The Armenian revolutionary movement

Մաթեմատիկա

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է շերտերի և սալերի համար խառը սահմանային խնդիրների ասիմպտոտիկ լուծումների կառուցմանը՝ հիմնված առաձգականության գծային և երկրաչափորեն ոչ գծային տեսությունների վրա՝ ընդգծելով բարդ մեխանիկական համակարգերի վարքագծի վերլուծական նկարագրության հնարավորությունները։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն մաթեմատիկական մեթոդների վրա, որոնք թույլ են տալիս մոտավոր կերպով նկարագրել լարվածության և դեֆորմացիայի դաշտերը բարակ և երկարաձիգ կառուցվածքներում, որտեղ ճշգրիտ լուծումները հաճախ դժվար կամ անհնար են ստանալ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ասիմպտոտիկ վերլուծության մեթոդներին, որոնք հնարավորություն են տալիս առանձնացնել հիմնական վարքագծային բաղադրիչները և ուսումնասիրել համակարգի պատասխանն տարբեր սահմանային պայմանների դեպքում։ Ներկայացվում են նաև խառը սահմանային խնդիրների լուծման առանձնահատկությունները, երբ միաժամանակ կիրառվում են տարբեր տիպի պայմաններ՝ տեղաշարժի և լարվածության սահմանափակումներ, ինչը զգալիորեն բարդացնում է մաթեմատիկական մոդելը։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև երկրաչափական ոչ գծայնության ազդեցությունը կառուցվածքների կայունության և դեֆորմացիոն վարքագծի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես են փոքր փոփոխությունները կարող հանգեցնել էական մեխանիկական հետևանքների։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է տեսական և կիրառական մեխանիկայի ոլորտում՝ ապահովելով արդյունավետ մաթեմատիկական գործիքներ ինժեներական կառուցվածքների վերլուծության և նախագծման համար։

Մաթեմատիկա

Գիրքը նվիրված է կիսահաղորդչային նանոկառուցվածքներում էլեկտրոն–ֆոնոնային փոխազդեցության առանձնահատկությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժամանակակից նանոֆիզիկայի և կիսահաղորդչային ֆիզիկայի հիմնարար խնդիրների խորքային վերլուծություն։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նանոմասշտաբային համակարգերում էլեկտրոնների և բյուրեղային ցանցի տատանումների փոխազդեցության ֆիզիկական մեխանիզմները, ուսումնասիրվում են դրանց ազդեցությունները էլեկտրոնային, օպտիկական և տրանսպորտային հատկությունների վրա, ինչպես նաև ներկայացվում են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներն ու տեսական հաշվարկների մեթոդները։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր տեսակի նանոկառուցվածքների՝ քվանտային կետերի, քվանտային լարերի և քվանտային շերտերի առանձնահատկությունները՝ գնահատելով էլեկտրոն–ֆոնոնային փոխազդեցության դերը էներգետիկ վիճակների, լիցքակիրների դինամիկայի և ջերմային գործընթացների ձևավորման մեջ։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակակից փորձարարական արդյունքների տեսական մեկնաբանությանը և նանոէլեկտրոնիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի ու կիսահաղորդչային սարքաշինության զարգացման համար ստացված արդյունքների կիրառական նշանակությանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տեսական և կիրառական ֆիզիկայի մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների, մագիստրանտների և նանոտեխնոլոգիաների ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հայերենի հնչյունական և գրային համակարգում հատուկ նշանակություն ունեցող К̇ հնչույթի կամ նշանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով յաֆեթական լեզվաբանական տեսության և հայերենի պատմական զարգացման համատեքստում։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունը կապված է հայերենում տվյալ հնչյունի արտահայտության, հնարավոր ծագման, հնչյունական առանձնահատկությունների և այլ լեզվական միավորների հետ ունեցած հարաբերությունների բացահայտման հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե ինչպես է տվյալ հնչյունական երևույթը ներկայացվել տարբեր ժամանակաշրջաններում, ինչպիսի գրային կամ տառային ձևերով է արտահայտվել և ինչ կապեր կարող են նկատվել հին ու նոր հայերենի հնչյունական համակարգերի միջև։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմահամեմատական լեզվաբանության տեսանկյունից հայերենի և այլ հնագույն լեզվական համակարգերի հնարավոր առնչություններին, ինչպես նաև հնչյունների համապատասխանությունների ուսումնասիրությանը։ Յաֆեթական լեզվաբանական հայեցակարգի