վարքագիծը, գործունեությունը և նպատակային գործողությունները պայմանավորող ներքին և արտաքին գործոնների ամբողջությունն է, որը ուղղորդում է անհատին դեպի որոշակի նպատակների իրականացում։ Այն բացատրում է, թե ինչու և ինչպես է մարդը ընտրում կոնկրետ գործողություն, ինչն է նրան ստիպում սկսել, շարունակել կամ ավարտել որևէ գործունեություն։ Մոտիվացիայի էությունը կայանում է մարդու պահանջմունքների, հետաքրքրությունների, նպատակների և արժեքների համադրության մեջ, որոնք ձևավորում են գործունեության ներքին շարժիչ ուժը։ Մարդու մոտիվացիան կարող է պայմանավորված լինել ինչպես ներքին գործոններով, օրինակ՝ ինքնազարգացման ցանկությամբ, հաջողության հասնելու ձգտումով կամ հետաքրքրությամբ, այնպես էլ արտաքին գործոններով, ինչպիսիք են պարգևատրումը, սոցիալական ճանաչումը, պատիժը կամ նյութական շահը։ Մոտիվացիան կարևոր դեր ունի կրթության, աշխատանքի, սպորտի և հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում, քանի որ այն բարձրացնում է արդյունավետությունը և նպաստում նպատակների իրականացմանը։ Մոտիվացիայի ձևերը հիմնականում բաժանվում են երկու խմբի՝ ներքին և արտաքին մոտիվացիա։ Ներքին մոտիվացիան առաջանում է մարդու ներսից և կապված է անձնական հետաքրքրությունների, հաճույքի և ինքնաիրացման հետ, օրինակ՝ երբ մարդը սովորում է նոր բաներ պարզապես հետաքրքրությունից դրդված։ Արտաքին մոտիվացիան պայմանավորված է արտաքին ազդեցություններով, ինչպիսիք են վարձատրությունը, գնահատականները, մրցանակները կամ հասարակական կարծիքը։ Բացի այդ, առանձնացվում են նաև դրական և բացասական մոտիվացիաներ, որտեղ դրականը հիմնված է պարգևների և խրախուսանքի վրա, իսկ բացասականը՝ պատժից կամ կորուստից խուսափելու վրա։ Մոտիվացիան կարող է նաև լինել կայուն կամ ժամանակավոր՝ կախված նրանից, թե որքան երկար է այն պահպանվում մարդու գործունեության ընթացքում։ Ժամանակակից կառավարման և հոգեբանության մեջ մեծ ուշադրություն է դարձվում աշխատողների մոտիվացիային, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է աշխատանքի արտադրողականության և կազմակերպության հաջողության վրա։

Բնապահպանություն

Բնական միջավայրի մարդածին աղտոտումը այն գործընթացն է, երբ մարդու տնտեսական, արդյունաբերական և կենցաղային գործունեության արդյունքում վնասակար նյութեր և էներգիա են ներմուծվում շրջակա միջավայր՝ խախտելով նրա բնական հավասարակշռությունը։ Այս աղտոտումը համարվում է ժամանակակից էկոլոգիական ամենալուրջ խնդիրներից մեկը, քանի որ այն ազդում է օդի, ջրի, հողի, կենդանի օրգանիզմների և ամբողջ էկոհամակարգերի վրա։ Մարդածին աղտոտման հիմնական աղբյուրներն են արդյունաբերական ձեռնարկությունները, տրանսպորտը, գյուղատնտեսությունը և կենցաղային թափոնները։ Արդյունաբերական գործարանները արտանետում են վնասակար գազեր և քիմիական նյութեր, որոնք աղտոտում են մթնոլորտը և նպաստում ջերմոցային էֆեկտի ու կլիմայական փոփոխությունների առաջացմանը։ Տրանսպորտը նույնպես զգալի աղբյուր է օդի աղտոտման, քանի որ մեքենաների արտանետումները պարունակում են ածխածնի մոնօքսիդ, ազոտի օքսիդներ և այլ վնասակար միացություններ։ Գյուղատնտեսության մեջ օգտագործվող պարարտանյութերն ու թունաքիմիկատները կարող են ներթափանցել հող և ջրային համակարգեր՝ վնասելով ինչպես էկոհամակարգերին, այնպես էլ մարդու առողջությանը։ Կենցաղային թափոնների ոչ ճիշտ կառավարումը նույնպես հանգեցնում է հողի և ջրի աղտոտման։ Մարդածին աղտոտման հետևանքները բազմազան են՝ ներառում են օդի որակի վատթարացում, հիվանդությունների աճ, կենսաբազմազանության կորուստ և բնական ռեսուրսների սպառում։ Այս խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել բնապահպանական քաղաքականություն, զարգացնել մաքուր տեխնոլոգիաներ, խթանել վերամշակումը և բարձրացնել հասարակության էկոլոգիական գիտակցությունը։

