Синтез, свойства и квантовохимическое исследование бензо[հ]хиназолинов, спиросвязанных с карбоциклами

Այլ առարկաներ

Հայաստանի ազգային գրապալատ (Կենտրոնական Կնգական/Կնգ. Պալատը՝ հաճախ անվանվում է նաև Կնգական պալատ կամ Գրապալատ) Հայաստանի գրահրատարակչական համակարգի կարևոր գիտական և տեղեկատվական հաստատություններից մեկն է, որի հիմնական դերը երկրի տարածքում տպագրվող բոլոր հրատարակությունների հաշվառումը, գրանցումը, վերլուծությունը և ազգային մատենագիտության ձևավորումն է։ Այն ստեղծվել է խորհրդային շրջանում՝ 1922 թվականին, որպես պետական կառույց, որի նպատակն էր կենտրոնացնել Հայաստանում լույս տեսնող գրքերի, պարբերականների և այլ տպագիր նյութերի մասին ամբողջական տեղեկատվությունը և ապահովել պարտադիր օրինակների հավաքագրումը, ինչը թույլ էր տալիս ձևավորել ազգային գրադարանային և մատենագիտական միասնական համակարգ։ Գրապալատի գործունեությունը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ յուրաքանչյուր հրատարակություն, որը լույս է տեսնում Հայաստանում կամ կապված է հայկական մշակույթի հետ, պետք է գրանցվի, դասակարգվի և ներառվի պետական մատենագիտական բազայում, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել երկրի գիտական, կրթական և մշակութային զարգացման դինամիկան։ Նրա հիմնական գործառույթների մեջ են մտնում ազգային մատենագիտության տարեկան և պարբերական հրատարակությունների պատրաստումը, վիճակագրական տվյալների հավաքագրումը գրահրատարակչության ոլորտի վերաբերյալ, ISBN և այլ միջազգային գրքային համարների համակարգերի վարչական կազմակերպումը, ինչպես նաև հրատարակչական գործունեության ընդհանուր վերահսկման և վերլուծության իրականացումը։ Գրապալատը նաև կարևոր դեր ունի գրական ժառանգության պահպանման և մատչելիության ապահովման գործում՝ համագործակցելով գրադարանների, հրատարակիչների և գիտական հաստատությունների հետ, ինչպես նաև մասնակցելով միջազգային գրական և գրադարանային տեղեկատվական ցանցերին։ Բացի այդ, այն պարբերաբար հրապարակում է մատենագիտական ցուցակներ և վիճակագրական ամփոփումներ, որոնք օգտագործվում են գիտական հետազոտություններում, կրթական ծրագրերում և մշակութային քաղաքականության մշակման մեջ։ Նրա առաջիկա և շարունակական խնդիրների թվում են թվայնացման գործընթացների զարգացումը, ազգային գրքային տվյալների բազաների արդիականացումը, միջազգային համակարգերի հետ ինտեգրումը, ինչպես նաև գրահրատարակչության ոլորտում տեղեկատվական թափանցիկության և հասանելիության բարձրացումը, որպեսզի հայկական տպագիր ժառանգությունը դառնա առավել հասանելի թե՛ երկրի ներսում, թե՛ սփյուռքում և միջազգային գիտական հանրության համար։

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ռուսաստանի կայսրության քաղաքականության վերլուծությանը Իրանում XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբ՝ ընդգծելով տարածաշրջանային մրցակցության, տնտեսական ներթափանցման և դիվանագիտական ազդեցության հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունում դիտարկվում է Ռուսաստանի և Բրիտանական կայսրության միջև ծավալվող «Մեծ խաղի» համատեքստը, որի շրջանակում Իրանը վերածվել էր ռազմավարական մրցակցության կարևոր հարթակի։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանի տնտեսական և քաղաքական ներկայության ընդլայնմանը՝ ներառյալ վարկային համակարգերի, առևտրային արտոնությունների, երկաթուղային նախագծերի և հյուսիսային Իրանում ազդեցության գոտիների ձևավորման գործընթացները։ Քննարկվում են նաև Իրանի ներքաղաքական զարգացումները, սահմանադրական շարժման ազդեցությունը և արտաքին ուժերի միջամտությունը երկրի ներքին գործերին։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ Ռուսաստանի քաղաքականությունը Իրանում միաժամանակ ունեցել է ինչպես կայսերական շահերի ընդլայնման, այնպես էլ տարածաշրջանային ուժային հավասարակշռության պահպանման նպատակներ՝ ձևավորելով երկարաժամկետ ազդեցություն Իրանի քաղաքական և տնտեսական զարգացման վրա։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է «Հայկական հարցի» պատմական ձևավորումը, զարգացման փուլերը և միջազգային հարաբերություններում դրա արտացոլումը՝ սկսած Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանից մինչև 20-րդ դարի քաղաքական գործընթացները։ Այն անդրադառնում է հայ բնակչության իրավական, քաղաքական և անվտանգային խնդիրներին, մեծ տերությունների շահերին և դրանց ազդեցությանը հայկական հարցի միջազգայնացման վրա։ Գրքում վերլուծվում են դիվանագիտական բանակցությունները, պայմանագրերը, միջազգային կոնֆերանսները և տարբեր պետությունների դիրքորոշումները, ինչպես նաև հայկական քաղաքական ուժերի և հասարակական շարժումների դերակատարությունը այդ գործընթացներում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև այն ողբերգական իրադարձությունները, որոնք խորապես ազդել են հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի վրա, և քննարկում է, թե ինչպես է «Հայկական հարցը» շարունակել մնալ տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքական օրակարգի մաս տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ստեղծագործությունը համադրում է պատմական փաստերը և վերլուծական մոտեցումը՝ օգնելով ընթերցողին ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել խնդրի բարդության և բազմաշերտության մասին։

