Խաղողագործություն

Մաթեմատիկա

Այս աշխատանքը նվիրված է լայնաշերտ օքսիդային մոնաբյուրեղներում ճառագայթա-խառնուրդային դեֆեկտների օպտիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ սինքրոտրոնային ճառագայթման կիրառմամբ։ Նյութում ներկայացվում են բյուրեղային կառուցվածքում առաջացող դեֆեկտների ձևավորման մեխանիզմները՝ ճառագայթման և խառնուրդային ատոմների ներգործության պայմաններում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը նյութի էներգետիկ մակարդակների, լուսակլանման և լյումինեսցենցիայի սպեկտրների վրա։ Աշխատությունը մանրամասն վերլուծում է սինքրոտրոնային բարձր ինտենսիվության ճառագայթման առավելությունները՝ թույլ տալով բարձր ճշգրտությամբ ուսումնասիրել էլեկտրոնային կառուցվածքի փոփոխությունները և դեֆեկտային կենտրոնների բնութագրերը։ Քննարկվում են նաև փորձարարական արդյունքները, որոնք ցույց են տալիս դեֆեկտների ազդեցությունը օպտիկական անցումների, էներգետիկ մակարդակների վերադասավորման և նյութի ընդհանուր օպտիկական արձագանքի վրա։ Նյութը կարևոր է պինդ մարմնի ֆիզիկայի, նյութագիտության և օպտոէլեկտրոնիկայի ոլորտների մասնագետների համար՝ նպաստելով նոր ֆունկցիոնալ նյութերի մշակմանը և ճառագայթակայուն համակարգերի ստեղծմանը։

Տնտեսագիտություն

Տրանսպորտը և շրջակա միջավայրը սերտորեն փոխկապակցված են, քանի որ տրանսպորտային համակարգերը հանդիսանում են տնտեսական զարգացման և մարդկանց շարժունակության կարևոր գործոն, սակայն միաժամանակ զգալի ազդեցություն ունեն բնապահպանական վիճակի վրա՝ առաջացնելով օդի աղտոտում, աղմուկ, ջերմոցային գազերի արտանետումներ և բնական տարածքների փոփոխություն։ Տրանսպորտային միջոցների, հատկապես ավտոմոբիլային և ավիացիոն տրանսպորտի կողմից արտանետվող ածխաթթու գազը և այլ վնասակար նյութերը նպաստում են կլիմայի փոփոխությանը, օդի որակի վատթարացմանը և մարդու առողջության վրա բացասական ազդեցություններին, ինչպիսիք են շնչառական հիվանդությունները և սրտանոթային խնդիրները։ Բացի այդ, ճանապարհային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը կարող է բերել բնական միջավայրերի մասնատման, կենսաբազմազանության կրճատման և հողերի դեգրադացիայի։ Միևնույն ժամանակ ժամանակակից աշխարհում զարգանում են կայուն տրանսպորտի գաղափարները, որոնք ուղղված են շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցության նվազեցմանը՝ ներառելով էլեկտրական և հիբրիդային մեքենաների օգտագործումը, հասարակական տրանսպորտի զարգացումը, հեծանվային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը և էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Կարևոր դեր ունի նաև քաղաքային պլանավորումը, որը նպաստում է երթևեկության հոսքերի օպտիմալացմանը և տրանսպորտային ծանրաբեռնվածության նվազեցմանը։ Շրջակա միջավայրի պահպանության տեսանկյունից անհրաժեշտ է նաև պետական կարգավորում՝ արտանետումների ստանդարտների սահմանում, կանաչ տեխնոլոգիաների խրախուսում և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, տրանսպորտի զարգացումը պետք է իրականացվի կայուն զարգացման սկզբունքներին համապատասխան՝ ապահովելով տնտեսական արդյունավետություն, սոցիալական հարմարավետություն և բնապահպանական հավասարակշռություն։