շրջանակում հայերենի նյութի քննությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն ժամանակաշրջանի լեզվաբանական մոտեցումների մասին, երբ հայերենի ծագումն ու զարգացումը փորձ էր արվում բացատրել ավելի լայն կովկասյան և հնագույն լեզվական կապերի միջոցով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հայագիտությամբ, հնչյունաբանությամբ, գրագիտության և գրային համակարգերի զարգացմամբ, ինչպես նաև պատմահամեմատական լեզվաբանությամբ զբաղվող մասնագետներին և ուսանողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր կարող է լինել հայերենի հնչյունական համակարգի պատմական փոփոխությունների, հին լեզվաբանական աղբյուրների մեկնաբանության և հայերենի վերաբերյալ տարբեր գիտական տեսությունների զարգացման ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Հայաստանի ազգային գրադարանի 1992 թվականի աշխատանքների հաշվետվությունը ներկայացնում է գրադարանի գործունեությունը Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին, երբ պետական և մշակութային հաստատությունները գործում էին տնտեսական ճգնաժամի, ինստիտուցիոնալ վերափոխումների և տեղեկատվական համակարգերի ձևավորման բարդ պայմաններում։ Այդ տարվա հաշվետվության հիմնական ուղղությունը եղել է գրադարանի՝ որպես ազգային մատենագիտական կենտրոնի դերի պահպանումը և հնարավորության սահմաններում նրա աշխատանքի շարունակականության ապահովումը։ Առաջին հերթին առանձնացվում է գրքային ֆոնդերի համալրման գործընթացը, որը իրականացվել է պարտադիր օրինակների համակարգի միջոցով, ինչպես նաև նվիրատվությունների և փոխանակային կապերի շնորհիվ, քանի որ նոր տնտեսական պայմաններում ձեռքբերումների հնարավորությունները զգալիորեն սահմանափակվել էին։ Կարևոր խնդիր է եղել նաև գոյություն ունեցող ֆոնդերի պահպանումը և դասակարգումը՝ հատկապես հաշվի առնելով պահոցների ծանրաբեռնվածությունը և պահպանման պայմանների բարելավման անհրաժեշտությունը։ 1992 թվականի հաշվետվությունում ընդգծվում է մատենագիտական աշխատանքի շարունակականությունը՝ ազգային մատենագիտության կազմումը, տեղեկատու-հղումային ծառայությունների ապահովումը և ընթերցողների տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպումը, ինչը կարևոր դեր է ունեցել գիտական և ուսումնական գործընթացների աջակցման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանում գրադարանը բախվել է նաև տեխնիկական և նյութական դժվարությունների, որոնք սահմանափակել են ավտոմատացման և նոր տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավորությունները, սակայն աշխատանքներ են տարվել ապագա համակարգչայինացման նախադրյալներ ստեղծելու ուղղությամբ։ Միաժամանակ շարունակվել է ընթերցողների սպասարկումը ընթերցասրահներում՝ պահպանելով գիտական, կրթական և մշակութային տեղեկատվության հասանելիությունը, ինչը հատկապես կարևոր էր նոր պետականության ձևավորման փուլում։ Հաշվետվությունը նաև անդրադառնում է միջազգային և միջգրադարանային կապերի պահպանման փորձերին, որոնք թույլ են տվել որոշ չափով ապահովել տեղեկատվական փոխանակում և մասնագիտական համագործակցություն։ Ընդհանուր առմամբ, 1992 թվականի աշխատանքների հաշվետվությունը արտացոլում է անցումային դժվարին ժամանակաշրջան, երբ գրադարանը փորձում էր պահպանել իր հիմնական գիտամշակութային գործառույթները և միաժամանակ հարմարվել անկախ Հայաստանի նոր իրականությանը։

Կրոն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է ուղղափառ քրիստոնեական հավատքի համակարգված և ընդարձակ ուսուցումը՝ անդրադառնալով եկեղեցու դավանությանը, քրիստոնեական հավատքի հիմնարար դրույթներին, բարոյական սկզբունքներին և հոգևոր կյանքի հիմնական հարցերին։ Այն կառուցված է որպես քրիստոնեական վարդապետության ուսուցողական ներկայացում և նպատակ ունի ընթերցողին հասկանալի ու հետևողական ձևով ծանոթացնել ուղղափառ եկեղեցու հավատքի հիմքերին։ Աշխատության կարևոր բաժիններից են Սուրբ Երրորդության, Աստծո, Հիսուս Քրիստոսի, Սուրբ Հոգու, Եկեղեցու, փրկության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ ուսմունքների բացատրությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական դավանանքի հիմնական ճշմարտություններին և դրանց փոխկապակցվածությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դրանք ձևավորում ուղղափառ աստվածաբանության ամբողջական համակարգը։ Նյութում ներկայացվում է նաև Սուրբ Գրքի և Սուրբ Ավանդության նշանակությունը եկեղեցական հավատքի