Շուկայի ֆունկցիաներն ու խնդիրները

Փիլիսոփայություն

Այս գիրքը ներկայացնում է հռետորիկայի հիմունքները՝ պարզ և մատչելի ձևով, որպեսզի այն հասկանալի լինի ոչ միայն մասնագետների, այլև ընդհանուր ընթերցողին։ Ատոմ Վարդումյանը խորը վերլուծություն է կատարում խոսքի արվեստի վերաբերյալ՝ սկսած պարբերական բանավեճերից մինչև հանրային ելույթներ և համոզիչ ներկայացումներ։ Գիրքը մանրամասնում է հռետորիկայի երեք հիմնական բաղադրիչները՝ **էթոս** (հեղինակության հարց), **պատոս** (հույզերի կառավարում) և **լոգոս** (լոգիկական ապացույցներ), որոնք օգնում են յուրաքանչյուրին մշակել իր խոսքը և ճիշտ կերպով ներկայանալ հանդիսատեսին։ Վարդումյանն առանձնացնում է նաև այն մեթոդները, որոնք անհրաժեշտ են յուրաքանչյուր հռետորին՝ ինչպես կառուցել կարծիքները, բարեհաջող խոսել մարդաշատ լսարանի առջև, ինչպես օգտագործել լեզվաբառարանը ու խոսքի մոդուլները, որպեսզի հաղորդումը հասնի առավելագույն արդյունավետության։ Այս գրքի նպատակն է ոչ միայն պարբերական կամ պաշտոնական ելույթների համար հմտություններ զարգացնել, այլ նաև մարդկանց մեջ ինքնուրույն խոսելու վստահություն ներմուծել։ **«Հռետորիկա․ Շատերի և յուրաքանչյուրի համար»**-ը իդեալական աշխատություն է նրանց համար, ովքեր ցանկանում են զարգացնել իրենց խոսելու հմտությունները, ձևակերպել իրենց մտքերն ու համոզմունքները՝ հասկանալի և ազդեցիկ ձևով։ Հրատարակիչ - Անհատական հրատարակչություն Հրատ. տարեթիվ - 2019

Կրոն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Ստեֆանո Ակոնցիոյի կողմից Կովերի Սյունյաց արքեպիսկոպոսի վերաբերյալ գրված գովաբանական (էլոգիա) բնույթի տեքստին, որը ներկայացնում է պատմա-եկեղեցական և կենսագրական ուղղվածությամբ ուսումնասիրություն՝ ընդգծելով Սյունիքի եկեղեցական առաջնորդության պատմական դերը և հոգևոր իշխանության կերպարը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել արքեպիսկոպոսի կյանքը, գործունեությունը և եկեղեցական ծառայության նշանակությունը՝ ինչպես հոգևոր, այնպես էլ հասարակական համատեքստում, միաժամանակ բացահայտելով նրա ազդեցությունը տարածաշրջանի կրոնական և մշակութային կյանքի վրա։ Ուսումնասիրվում են հեղինակի կողմից կիրառված հռետորական և գովաբանական միջոցները՝ որոնք ձևավորում են արքեպիսկոպոսի իդեալականացված կերպարը, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների և ավանդությունների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Սյունյաց եկեղեցական կառույցների զարգացմանը, հոգևոր իշխանության և տեղական համայնքների հարաբերություններին, ինչպես նաև եկեղեցու դերին մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է իտալական (լատինալեզու) պատմագրության ազդեցությունը հայկական թեմատիկայի ներկայացման վրա և միջմշակութային կապերի արտացոլումը տվյալ ստեղծագործության մեջ։ Միաժամանակ վերլուծվում է էլոգիայի ժանրային առանձնահատկությունը՝ որպես գովաբանական գրականության ձև, որն համադրում է պատմական փաստերն ու հռետորական կառուցվածքը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է եկեղեցական պատմագիտության և միջմշակութային գրականագիտության ոլորտում՝ նպաստելով Սյունյաց հոգևոր ժառանգության ավելի խորքային ընկալմանը։

Լրագրություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից հեռուստատեսային վավերագրական կինոյի զարգացման միտումների վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով 1991-2010 թվականների հայկական վավերագրական ֆիլմերի օրինակին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես է անկախությունից հետո ձևափոխվել հայկական վավերագրական կինոյի համակարգը՝ հաշվի առնելով քաղաքական, սոցիալական և մեդիա միջավայրի փոփոխությունները, ինչպես նաև տեխնոլոգիական առաջընթացը, հատկապես թվային արտադրության և հեռարձակման նոր հնարավորությունները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է վավերագրական ֆիլմերի թեմատիկ և ժանրային բազմազանությունը, դրանց գեղարվեստական և լրագրողական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հեռուստատեսության ազդեցությունը ֆիլմերի կառուցվածքի և բովանդակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային պատմության, պատերազմական իրադարձությունների, սոցիալական խնդիրների և մշակութային ինքնության արտացոլմանը վավերագրական կինոյում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ թեմաները ձևավորում ժամանակի պատկերն ու հանրային գիտակցությունը։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է հայկական վավերագրական կինոյի տեղը միջազգային համատեքստում՝ ընդգծելով փառատոնային կինոյի և հեռուստատեսային արտադրության փոխազդեցությունը։ Այն արժեքավոր է կինոգետների, մեդիա հետազոտողների, լրագրողների և մշակութաբանների համար։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է լապարոտոմիկ և լապարոսկոպիկ խոլեցիստէկտոմիայի ընթացքում սրտի և իմունային համակարգի ֆունկցիոնալ փոփոխությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով վիրահատական միջամտության տարբեր մեթոդների ազդեցությունը օրգանիզմի հոմեոստազի վրա։ Հեղինակը վերլուծում է վիրահատական սթրեսի պատասխան մեխանիզմները՝ հեմոդինամիկ փոփոխություններ, սիմպաթիկ-ադրենալ համակարգի ակտիվացում և սրտային գործունեության դինամիկ ցուցանիշների տատանումներ։ Գրքում դիտարկվում են նաև իմունային համակարգի արձագանքները՝ բորբոքային ցիտոկինների մակարդակի փոփոխություններ, բջջային իմունիտետի ճնշում կամ ակտիվացում և հետվիրահատական իմունային դիսֆունկցիաների ռիսկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու վիրաբուժական մոտեցումների՝ բաց (լապարոտոմիկ) և նվազ ինվազիվ (լապարոսկոպիկ) մեթոդների համեմատական գնահատմանը՝ հեմոդինամիկ կայունության, իմունային արձագանքի և վերականգնման արագության տեսանկյունից։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև կլինիկական ցուցանիշների մոնիտորինգի տվյալները՝ սրտային ռիթմ, արյան ճնշում, լեյկոցիտային և ցիտոկինային պրոֆիլներ։ Աշխատությունը ընդգծում է նվազ ինվազիվ վիրաբուժության առավելությունները՝ կապված օրգանիզմի սթրեսային արձագանքի նվազեցման և վերականգնման բարելավման հետ։ Այն օգտակար է վիրաբույժների, սրտաբանների և կլինիկական իմունոլոգների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Կովկասյան ստորաբաժանումների ստեղծման և կիրառման գործընթացը Վերմախտ կազմում՝ ընդգծելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պայմաններում Գերմանիայի ռազմաքաղաքական ռազմավարության և բազմազգ զորակազմերի օգտագործման առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ այս ստորաբաժանումների ձևավորումը կապված էր Գերմանիայի կողմից օկուպացված և ռազմաճակատում հայտնված Կովկասի տարբեր ժողովուրդների ներկայացուցիչների ներգրավման հետ, ինչը պայմանավորված էր ինչպես ռազմական, այնպես էլ գաղափարական և քարոզչական նպատակներով։ Վերլուծվում է, որ նման միավորները ստեղծվել են հիմնականում կամավորական կամ կիսակամավորական հիմունքներով՝ օգտագործելով հակասովետական տրամադրությունները և տեղական հակամարտությունների դինամիկան։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց կազմակերպչական կառուցվածքին, որտեղ ազգային բաղադրիչը համակցվում էր գերմանական հրամանատարական համակարգի հետ՝ ապահովելու վերահսկելիություն և մարտական արդյունավետություն։ Նշվում է նաև, որ Կովկասյան ստորաբաժանումները կիրառվել են հիմնականում օժանդակ և երկրորդական մարտական ուղղություններում, ինչպես նաև հակապատերազմական գործողություններում և թիկունքային ծառայություններում։ Ընդհանուր առմամբ, Կովկասյան ստորաբաժանումների ստեղծումն ու օգտագործումը Վերմախտի կազմում դիտարկվում է որպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բազմազգ զորակազմերի ձևավորման բարդ և հակասական երևույթ, որը միավորում էր ռազմական անհրաժեշտությունները և քաղաքական նպատակադրումները։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 1985–1991 թվականների Հայաստանի պարբերական մամուլի զարգացման, բովանդակային փոփոխությունների և հասարակական դերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով վերակառուցման (պերեստրոյկա) և անկախության նախօրեի քաղաքական-սոցիալական գործընթացների ազդեցությունը մամուլի համակարգի վրա։ Գրքում վերլուծվում է խորհրդային վերջին տարիների հայկական մամուլի կառուցվածքը՝ կենտրոնական և հանրապետական թերթեր, գիտական հանդեսներ, արտադրական ու մասնագիտական պարբերականներ, ինչպես նաև դրանց խմբագրական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1985-ից սկսված գաղափարական մեղմացման և խոսքի հարաբերական ազատության աճին, որի արդյունքում մամուլում աստիճանաբար ընդլայնվեց քննադատական հրապարակումների շրջանակը, սկսեցին քննարկվել սոցիալական խնդիրներ, տնտեսական դժվարություններ, բնապահպանական հարցեր և հասարակական բարեփոխումների անհրաժեշտություն։ Աշխատությունում առանձնապես կարևոր տեղ է զբաղեցնում 1988 թվականի Ղարաբաղյան շարժման, Սպիտակի երկրաշարժի և 1991 թվականի անկախության գործընթացի լուսաբանման վերլուծությունը, որոնք կտրուկ փոխեցին մամուլի թեմատիկան՝ այն դարձնելով առավել քաղաքականացված և ազգային օրակարգին ուղղված։ Քննարկվում է նաև մամուլի դերի աճը հասարակական կարծիքի ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման և քաղաքական մոբիլիզացիայի գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես պարբերականները դարձան անցումային շրջանի կարևոր տեղեկատվական և գաղափարական հարթակներ։ Վերլուծվում են նաև գրաքննության թուլացման, խմբագրական անկախության ընդլայնման և նոր պարբերականների առաջացման միտումները, որոնք նախանշեցին հետխորհրդային մամուլի համակարգի ձևավորումը Հայաստանում։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել այդ շրջանի մամուլի բազմաշերտ զարգացումը՝ որպես հասարակական փոփոխությունների և պետական վերափոխման կարևոր աղբյուր։