Պատմություն

Հայոց գորգագործությունը հայկական մշակույթի ամենահին և հարուստ ճյուղերից մեկն է, որն ունի հազարավոր տարիների պատմություն և կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժողովրդի կենցաղում ու արվեստում։ Հայկական գորգերը հայտնի են իրենց բարձր որակով, յուրահատուկ զարդանախշերով և գունային բազմազանությամբ, որոնք արտացոլում են հայ ժողովրդի մտածողությունը, հավատալիքները և ազգային ավանդույթները։ Գորգագործությունը Հայաստանում զարգացել է դեռևս հին ժամանակներից, ինչի մասին վկայում են հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված գործվածքների մնացորդները և պատմական աղբյուրները։ Հայկական լեռնաշխարհում գորգագործությունը զարգացել է բնական պայմանների և անասնապահության շնորհիվ, քանի որ բուրդը եղել է հիմնական հումքը գորգերի պատրաստման համար։ Գորգերը ոչ միայն կենցաղային օգտագործման առարկաներ էին, այլև արվեստի արժեքավոր նմուշներ, որոնք հաճախ փոխանցվում էին սերնդեսերունդ։ Հայկական գորգերի վրա պատկերված նախշերը ունեցել են խորհրդանշական նշանակություն։ Դրանցում հաճախ արտացոլվել են արևի, կյանքի ծառի, կենդանիների, բույսերի և երկրաչափական պատկերների մոտիվներ, որոնք կապված էին ժողովրդի հավատալիքների ու բնության հետ։ Տարբեր շրջաններում ձևավորվել են գորգագործության ինքնատիպ դպրոցներ և ոճեր։ Առանձնապես հայտնի էին Արցախի, Վասպուրականի, Սյունիքի և Կարինի գորգերը, որոնք տարբերվում էին իրենց նախշերով և գունային լուծումներով։ Հայ վարպետները հիմնականում օգտագործել են բնական ներկեր, որոնք ստացվել են բույսերից, միջատներից և հանքային նյութերից, ինչի շնորհիվ գույները երկար ժամանակ պահպանել են իրենց պայծառությունն ու որակը։ Միջնադարում հայկական գորգերը մեծ պահանջարկ են ունեցել արևելյան և եվրոպական շուկաներում, իսկ շատ ճանապարհորդներ ու պատմիչներ իրենց աշխատություններում բարձր են գնահատել հայ վարպետների աշխատանքը։ Գորգագործությունը կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական ընտանիքների կյանքում, քանի որ այն համարվել է կանանց հիմնական զբաղմունքներից մեկը և հաճախ եղել է հարսանեկան օժիտի կարևոր մաս։ Ժամանակակից շրջանում հայոց գորգագործությունը շարունակում է մնալ ազգային մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Հին հայկական գորգերը պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում՝ որպես հայկական արվեստի արժեքավոր ժառանգություն։ Այսօր ևս բազմաթիվ վարպետներ շարունակում են պահպանել ու զարգացնել գորգագործության ավանդույթները՝ փոխանցելով դրանք նոր սերունդներին։

Կրոն

Работа представляет собой анализ исторического документационного диалога между Армянской Апостольской Церковью и Римско-католической церковью, в центре которого находится ответ архиепископа Мелхиседека Мурадьяна на послание папы римского Льва XIII. В тексте рассматривается содержание папского обращения, его богословские и дипломатические акценты, а также реакция армянского церковного деятеля, отражающая позицию Армянской Церкви по вопросам вероучения, церковной автономии и межконфессиональных отношений в конце XIX – начале XX века. Особое внимание уделяется историческому контексту эпохи, когда усиливались контакты между различными христианскими конфессиями на фоне политических и социальных изменений в Османской империи и на Кавказе. Анализируется риторика ответа Мурадьяна, его богословские аргументы, а также стремление сохранить идентичность Армянской Апостольской Церкви при одновременном диалоге с Римом. Работа также подчеркивает значение этого обмена посланиями как примера межцерковной дипломатии и как источника для изучения истории христианского экуменизма.