պահպանման ու փոխանցման գործում։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը քրիստոնեական բարոյականության ուսումնասիրությունն է։ Այստեղ քննարկվում են մարդու բարոյական պատասխանատվությունը, մեղքի և ապաշխարության հասկացությունները, առաքինությունների նշանակությունը, Աստծո և մերձավորի հանդեպ սիրո սկզբունքը, ինչպես նաև քրիստոնյայի առօրյա կյանքի համար նախատեսված բարոյական պահանջները։ Առանձին տեղ է հատկացվում աղոթքին և եկեղեցական կյանքին՝ բացատրելով դրանց դերը հավատացյալի հոգևոր զարգացման մեջ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Եկեղեցու խորհուրդներին, դրանց նշանակությանը և հավատացյալի հոգևոր կյանքի հետ ունեցած կապին։ Ուսուցողական բնույթը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնել դավանաբանական դրույթները, այլև բացատրել դրանց իմաստը և գործնական նշանակությունը քրիստոնեական կյանքի համար։ Այս առումով այն կարող է դիտարկվել որպես հավատքի համակարգված ուսումնական ձեռնարկ, որը նախատեսված է քրիստոնեական ուսմունքի հիմնական գաղափարները հաջորդականորեն ուսումնասիրելու համար։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ուղղափառ աստվածաբանության պատմության և դավանաբանական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նման կատեխիզիսները արտացոլում են եկեղեցու կողմից ընդունված հավատքի համակարգման և փոխանցման ավանդույթը։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, կրոնագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, փիլիսոփաներին, պատմաբաններին և քրիստոնեական դավանաբանության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Միաժամանակ այն կարող է ծառայել որպես ուսուցողական աղբյուր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ծանոթանալ ուղղափառ քրիստոնեական հավատքի հիմնական սկզբունքներին, բարոյական ուսմունքին և եկեղեցական կյանքի պատկերացմանը։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայերենի բարբառներում բայական եղանակաժամանակային համակարգերի զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տարբեր բարբառներում բայի քերականական ձևերի, եղանակների և ժամանակային հարաբերությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Աշխատության կենտրոնում բայական համակարգն է՝ որպես լեզվի քերականական կառուցվածքի առավել բարդ և բազմաշերտ ոլորտներից մեկը։ Հայերենի բարբառները, պահպանելով ընդհանուր լեզվական հիմքը, դարերի ընթացքում զարգացել են տարբեր պատմական, աշխարհագրական և սոցիալ-մշակութային պայմաններում, ինչի հետևանքով դրանցում ձևավորվել են բայական ձևավորման և ժամանակային իմաստների արտահայտման յուրահատուկ առանձնահատկություններ։ Զուգադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս այդ տարբերությունները դիտարկել համակարգված կերպով՝ միաժամանակ բացահայտելով դրանց ընդհանուր հիմքը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը բայական եղանակների համակարգի քննությունն է։ Եղանակը բայի այն քերականական կարգերից է, որի միջոցով արտահայտվում է գործողության կամ դրության նկատմամբ խոսողի վերաբերմունքը, ինչպես նաև գործողության իրականության, հնարավորության, ցանկության, հրամայականության կամ այլ իմաստային հարաբերությունները։ Բարբառներում այդ իմաստների արտահայտման եղանակները կարող են տարբեր լինել ինչպես ձևաբանական միջոցներով, այնպես էլ օժանդակ բայերի, մասնիկների և կառուցվածքային այլ միջոցների կիրառությամբ։ Հետևաբար յուրաքանչյուր բարբառի համակարգի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել ինչպես ընդհանուր հայերենյան օրինաչափությունները, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները։ Աշխատության մյուս առանցքային խնդիրն է բայական ժամանակների ուսումնասիրությունը։ Ժամանակային ձևերը ցույց են տալիս գործողության կամ դրության հարաբերությունը խոսքի պահի, անցյալի կամ ապագայի նկատմամբ։ Հայերենի տարբեր բարբառներում ժամանակային իմաստների արտահայտությունը կարող է ունենալ տարբեր կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկություններ։ Որոշ դեպքերում նույն ժամանակային կամ եղանակային իմաստը կարող է արտահայտվել տարբեր ձևերով, իսկ նույն ձևը տարբեր բարբառներում կարող է ձեռք բերել լրացուցիչ իմաստային երանգներ։ Այդ տարբերությունների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել հայերենի բարբառային քերականության կառուցվածքը։ Զուգադրական ուսումնասիրության