Տեխնոլոգիա

Սա տեխնոլոգիական և գիտահետազոտական բնույթի աշխատանք է, որը նվիրված է հանքային խտանյութերից և երկրորդային հումքային աղբյուրներից կապարի կորզման, մշակման և ռաֆինացման արդյունավետ տեխնոլոգիական գործընթացների մշակմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են կապարի ստացման մետալուրգիական փուլերը՝ սկսած հումքի նախապատրաստումից մինչև վերջնական մաքուր մետաղի ստացում, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են տարբեր հումքային աղբյուրների օգտագործման հնարավորությունները՝ ներառյալ վերամշակվող թափոնները և երկրորդային նյութերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կորզման արդյունավետության բարձրացմանը, էներգախնայող տեխնոլոգիաների կիրառմանը և վնասակար արտանետումների նվազեցմանը, ինչը կարևոր է ինչպես տնտեսական, այնպես էլ էկոլոգիական տեսանկյունից։ Աշխատանքը ներառում է նաև ռաֆինացման փուլերի տեխնիկական լուծումներ, որոնք ապահովում են բարձր մաքրության կապարի ստացում՝ համապատասխան արդյունաբերական պահանջներին։ Այն օգտակար է մետալուրգիայի մասնագետների, ինժեներների և ոլորտի հետազոտողների համար, ովքեր զբաղվում են գունավոր մետաղների արտադրության տեխնոլոգիաների կատարելագործմամբ։

Քաղաքագիտություն

Այս աշխատանքը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի (Նագորնո-Կարաբախ) շուրջ տեղի ունեցած քաղաքական և ռազմական զարգացումների լուսաբանմանը՝ հատկապես այն փուլին, երբ Ադրբեջանը հայտարարեց տարածաշրջանի նկատմամբ ամբողջական վերահսկողության հաստատման մասին։ Հետազոտությունը կենտրոնանում է միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանային անվտանգության և հակամարտությունների կարգավորման գործընթացների վրա՝ վերլուծելով, թե ինչպես են պաշտոնական որոշումները և դիվանագիտական հայտարարությունները ձևավորել տարածաշրջանի քաղաքական ճակատագիրը։ Ուսումնասիրվում են հակամարտության պատմական նախադրյալները, 1988 թվականից սկսված փուլային զարգացումները, 1990-ականների պատերազմի հետևանքները, ինչպես նաև 2020 թվականի և հետագա ռազմական գործողությունների ազդեցությունը ուժերի հավասարակշռության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային դերակատարների՝ Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի, Եվրամիության և տարածաշրջանային կազմակերպությունների դիրքորոշումներին, ինչպես նաև նրանց ազդեցությանը բանակցային գործընթացների վրա։

Այլ առարկաներ

Օրհուսի կոնվենցիան միջազգային իրավական փաստաթուղթ է, որը ընդունվել է 1998 թվականին Դանիայի Օրհուս քաղաքում՝ ՄԱԿ-ի Եվրոպայի տնտեսական հանձնաժողովի շրջանակներում։ Այն պաշտոնապես հայտնի է որպես «Տեղեկատվության հասանելիության, որոշումների ընդունմանը հասարակության մասնակցության և արդարադատության մատչելիության մասին կոնվենցիա բնապահպանական հարցերում»։ Կոնվենցիայի հիմնական նպատակն է ապահովել հասարակության մասնակցությունը բնապահպանական որոշումների ընդունման գործընթացին և բարձրացնել պետական կառավարման թափանցիկությունը էկոլոգիական հարցերում։ Օրհուսի կոնվենցիան սահմանում է երեք հիմնական իրավունքներ հասարակության համար։ Առաջինը՝ շրջակա միջավայրին վերաբերող տեղեկատվության հասանելիության իրավունքն է, որը պարտադրում է պետական մարմիններին տրամադրել բնապահպանական տվյալներ քաղաքացիներին։ Երկրորդը՝ հասարակության մասնակցության իրավունքն է բնապահպանական որոշումների ընդունման գործընթացում, օրինակ՝ նախագծերի, ծրագրերի կամ շինարարական աշխատանքների հաստատման ժամանակ։ Երրորդը՝ արդարադատության մատչելիության իրավունքն է, որը հնարավորություն է տալիս քաղաքացիներին վիճարկել այն որոշումները կամ գործողությունները, որոնք կարող են վնասել շրջակա միջավայրին կամ խախտել իրենց իրավունքները։ Հայաստանը միացել է Օրհուսի կոնվենցիային և պարտավորվել է իրականացնել դրա դրույթները ազգային օրենսդրության շրջանակում։ Այդ նպատակով ստեղծվել են համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ՝ ապահովելու հասարակության ներգրավվածությունը բնապահպանական գործընթացներում։ Օրհուսի կոնվենցիան համարվում է բնապահպանական ժողովրդավարության կարևոր փաստաթուղթ, քանի որ այն ուժեղացնում է հասարակության դերը շրջակա միջավայրի պահպանության գործում և խթանում է պետական մարմինների հաշվետվողականությունը։