Տավարի պիրոպլազմոզի համաճարակաբանությունը Հայաստանի Հանրապետության հարթավայրային և նախալեռնային գոտիների տնտեսություններում և պայքարի միջոցառումները

Փիլիսոփայություն

Այս ռեֆերատը ներկայացնում է էկզիստենցիալիզմը՝ որպես 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ փիլիսոփայական ուղղություններից մեկը, որը կենտրոնանում է մարդու գոյության, ազատության, պատասխանատվության և կյանքի իմաստի խնդիրների վրա։ Աշխատանքում բացատրվում են էկզիստենցիալիզմի առաջացման պատմական և գաղափարական նախադրյալները, ինչպես նաև այն հասարակական ու մշակութային պայմանները, որոնց ազդեցությամբ ձևավորվել է այս փիլիսոփայական հոսանքը։ Ներկայացվում են էկզիստենցիալիզմի հիմնական գաղափարները՝ մարդու անհատական ընտրությունը, ներքին անհանգստությունը, միայնությունը, կյանքի անորոշությունը և սեփական գոյության իմաստը ինքնուրույն ստեղծելու անհրաժեշտությունը։ Ռեֆերատում անդրադարձ է կատարվում էկզիստենցիալիզմի նշանավոր ներկայացուցիչների գաղափարներին, մասնավորապես՝ Սյորեն Կիերկեգորի, Ֆրիդրիխ Նիցշեի, Ժան-Պոլ Սարտրի, Ալբեր Կամյուի և Մարտին Հայդեգերի փիլիսոփայական հայացքներին։ Ներկայացվում է, թե ինչպես են նրանք մեկնաբանել մարդու ազատությունը, բարոյական ընտրությունը, պատասխանատվությունը և գոյության ճգնաժամը։ Աշխատանքում նաև քննարկվում է էկզիստենցիալիզմի ազդեցությունը գրականության, արվեստի, հոգեբանության և մշակույթի վրա, քանի որ այս ուղղությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից մարդու աշխարհընկալման ձևավորման մեջ։ Բացատրվում է, թե ինչու է էկզիստենցիալիզմը կարևոր արդի հասարակության համար և ինչպես է այն անդրադառնում մարդու ներաշխարհի, ինքնության և կյանքի արժեքների հարցերին։ Ռեֆերատը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայությամբ, հոգեբանությամբ և հումանիտար գիտություններով հետաքրքրվող ուսանողների և ընթերցողների համար, քանի որ այն ներկայացնում է մարդու գոյության և ինքնաճանաչման վերաբերյալ խորքային ու արդիական գաղափարներ։

Արտասահմանյան գրականություն

Ալբեր Կամյուի նշանավոր և նոբելյան մրցանակակիր վեպն է, որը կիսվում է մարդու գոյության և նրա անվերջ փնտրտուքի մասին խորքային և փիլիսոփայական մտորումներով։ Գիրքը պատմում է Մերսո անունով երիտասարդ մարդու մասին, ով ապրում է Ալժիրում և լիովին անտարբեր է իր շուրջ տեղի ունեցող աշխարհի նկատմամբ։ Հիմնական պատմությունը սկսվում է, երբ նա ինքնասպանության դռանը կանգնած մարդուն չի օգնություն տալիս, իսկ հետագայում իր գործողությունների պատճառով հայտնվում է դատարանում՝ հանցագործության մեղադրանքով։ Վեպը հատկապես ուշադրություն է դարձնում մարդու ներսում տեղի ունեցող գոյական հակասություններին՝ այդպիսով Կամյու խոսում է ապացույցների և դատավորների նշանակության մասին, սակայն չնայած այս բոլոր ֆորմալությունների՝ Մերսոյի պարագայում բացակայում է խղճի հարցը։ **«Օտարը»** ներկայացնում է գոյության հիմարությունը, զուտ գոյատևման հարցը, իսկ գլխավոր հերոսի մոտեցումը կյանքին լիովին անտարբեր է, ինչը բերում է դատավարություն, որտեղ նրան մեղադրում են ոչ թե սպանության, այլ նրա հասարակական անտարբերության համար։ Կամյուի այս աշխատանքը գերազանցում է գոյության փիլիսոփայության սահմանները՝ մխիթարելով և դրդելով մարդուն վերանայել իր կյանքը ու արժե՞ արդյոք ապրել անկեղծությամբ ու պատասխանատվությամբ։ Գրքի թեմաներն ու գաղափարները մինչ այսօր շարունակում են ազդել մտածողության և փիլիսոփայության վրա՝ դարձնելով այն անհերքելի դասական։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-76-259-3