Մանկավարժություն

Գիրքը նվիրված է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլում մաթեմատիկայի ուսուցման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական մտքի, մանկավարժական հայացքների և դասավանդման մեթոդների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են հայ մամուլում հրապարակված հոդվածները, քննարկումները և կրթական նյութերը, որոնք վերաբերում են մաթեմատիկական կրթության նպատակներին, բովանդակությանը, դասավանդման մեթոդներին և դպրոցական կրթության բարեփոխումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաթեմատիկայի ուսուցման դերին ազգային կրթական համակարգի ձևավորման գործում, ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության, դասագրքերի նշանակության և ժամանակի առաջադեմ մանկավարժական գաղափարների տարածմանը։ Գիրքը բացահայտում է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլի կարևոր դերը մաթեմատիկական կրթության զարգացման, գիտելիքի հանրայնացման և կրթական բարեփոխումների խթանման գործում՝ հիմնվելով պատմամանկավարժական աղբյուրների համակողմանի ուսումնասիրության վրա։ Աշխատանքը նախատեսված է կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, մանկավարժների, մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Սոցիոլոգիա

Այս ռեֆերատը դիտարկում է նորաձևությունը որպես սոցիոմշակութային ֆենոմեն, այսինքն՝ որպես հասարակության մեջ ձևավորվող և մշակույթով պայմանավորված երևույթ, որը ոչ միայն վերաբերում է հագուստին կամ արտաքին տեսքին, այլ արտահայտում է սոցիալական հարաբերություններ, արժեքներ, ինքնություն և խմբային պատկանելություն։ Նորաձևությունը պատմական զարգացման ընթացքում մշտապես փոփոխվող համակարգ է, որը կապված է տնտեսական պայմանների, տեխնոլոգիական առաջընթացի, զանգվածային լրատվության միջոցների և գլոբալիզացիայի հետ։ Այն ունի ինչպես անհատական, այնպես էլ հասարակական գործառույթներ, քանի որ մի կողմից թույլ է տալիս մարդուն արտահայտել իր անհատական ոճը և ինքնությունը, իսկ մյուս կողմից ծառայում է որպես սոցիալական կարգավիճակի, դասային տարբերությունների և մշակութային նորմերի ցուցիչ։ Ռեֆերատում նաև ընդգծվում է, որ նորաձևությունը կարող է դիտվել որպես սոցիալական վերահսկման և սոցիալական ընդօրինակման մեխանիզմ, որտեղ մարդիկ հաճախ հետևում են հանրային կարծիքին կամ հեղինակավոր խմբերի ազդեցությանը։ Միաժամանակ այն կապված է սպառողական մշակույթի հետ, որտեղ նորաձևության արդյունաբերությունը ձևավորում է պահանջարկ և ազդում մարդկանց վարքագծի վրա՝ ստեղծելով նոր միտումներ և արագ փոփոխվող ստանդարտներ։ Նորաձևությունը նաև հանդես է գալիս որպես մշակութային հաղորդակցության ձև, որի միջոցով փոխանցվում են գաղափարներ, սիմվոլներ և արժեքներ տարբեր հասարակական խմբերի միջև, և այդ պատճառով այն կարելի է դիտարկել որպես հասարակության ինքնարտահայտման և ինքնազարգացման կարևոր բաղադրիչ։