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է երկարացված հաղորդիչ թիթեղների ոչ գծային մագնիտոառաձգական տատանումների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով էլեկտրամագնիսական դաշտի և մեխանիկական դեֆորմացիաների փոխազդեցությունը։ Գրքում ներկայացվում են մագնիտոառաձգականության տեսական հիմքերը, ոչ գծային տատանումների առաջացման պայմանները և դրանց դինամիկ վարքի հիմնական մոդելները։ Հեղինակը վերլուծում է էլեկտրամագնիսական ուժերի ազդեցությամբ առաջացող լարվածությունների բաշխումը, թիթեղների կայունության կորուստը, ռեզոնանսային երևույթները և բարդ տատանողական ռեժիմների ձևավորումը։ Աշխատության մեջ կիրառվում են դիֆերենցիալ հավասարումների, ոչ գծային դինամիկ համակարգերի և թվային մոդելավորման մեթոդներ՝ համակարգի վարքը տարբեր ֆիզիկական պարամետրերի դեպքում ուսումնասիրելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կայունության վերլուծությանը և անցումներին կանոնավորից քաոսային շարժման։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տեսական ֆիզիկոսների, ինժեներների, նյութագետների և կիրառական մաթեմատիկայի մասնագետների համար՝ նպաստելով մագնիտոառաձգական համակարգերի խորքային ըմբռնմանը և տեխնիկական կիրառությունների զարգացմանը։

Գեղարվեստական հայ․

«Կոմիտասի հիշատակին»՝ Եղիշե Չարենցի այս բանաստեղծությունը հանդիսանում է խորը հուզական ու փիլիսոփայական հարգանքի տուրք Կոմիտաս Վարդապետի հիշատակին՝ հայ մշակույթի ու երաժշտության մեծագույն տիտանիներից մեկին։ Չարենցը, լինելով հայրենասիրական և մշակութային արժեքների մեծ երկրպագու, իր ստեղծագործության մեջ արտահայտում է այն սերն ու հարգանքը, որ կոմիտասյան արվեստն ու անձը ներշնչել են հայ ժողովրդի համար։ Այս բանաստեղծությունը գրվել է Կոմիտասի մահից հետո, երբ նրա արվեստի արժեքը դառնում էր անքննարկելի մի հատկանիշ հայ ժողովրդի մշակութային կյանքում։ Չարենցը, իր բնորոշ պոետիկ ոճով, մարմնավորում է Կոմիտասի կերպարը՝ որպես հայ երաժշտության, արվեստի ու մշակույթի մի բացառիկ խորհրդանիշ։ Եղիշե Չարենցի բանաստեղծության մեջ Կոմիտասը ներկայացվում է ոչ միայն որպես երաժիշտ կամ վարդապետ, այլև որպես ժողովրդի խորհրդանիշ, որի երաժշտությունը վերածվեց ազգային ինքնության, պայքարի ու գոյության լեզվի։ Բանաստեղծությունն անցնում է հայ ժողովրդի մշակութային անցյալով՝ ընդգծելով այն կարևորությունը, որը Կոմիտասը ունեցել է հայության համար՝ ոչ միայն որպես երաժիշտ, այլ նաև որպես ազգային արժեքների պահապան։ Չարենցը մասնավորապես նշում է Կոմիտասի չխափանվող հավատը դեպի հայ ժողովրդի մշակութային ավանդները՝ հատկապես նրա ներաշխարհում գտնվող կապը ժողովրդական արվեստի և սուրբ երաժշտության միջև։ Արտահայտելով խոր գնահատանք ու երկրպագություն Կոմիտասի կերպարին, Չարենցը չի մոռանում, որ Կոմիտասի ստեղծագործությունները կապված էին նաև չարչարանքների, դժվարությունների ու պատմական ողբերգությունների հետ։ Այն մի բանաստեղծություն է, որը զուգահեռում է արվեստի ու քաղաքական, մշակութային խոչընդոտների մասին հիշողությունները՝ Կոմիտասի անձի վերակենդանացման և նրա ժառանգության շարունակականության մասին։ «Կոմիտասի հիշատակին» ծառայում է ոչ միայն որպես մշակութային պոեզիա, այլ նաև որպես հայ ժողովրդի հիշողության մի տարր, որտեղ երաժշտությունը, արվեստը և ազգային ինքնությունը միավորվում են՝ հպարտորեն կանգնած պատմության մեջ։ Հրատարակիչ - ԳԱԹ հրատ. Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-1-0936-7