Իրավաբանություն

Սահմանադրականության երաշխավորումը հանդիսանում է իրավական պետության կարևորագույն չափանիշներից մեկը, քանի որ այն ապահովում է սահմանադրության գերակայությունը, պետական իշխանության սահմանափակումը և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը։ Իրավական պետության պայմաններում բոլոր պետական մարմինները, պաշտոնատար անձինք և քաղաքացիները պարտավոր են գործել սահմանադրության և օրենքների շրջանակներում, իսկ սահմանադրությունը համարվում է բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող փաստաթուղթը։ Սահմանադրականության երաշխավորումը ենթադրում է այնպիսի իրավական և քաղաքական մեխանիզմների գոյություն, որոնք կանխում են իշխանության չարաշահումը, ապահովում օրենքի գերակայությունը և պաշտպանում ժողովրդավարական արժեքները։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն սահմանադրական դատարանը, դատական իշխանությունը, խորհրդարանը, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության ինստիտուտները։ Սահմանադրական դատարանը վերահսկում է օրենքների և այլ իրավական ակտերի համապատասխանությունը սահմանադրությանը և ապահովում սահմանադրական կարգի պահպանումը։ Իրավական պետության հիմնական հատկանիշներից է իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը, որի շնորհիվ օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունները գործում են փոխադարձ վերահսկողության պայմաններում՝ կանխելով մեկ մարմնի գերիշխանությունը։ Սահմանադրականության ապահովման կարևոր պայման է նաև անկախ և անաչառ դատական համակարգի առկայությունը, քանի որ միայն անկախ դատարաններն են կարող արդյունավետ պաշտպանել քաղաքացիների իրավունքներն ու ազատությունները։ Ժողովրդավարական հասարակությունում սահմանադրականությունը կապված է նաև քաղաքական բազմակարծության, ազատ ընտրությունների, խոսքի ազատության և քաղաքացիական հասարակության գործունեության հետ։ Եթե պետությունում սահմանադրական նորմերը չեն պահպանվում, ապա առաջանում են իրավական անկայունություն, իշխանության կամայականություն և մարդու իրավունքների խախտումներ, որոնք վտանգում են իրավական պետության հիմքերը։ Ժամանակակից աշխարհում սահմանադրականության երաշխավորումը դիտվում է ոչ միայն ներքին պետական կառավարման կարևոր պայման, այլ նաև միջազգային հեղինակության և ժողովրդավարության մակարդակի ցուցանիշ։ Սահմանադրության նկատմամբ հարգանքը և դրա նորմերի արդյունավետ իրականացումը նպաստում են հասարակական կայունությանը, իրավական մշակույթի զարգացմանը և քաղաքացիների վստահության ամրապնդմանը պետական համակարգի նկատմամբ։ Այսպիսով, սահմանադրականության երաշխավորումը իրավական պետության հիմնարար սկզբունքներից է, որը ապահովում է օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և պետական իշխանության օրինական իրականացումը։

Գրականություն

Արաբական գրականության պատմություն (19–20-րդ դարի առաջին կես) աշխատությունը գրականագիտության և արևելագիտության ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է արաբական գրականության զարգացման հիմնական փուլերը XIX դարի վերածննդից մինչև XX դարի առաջին կեսը, այն վերլուծում է Նահդայի (արաբական վերածնունդ) շարժման ազդեցությունը գրական գործընթացների վրա, ինչպես նաև նոր գրական ժանրերի ձևավորումը՝ վեպ, պատմվածք, էսսե և լրագրողական գրականություն, գիրքը անդրադառնում է այդ շրջանի կարևոր հեղինակներին, նրանց գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկություններին, միաժամանակ ընդգծելով եվրոպական գրականության ազդեցությունը արաբական մտավոր կյանքի վրա և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր արևելագիտության, գրականության պատմության և մշակութային ուսումնասիրությունների համար։

