Արտագնա աշխատանքային միգրացիա. գնահատականներ և մտորումներ

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հինգերորդ դարի Հայաստան-ի պատմական, քաղաքական և մշակութային զարգացումների վերլուծությանը՝ ընդգծելով պետականության կառուցվածքի, արտաքին հարաբերությունների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները։ Աշխատությունում դիտարկվում են Արշակունյաց թագավորության անկումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրականությունը, պարսկական և բյուզանդական ազդեցությունների ուժեղացումը, ինչպես նաև տեղական ազնվականության դերակատարությունը վարչական և ռազմական կառավարման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության՝ որպես պետական և մշակութային համակարգ ձևավորող գործոնի ամրապնդմանը, գրերի ստեղծմանը և կրթամշակութային կյանքի վերելքին, որը նոր փուլ բացեց հայ ինքնության պահպանման և զարգացման մեջ։ Քննարկվում են նաև արտաքին ճնշումների պայմաններում հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունները և հոգևոր կենտրոնների՝ որպես մշակութային դիմադրության օջախների դերը։ Աշխատությունը ներկայացնում է հինգերորդ դարը որպես վճռորոշ փուլ՝ հայ պետականության հետագա պատմական ընթացքի ձևավորման տեսանկյունից։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում երիտասարդների հանցավորության կրիմինոլոգիական բնութագրի, դրա առաջացման պատճառների, զարգացման միտումների և կանխարգելման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է երիտասարդների շրջանում հանցավոր վարքագծի տարածվածության առանձնահատկությունները, սոցիալական, տնտեսական, հոգեբանական և ընտանեկան գործոնների ազդեցությունը, ինչպես նաև կրթական, մշակութային և իրավական միջավայրի դերը իրավախախտումների ձևավորման գործընթացում։ Քննարկվում են երիտասարդ հանցագործների սոցիալ-ժողովրդագրական բնութագրերը, առավել տարածված հանցատեսակները, կրկնահանցավորության ռիսկերը և դրանց վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցավորության կանխարգելման պետական և հասարակական մեխանիզմներին, իրավական դաստիարակության, սոցիալական ինտեգրման, վերասոցիալականացման և երիտասարդների հետ իրականացվող կանխարգելիչ ծրագրերի արդյունավետությանը։ Հետազոտությունը համադրում է կրիմինոլոգիական տեսությունները, վիճակագրական տվյալների վերլուծությունը և գործնական դիտարկումները՝ ներկայացնելով առաջարկություններ երիտասարդների շրջանում հանցավորության նվազեցման և քրեական քաղաքականության կատարելագործման ուղղությամբ։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, կրիմինոլոգների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, սոցիոլոգների, սոցիալական աշխատողների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և երիտասարդական քաղաքականության ու հանցավորության կանխարգելման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Զուր հույսեր» ստեղծագործությունը սոցիալ-հոգեբանական բնույթի պատմություն է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է մարդկանց կեղծ սպասումները, անիրատեսական երազանքներն ու դրանց հետևանքով առաջացող հիասթափությունները։ Ստեղծագործության հիմնական գաղափարն այն է, որ հասարակական միջավայրում շատ մարդիկ առաջնորդվում են ոչ թե իրական հնարավորություններով կամ առողջ դատողությամբ, այլ պատրանքներով ու հեշտ հաջողության հույսերով, որոնք ժամանակի ընթացքում փլուզվում են և բերում ցավալի գիտակցման։ Շիրվանզադեն բացահայտում է նաև այն սոցիալական պայմանները, որոնք նպաստում են նման «զուր հույսերի» ձևավորմանը՝ նյութական դժվարությունները, հասարակական անհավասարությունը և մարդկանց միջև մրցակցային հարաբերությունները։ Հերոսների ճակատագրերի միջոցով հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես են անիրական սպասումները աստիճանաբար վերածվում հիասթափության և հոգեբանական կոտրվածքի՝ ընդգծելով մարդու և իրականության բախման անխուսափելիությունը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ինքնիշխանության՝ որպես պետաիրավական ինստիտուտի ձևավորման, զարգացման և նշանակության պատմատեսական վերլուծությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ինքնիշխանության գաղափարի ծագումն ու էվոլյուցիան, դրա տեղը պետականության տեսության մեջ և իրավական համակարգերի զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքում ներկայացվում են ինքնիշխանության հիմնական հայեցակարգերը, դրա դրսևորումները ներքին և արտաքին քաղաքականության ոլորտներում, ինչպես նաև պետության իշխանության ամբողջականության, անկախության և իրավական գերակայության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ինքնիշխանության ընկալման փոփոխությունները, իրավաքաղաքական ուսմունքների ազդեցությունը և ժամանակակից պետության կառուցվածքում դրա դերը։ Ուսումնասիրության ընթացքում անդրադարձ է կատարվում նաև ժողովրդի ինքնիշխանության, պետական իշխանության լեգիտիմության, միջազգային հարաբերություններում պետությունների հավասարության և ինքնիշխան իրավունքների պաշտպանության հարցերին։ Գիրքը համադրում է պատմաիրավական և տեսական մոտեցումները՝ բացահայտելով ինքնիշխանության՝ որպես պետության հիմնարար բնութագրիչի նշանակությունը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է իրավաբանների, քաղաքագետների, պատմաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ նպաստելով պետության և իրավունքի զարգացման հիմնական գաղափարների ավելի խոր ըմբռնմանը։

