Պույ-Պույ մուկիկը (փոքրիկներին)

Գեղարվեստական ռուս․

Եվգենի Վոդոլազկինի պատմական վեպն է, որը արմատավորված է ռուսական միջնադարյան մշակույթի, կրոնական փիլիսոփայության ու սիրո պատմություններում։ Գիրքը հետևում է Լավր անունով վանականի կյանքին, ով ապրում է Ռուսաստանի քաոտիկ ու անբարյացակամ միջավայրում՝ առերեսվելով կյանքի և մահվան, հավատքի ու կասկածի, սիրո և զոհաբերության մեծ հարցերին։ Վեպում պատմությունը պտտվում է ոչ միայն գլխավոր հերոս Լավրի կյանքի շուրջ, այլև մանրակրկիտորեն ներկայացվում է նրա ճանապարհը՝ որպես հոգևոր մարդ, ով անցնում է արտաքին ու ներքին պայքարների միջով։ Վոդոլազկինը լույս է սփռում այն դարաշրջանի մարդկային հոգիների վրայով, երբ կրոնը, փիլիսոփայությունը և քաղաքականությունը միաձուլվում էին, ու վանականի կյանքը զուգորդվում էր ներաշխարհի ու աշխարհի մեծ հարցերի հետ։ **«Лавр»**-ը բարդ ու խոր վեպ է, որը բարձրացնում է մարդու գոյության, ժամանակի անցողիկության և մարդկային փոխհարաբերությունների մասին հարցեր՝ դրանք տեղադրելով մի պատմական համատեքստում, որտեղ սերն ու հավատքը համատեղվում են քրիստոնեական հոգևոր կյանքի հետ։ Սա նաև վեպ է հիշողության, կարոտի, ժամանակի ու կյանքի հետագծի մասին՝ խոսելով այն մասին, թե ինչպես կարող է մարդը վերագտնել ինքն իրեն ու կյանքի իմաստը՝ անցնելով անձնական աղետների ու վերափոխումների միջով։ «Լավր» վեպը միաժամանակ մի պատմություն է կյանքի, դավանանքի և ներքին ազատության մասին՝ ներկայացնելով ժամանակի ու մարդու փորձառությունը խորը և փիլիսոփայական գրական ձևով։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-17-078790-6

Գրականություն

Դանիել Վարուժանը և «Գրական հեթանոսությունը»-ը գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արևմտահայ բանաստեղծ Դանիել Վարուժանի ստեղծագործական աշխարհին և նրա «գրական հեթանոսություն» գաղափարական ուղղությանը, աշխատությունում վերլուծվում են Վարուժանի պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունները, պատկերային համակարգը և գաղափարական հիմքերը, մասնավորապես մարդու, բնության և տիեզերքի հարաբերության ընկալումը՝ որպես կենսահաստատ և առասպելական ամբողջություն, միաժամանակ դիտարկվում է «հեթանոսական» մտածողության վերաիմաստավորումը Վարուժանի մոտ՝ որպես հակադրություն ժամանակի սոցիալական և հոգևոր ճգնաժամերին, հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա լեզվական հարստությանը, խորհրդանշական մտածողությանը և ազգային ինքնության արտահայտման ձևերին, աշխատությունը նաև տեղավորում է Վարուժանի ստեղծագործությունը եվրոպական սիմվոլիզմի և մոդեռնիզմի լայն համատեքստում, նպատակ ունենալով ներկայացնել նրա գրական ժառանգության ամբողջական գիտական մեկնաբանությունը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայոց ցեղասպանության թեմայի արտացոլմանը թուրքական պաշտոնական պատմագրության մեջ 1923–1970-ական թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով Թուրքիայի Հանրապետությունում պատմական հիշողության ձևավորման, պետական գաղափարախոսության և պատմագրական մեկնաբանությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն գաղափարական և մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնց միջոցով թուրքական պաշտոնական պատմագրությունը ներկայացրել կամ վերաիմաստավորել է Օսմանյան կայսրության վերջին տարիների իրադարձությունները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով 1915 թվականի դեպքերի լուսաբանման ձևերին և դրանց քաղաքական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրվում են պատմագրական հիմնական ուղղությունները, պետական պատվերով ձևավորված պատմական նարատիվները, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների ընտրության և մեկնաբանության առանձնահատկությունները, որոնք նպաստել են պաշտոնական դիրքորոշման ամրապնդմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գաղափարախոսական շրջանակներին, որոնց միջոցով փորձ է արվել նվազեցնել կամ վերաիմաստավորել ցեղասպանության փաստը՝ այն ներկայացնելով որպես պատերազմի, տեղահանությունների կամ ներքին անվտանգության խնդիրների հետևանք։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է թուրքական պատմագրության զարգացման փուլերը՝ ազգային պետության ձևավորման, քեմալական գաղափարախոսության ամրապնդման և հետպատերազմյան շրջանում պատմական գիտակցության ձևավորման համատեքստում։ Միաժամանակ վերլուծվում են միջազգային գիտական քննարկումների ազդեցությունը թուրքական պատմագրության վրա և հակադիր գիտական մոտեցումների աստիճանական ի հայտ գալը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և ցեղասպանագիտական հետազոտությունների ոլորտում՝ նպաստելով պատմական նարատիվների քննադատական վերլուծությանը և հիշողության քաղաքականության ավելի խորքային ընկալմանը։

