ՇՐՋԱԿԱ ՄԻՋԱՎԱՅՐԻ ՊԱՀՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԿԱՌԱՎԱՐՄԱՆ ԿԱՌՈՒՑՎԱԾՔԸ ԵՎ ԲԱՂԱԴՐԱՄԱՍԵՐԸ

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ կետադրության հիմնական կանոններն ու սկզբունքները, տարբեր կետադրական ձևերի կիրառման տարբերակները (զուգաձևություններ), կետադրության վերաբերյալ լեզվաբանական տարակարծությունները, արդի հայերենում հանդիպող կետադրական խնդիրների համակարգված վերլուծություն, գործնական օրինակներ և բացատրություններ՝ ճիշտ կետադրություն կիրառելու համար։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հայագիտության ուսանողների համար, հայոց լեզվի ուսուցիչների և դասախոսների համար, խմբագիրների և լրագրողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են կատարելագործել իրենց գրավոր խոսքի ճշգրտությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր ուղեցույց է արդի հայերենի կետադրության նորմերի ճիշտ կիրառման և լեզվական վիճահարույց հարցերի հասկացման համար։

Արտասահմանյան գրականություն

Ուիլյամ Սարոյանի սիրելի և հուզիչ ստեղծագործություններից մեկն է, որը ներկայացնում է ընտանիքի անդամների, կյանքի, սիրո և անհատի որոնումների մասին։ Գրքի գլխավոր հերոսը՝ մի փոքրիկ տղա, փորձում է հասկանալ իր հայրը՝ մարդուն, ով փորձում է գտնել իր տեղը աշխարհում։ Հոր և որդու հարաբերություններում կարևորվում է սիրո, հարգանքի և ընդունման գաղափարը՝ միաժամանակ հետաքրքիր ու խորքային բանավեճերի միջոցով քննարկելով մարդու կյանքի խճճված հարցերը։ Սարոյանը գրքում ուղղորդում է ընթերցողին դեպի հումոր, ջերմություն, ինչպես նաև կյանքի մասին իմաստավորումներ՝ խոսելով մեր մարդկային սխալներից, որոնումներից ու անհանգստություններից։ «Հայրիկ, դու խենթ ես» խորապես վերաբերում է նաև ինքնաառնչության և ինքնադրսևորման անհրաժեշտությանը՝ անցնելով ընտանիքի ու հասկացողության սահմանները։ Այս գիրքը ոչ միայն ընտանիքի թեմաներ է բացահայտում, այլև սիրո, հարաբերությունների, ապագայի և կյանքի իմաստի շուրջ փիլիսոփայություններ ներկայացնում՝ համախմբելով նրանց, ովքեր ձգտում են հասկանալ իրենց ծնողների, ինքնության ու աշխարհը։ Սարոյանը ներկայացնում է իր պատմություններով անկեղծություն ու մարդկայնություն՝ «Հայրիկ, դու խենթ ես» գրքում դարձնելով դա բոլորի համար մոտեցանելի և անմիջական։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-76-320-0

Պատմություն

Այս թեման ներկայացնում է XIX դարի եվրոպական արվեստի և մշակույթի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ ռոմանտիզմը, ինչպես նաև այդ շարժման նշանավոր ներկայացուցիչներ Théodore Géricault-ի և Eugène Delacroix-ի ստեղծագործական գործունեությունը։ Ռոմանտիզմը ձևավորվեց XVIII դարի վերջում և լայն տարածում գտավ XIX դարում՝ որպես արձագանք դասականության խիստ կանոններին և բանականության գերակայությանը։ Այս ուղղությունը մեծ ուշադրություն էր դարձնում մարդու զգացմունքներին, անհատականությանը, երևակայությանը, ազատությանը և բնության հզոր ուժերին։ Ռոմանտիկ արվեստագետները ձգտում էին պատկերել մարդկային ներաշխարհը, դրամատիկ իրադարձությունները, հերոսական պայքարը և ազգային ազատագրական գաղափարները։ Ռոմանտիզմը զարգացավ գրականության, երաժշտության, գեղանկարչության և թատրոնի մեջ՝ դառնալով եվրոպական մշակույթի կարևոր փուլերից մեկը։ Թեոդոր Ժերիկոն համարվում է ֆրանսիական ռոմանտիզմի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններն առանձնանում են հուզական լարվածությամբ, իրականության դրամատիկ ներկայացմամբ և մարդկային ողբերգության խոր արտահայտմամբ։ Նրա ամենահայտնի գործը՝ «Մեդուզայի լաստը», պատկերում է նավաբեկությունից փրկված մարդկանց պայքարը կյանքի համար և համարվում է ռոմանտիզմի գլուխգործոցներից մեկը։ Ժերիկոն իր արվեստում անդրադարձել է մարդկային ցավին, սոցիալական խնդիրներին և հերոսական դիմադրությանը՝ ստեղծելով արտահայտիչ ու հզոր պատկերներ։ Էժեն Դելակրուան դարձավ ռոմանտիզմի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից մեկը և մեծ ազդեցություն ունեցավ եվրոպական գեղանկարչության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են վառ գույներով, շարժման դինամիկայով և ազատության գաղափարների արտահայտմամբ։ Ամենահայտնի աշխատանքներից է «Ազատությունը առաջնորդում է ժողովրդին» նկարը, որը խորհրդանշում է ժողովրդի պայքարը հանուն ազատության և հեղափոխական ոգին։ Դելակրուան հաճախ անդրադարձել է պատմական, արևելյան և գրական թեմաների՝ ստեղծելով հուզական և դրամատիկ տեսարաններ։ Ռոմանտիզմը, Ժերիկոյի և Դելակրուայի արվեստը մեծ ազդեցություն ունեցան հետագա գեղանկարչական ուղղությունների ձևավորման վրա՝ նպաստելով արվեստում զգացմունքային արտահայտչականության, ստեղծագործական ազատության և անհատական մտածողության զարգացմանը։