կարևոր առավելությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս ոչ միայն առանձին բարբառների նկարագրություն կատարել, այլև դրանք համեմատել ընդհանուր համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցմամբ հնարավոր է առանձնացնել ձևաբանական զուգահեռները, ընդհանուր քերականական կառուցվածքները, տարբերակային ձևերը և այն երևույթները, որոնք բնորոշ են միայն որոշ բարբառների։ Նման վերլուծությունը հատկապես արժեքավոր է հայերենի պատմական զարգացման ուսումնասիրության համար, քանի որ ժամանակակից բարբառներում պահպանված բազմաթիվ ձևեր կարող են վկայել լեզվի ավելի հին վիճակների մասին։ Բայական համակարգի ուսումնասիրության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունի նաև օժանդակ բայերի և բարդ ժամանակաձևերի քննությունը։ Հայերենի բարբառներում օժանդակ բաղադրիչների կիրառությունը կարող է տարբերվել գրական հայերենից կամ միմյանցից՝ առաջացնելով ժամանակային և եղանակային տարբեր կառուցվածքներ։ Այդ ձևերի գործառական քննությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են բարբառային խոսքում կառուցվում գործողության ժամանակային հաջորդականությունը, տևականությունը, ավարտվածությունը, կրկնությունը կամ հնարավորությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև ժխտական ձևերի վերլուծությունը։ Բայական ժխտումը տարբեր բարբառներում կարող է ունենալ առանձնահատուկ ձևաբանական և շարահյուսական կառուցվածք, իսկ ժխտական մասնիկների և օժանդակ բաղադրիչների փոխհարաբերությունը կարող է կարևոր տեղեկություններ տալ տվյալ բարբառի քերականական համակարգի մասին։ Այս հարցերի զուգադրական քննությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական ներկայացնել բայական ձևերի գործառական համակարգը։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև ձևաբանական և իմաստաբանական մակարդակների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Բայական ձևի կառուցվածքը ինքնին ամբողջությամբ չի բացահայտում դրա գործառույթը, քանի որ նույն ձևը տարբեր խոսքային միջավայրերում կարող է արտահայտել տարբեր ժամանակային կամ եղանակային իմաստներ։ Հետևաբար բարբառային նյութի ուսումնասիրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն ձևերի կառուցվածքը, այլև դրանց կիրառության համատեքստը։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել ձևական համընկնումները և իրական գործառական նույնությունները։ Բարբառային բայական համակարգերի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական քերականության համար։ Բարբառները հաճախ պահպանել են հնագույն քերականական հատկանիշներ, որոնք գրական լեզվում հետագայում փոխվել կամ դուրս են եկել գործածությունից։ Միաժամանակ որոշ բարբառներում ձևավորվել են նորարարություններ, որոնք արտացոլում են լեզվի շարունակական զարգացման գործընթացը։ Այդ պատճառով բարբառային նյութի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու հայերենի քերականական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերը և հասկանալու ձևաբանական փոփոխությունների ուղղությունները։ Թեման կարևոր է նաև հայ բարբառագիտության համար, քանի որ բայական համակարգը բարբառների դասակարգման և փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության արժեքավոր չափանիշներից է։ Բայական ձևերի տարածման աշխարհագրությունը, դրանց կառուցվածքային տարբերությունները և ընդհանուր հատկանիշները կարող են լրացուցիչ տվյալներ տրամադրել բարբառների միջև պատմական կապերի և փոխազդեցությունների վերաբերյալ։ Այդ տվյալները կարող են համադրվել հնչյունաբանական, բառապաշարային և շարահյուսական առանձնահատկությունների հետ՝ հայերենի բարբառային բազմազանության ավելի ամբողջական պատկերը ստանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի համադրել հայերենի տարբեր բարբառների բայական եղանակաժամանակային համակարգերը, բացահայտել դրանց կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները և ցույց տալ ընդհանուր հայերենյան համակարգի շրջանակում դրանց փոխհարաբերությունները։ Այն ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն՝ նպաստելով հայերենի բարբառների, պատմական քերականության և ժամանակակից հայերենագիտության զարգացմանը։ Թեման կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, հայագետներին, բարբառագետներին, քերականագետներին, բանասերներին, հայոց լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։