Իրավաբանություն

Հայաստանի Հանրապետությունում Սահմանադրական դատարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը պայմանավորված է երկրի սահմանադրական համակարգում նրա հատուկ տեղով՝ որպես սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող բարձրագույն մարմին։ Սահմանադրական դատարանը կոչված է ապահովելու Սահմանադրության գերակայությունը և վերահսկելու օրենքների, ենթաօրենսդրական ակտերի, պետական մարմինների որոշումների և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Այն հանդես է գալիս որպես անկախ դատական իշխանության առանձնահատուկ օղակ, որը չի մտնում ընդհանուր դատական համակարգի մեջ և գործում է բացառապես Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների շրջանակում։ Սահմանադրական դատարանի անկախությունը ամրագրված է Սահմանադրությամբ, և այն իր գործունեության ընթացքում ենթարկվում է միայն Սահմանադրությանը՝ բացառելով որևէ այլ պետական մարմնի միջամտությունը։ Դատարանի կազմավորման, դատավորների նշանակման և գործունեության կարգը սահմանվում է Սահմանադրությամբ և «Սահմանադրական դատարանի մասին» սահմանադրական օրենքով, որտեղ նախատեսված են նաև դատավորների լիազորությունների ժամկետները, անկախության երաշխիքները և պատասխանատվության սահմանները։ Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է ինչպես վերացական, այնպես էլ կոնկրետ սահմանադրական վերահսկողություն՝ քննելով օրենքների և այլ իրավական ակտերի սահմանադրականությունը, ինչպես նաև լուծելով սահմանադրական վեճեր պետական իշխանության մարմինների միջև։ Դրա որոշումները վերջնական են, պարտադիր կատարման ենթակա և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից՝ ապահովելով իրավական համակարգի կայունությունը և Սահմանադրության անմիջական գործողությունը։ Այս կարգավիճակը թույլ է տալիս Սահմանադրական դատարանին հանդես գալ որպես սահմանադրական կարգի պահապան, մարդու իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխավոր և իրավական պետության հիմնարար ինստիտուտներից մեկը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Արտասահմանյան գրականություն

«Փոքրիկ իշխանը» աշխարհի ամենահայտնի և սիրելի մանկական գրքերից է, որը միևնույն ժամանակ խոր և փիլիսոփայական պատմություն է նաև մեծերի համար։ Գիրքը պատմում է մի օդաչուի մասին, որը տարհամարում է տիեզերքում և հանդիպում է փոքրիկ իշխանին՝ մի փոքր մոլորակից։ Փոքրիկ իշխանը պատմում է իր ճանապարհորդության մասին՝ տարբեր մոլորակներ, որոնց վրա ապրում են տարօրինակ մեծեր՝ արքա, գիժ, բիզնեսմեն և այլն։ Այս հանդիպումները ներկայացնում են մեծերի աշխարհը՝ որպես ինքնամոլություն, լացկոտություն, կամ զրո արժեքներ ունեցող զբաղմունքներ։ Փոքրիկ իշխանը միաժամանակ հարցադրում է տալիս այն ամենին, ինչ մեծերը ընդունում են որպես «անհրաժեշտ»։ Գիրքը խոսում է ընկերության, սիրո, պատասխանատվության և իրական արժեքների մասին։ Հատկապես հայտնի է այն գաղափարը, որ մենք միայն սրտով ենք ճիշտ տեսնում, և «առանց սիրո ոչինչ չի ունենա նշանակություն»։ Փոքրիկ իշխանը սովորեցնում է, որ պետք է տեսնել ոչ միայն տեսանելի, այլև հոգու մեջ եղածը, և հիշեցնում է, որ մանկության պարզությունը հաճախ ավելի խելացի է, քան մեծերի բարդ աշխարհը։ Այս տարբերակը՝ «փափուկ կազմ, սպիտակ փոքր», ենթադրում է գիրքի փոքր ձևաչափը և հարմարությունն ընթերցման համար, հատկապես որպես նվեր կամ ճանապարհորդական տարբերակ։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-75-210-5