Պատմություն

Տիգրան Մեծ Հայոց պատմության egyik ամենահիշվող պետական ու ռազմական գործիչն է, որը ղեկավարել է Հայաստանը հզորության, տարածքի ընդլայնման և միջազգային հեղինակության հասնելու ժամանակաշրջանում։ Տիգրան Մեծը ստանձնեց թագավորությունը մոտ 95 թվականին Ք.ա., և իր կառավարման ընթացքում significantly ընդլայնեց Հայաստանի սահմանները՝ ընդգրկելով Միջագետքի, Սիրիայի, Մեծ Հայքի և մի շարք հարևան տարածքներ։ Նրա կառավարման ժամանակ Հայաստանի վրա հռչակվեց որպես տարածաշրջանային գերտերություն, կառուցվեցին նոր քաղաքներ, զարգացան տնտեսական և մշակութային կապերը հարևան երկրների հետ, և ստեղծվեց ազդեցիկ քաղաքական ու ռազմական համակարգ։ Տիգրանի գործունեությունը կարևոր դեր խաղաց նաև հայկական ինքնության ամրապնդման և պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացումն ապահովելու գործում։ Նրա օրոք մայրաքաղաքն Արտաշատն ու նոր հիմնադրված Տիգրանակերտը դարձան մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոններ։ Թագավոր Տիգրան Մեծը հայտնի է նաև իր դիվանագիտական և ռազմական շնորհներով, որոնք թույլ տվեցին պահպանել հայկական պետության ինքնիշխանությունը բարդ միջազգային իրավիճակում։ Նրա կերպարը հայ պատմության մեջ մնում է ուժի, պետականական մտածողության և ազգային հավակնությունների խորհրդանիշ։

Պատմություն

Պատմական-հայրենասիրական և կենսագրական բնույթի ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է հայ ազգային ազատագրական պայքարի հայտնի ֆիդայի առաջնորդներից մեկի՝ Գէորգ Չավուշի կյանքն ու գործունեությունը։ Գրքում նկարագրվում է նրա մասնակցությունը հայդուկային շարժմանը, զենքով պայքարը Օսմանյան կայսրության բռնապետական քաղաքականության դեմ, ինչպես նաև նրա դերը Սասունի և հայկական լեռնաշխարհի ինքնապաշտպանական կռիվներում։ Ռուբեն Զարդարյանը ընդգծում է Գէորգ Չավուշի անձնազոհությունը, առաջնորդական կարողությունները, ժողովրդի հանդեպ ունեցած հավատարմությունն ու անսասան կամքը, որոնց շնորհիվ նա դարձել է ազգային հերոսի կերպար։ Ստեղծագործության մեջ պատմական փաստերը համադրվում են գեղարվեստական նկարագրությունների հետ՝ ստեղծելով կենդանի պատկեր հայ ազատագրական պայքարի դժվար ու հերոսական ժամանակաշրջանի մասին։ Գրքում զգալի տեղ է հատկացվում նաև ֆիդայական շարժման ընդհանուր գաղափարախոսությանը, ժողովրդի դիմադրողական ոգուն և ազգային ինքնության պահպանման պայքարին։

Արտասահմանյան գրականություն

Ալբեր Կամյուի փիլիսոփայական վեպն է, որը ներկայացնում է մարդու գոյության խոր իմաստն ու հարցերը, երբ նա կանգնում է առաքելության ու կյանքի անիմաստության առջև։ Պատմությունը կենտրոնանում է Մերսոյի՝ գլխավոր հերոսի վրա, ով ապրում է Ալժիրում և դառնում մի մարդ, ով կորցնում է կապը աշխարհի հետ՝ ապրելով մի լարված ու անտարբեր կյանք։ Երբ նա էական իրադարձության միջով է անցնում՝ սպանելով մեկին, նրան մեղադրում են այս արարքի համար, սակայն պատմությունը ցույց է տալիս, որ կռիվը ոչ թե պարզապես իր հանցանքի վերաբերյալ է, այլ մարդու և այդ կյանքի անիմաստության նկատմամբ։ Վեպը քննարկում է գոյության անիմաստությունը, մարդու փոխհարաբերությունների լրջությունը, նրա պատիվը և պատասխանատվությունը՝ ինչպես այն դիտարկվում է նորմատիվ հասարակության կողմից։ Կամյուն ներկայացնում է գոյության փիլիսոփայություն՝ առանց դիպուկ լուծումների, այն մարդու փնտրում է, ով դիմանում է անճշտությունների ու բացթողումների։ **«Անկումը»** եզակի ու յուրահատուկ ստեղծագործություն է, որն խորապես անդրադառնում է մարդկության հիմնարար հարցերին՝ կյանքի նպատակը, իրազեկության սահմանները և ապագայի հետ կապված մտահոգությունները։ Կամյուի գրությունը սուր և անցուդարձի մեջ ստեղծում է անտեսանելի, սակայն վառ առարկաներ, որոնք շարունակում են մնալ ժամանակի հետ։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-76-364-4