Պատմություն

Այս լատիներեն վերնագրով աշխատությունը վերաբերում է Տակիտոսի (Tacitus) «Աննալներ»-ի XI–XVI գրքերում նկարագրված իրադարձությունների ժամանակագրական հարցերի քննությանը՝ մասնավորապես Պարթևական և հայկական պատմությունների փոխկապակցվածությանը, որոնք մեկնաբանվել են և մեկնաբանվում են հետագա հետազոտողների կողմից՝ հատկապես Դ. Ավգուստի (D. Aug.) խմբագրական կամ մեկնաբանական աշխատանքների հիման վրա։ Ուսումնասիրությունը կենտրոնանում է Հռոմեական կայսրության արևելյան քաղաքականության, Պարթևական թագավորության ներքին և արտաքին զարգացումների, ինչպես նաև Հայաստանի՝ որպես ռազմավարական միջանկյալ պետության դերի վրա այդ ժամանակաշրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տակիտոսի հաղորդումների ժամանակագրական անհստակություններին, աղբյուրների համեմատական քննությանը և պատմական իրադարձությունների վերակազմակերպման փորձերին՝ հստակեցնելու համար Պարթևա-հռոմեական հակամարտությունների և հայկական գահակալական փոփոխությունների հաջորդականությունը։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է Հայաստանի քաղաքական կախվածության փոփոխական բնույթը՝ որպես Հռոմի և Պարթևաստանի ազդեցության ոլորտների միջև գտնվող երկիր, և ընդգծում է տեղական արքայատոհմերի դերը տարածաշրջանային ուժային հավասարակշռության մեջ։ Մեթոդաբանական առումով կիրառվում է դասական պատմագրության քննադատական վերլուծություն՝ համադրելով Տակիտոսի տվյալները այլ հին հեղինակների՝ Պլինիոս Ավագի, Ստրաբոնի և Դիոն Կասիոսի տեղեկությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի վերականգնել ավելի հստակ ժամանակագրական պատկեր Պարթևա-հայկական հարաբերությունների վերաբերյալ՝ հռոմեական պատմագրության շրջանակում, ինչպես նաև գնահատել Տակիտոսի պատմական տվյալների վստահելիությունը։

Պատմություն

Այս գիրքը նվիրված է Սանկտ Պետերբուրգի և Մոսկվայի հայկական եկեղեցիների պատմական ուսումնասիրությանը՝ սկսած 1700 թվականից, ներկայացնելով հայ համայնքների հոգևոր, մշակութային և հասարակական կյանքի կարևոր էջերը։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում հայկական եկեղեցիների հիմնադրման պատմությանը, դրանց ճարտարապետական առանձնահատկություններին, համայնքային նշանակությանը և այն դերին, որն ունեցել են հայության ինքնության պահպանման ու մշակութային կապերի ամրապնդման գործում։ Գրքում ներկայացվում են պատմական տեղեկություններ, փաստաթղթեր և հիշատակություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել Ռուսաստանի խոշոր քաղաքներում հայկական ներկայության զարգացումը և եկեղեցական կառույցների գործունեությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, եկեղեցագետների, մշակութաբանների, հայագետների, հետազոտողների, ուսանողների և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։