Կրոն

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու 1849 թվականի եկեղեցական ամսացույց-մայսացույցի (մեսյակեսլավի) կառուցվածքն ու բովանդակությունը՝ ներառելով տարվա ընթացքում կատարվող տոները, սրբերի հիշատակի օրերը, ծիսական կարգերը և եկեղեցական օրացույցի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում են եկեղեցական տարվա կազմակերպման սկզբունքները, տոնացույցի ձևավորման ավանդույթները և դրանց կապը հայ միջնադարյան ու նոր շրջանի տոմարական համակարգերի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սրբախոսական նյութերին, ծիսական օրերի հերթականությանը, ինչպես նաև եկեղեցական կյանքի և ժողովրդական ավանդույթների փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է այս տիպի հրատարակությունները որպես կարևոր աղբյուրներ հայ եկեղեցական պատմության, տոմարագիտության և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար՝ ընդգծելով դրանց փաստագրական և գիտական արժեքը։

Պատմություն

Աշխատությունը ներկայացնում է հակիրճ պատմական տեղեկություններ 1915 թվականի հուլիսին Օսմանյան կայսրության (Թուրքական Հայաստան) տարածքից դեպի Կովկաս տեղափոխված փախստականների մեծ ալիքի վերաբերյալ՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի ծավալները։ Հեղինակը վերլուծում է փախստականների զանգվածային տեղաշարժի պատճառները, նրանց սոցիալական և առողջական ծանր վիճակը, ինչպես նաև ընդունող շրջաններում ստեղծված արտակարգ պայմանները։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում Կովկասյան քաղաքների միության կոմիտեի (Кавказский комитет союза городов) կողմից իրականացված հակահամաճարակային միջոցառումներին՝ կարանտինային ճամբարների կազմակերպում, բժշկական օգնության ապահովում, սանիտարական վերահսկողություն և վարակիչ հիվանդությունների տարածման կանխարգելում։ Հեղինակը նկարագրում է նաև տեղական իշխանությունների, բարեգործական կազմակերպությունների և կամավորական խմբերի մասնակցությունը օգնության և փախստականների սոցիալական աջակցության գործընթացում։ Աշխատությունը ընդգծում է այդ պատմական ժամանակաշրջանում հումանիտար կառավարման դժվարությունները և համաճարակային վտանգների դեմ պայքարի փորձերը զանգվածային տեղաշարժերի պայմաններում։ Այն օգտակար է պատմաբանների, բժշկության պատմության հետազոտողների և հումանիտար օգնության կազմակերպման հարցերով զբաղվող մասնագետների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունում քննարկվում են այդ շուկաների հիմնական կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ ներմուծման և տեղական արտադրության բաժանումը, մրցակցության մակարդակը, գնաճի ռիսկերն ու դրանք վերահսկելու գործիքները։ Հեղինակը շեշտում է, որ այս շուկաների արդյունավետ կարգավորումը կարևոր է ոչ միայն տնտեսական կայունության, այլև սոցիալական բարեկեցության պահպանման համար, քանի որ պարենային ապրանքները և առաջին անհրաժեշտության ոչ պարենային ապրանքները հանդիսանում են բնակչության կենսական անհրաժեշտության համար առանցքային ապրանքներ։ Գրքում ներկայացվում են նաև պետական քաղաքականության գործիքները՝ պարենային շուկայի և առաջին անհրաժեշտության ոչ պարենային ապրանքների վերահսկման և կարգավորման գործում։ Հեղինակը անդրադառնում է Հայաստանում գործող կարգավորող մարմիններին, այդ թվում՝ պարենային անվտանգության ապահովման և գնային վերահսկողության մեխանիզմներին, որոնք ուղղված են շուկայի գների անբարեխիղճ դրսևորումների և մոնոպոլիաների կանխմանը։ Աշխատությունում նաև առաջարկվում են վերակազմավորման հնարավորությունները՝ այդ շուկաների մրցունակությունը և արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով, ինչպես նաև քննարկվում է շուկայի կառավարման միջազգային փորձը, որը կարող է լինել օգտակար Հայաստանում իրականացվող քաղաքականության ձևավորման համար։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագիտության, գյուղատնտեսության, մարքեթինգի, պետական կառավարման և սոցիալական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, ինչպես նաև ուսանողների համար։