Քաղաքական միֆ: Ծագումը, դինամիկան և գործունեության մեխանիզմները

Գրականություն

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Վարդան Ահրումյան» կերպարը հայտնի է նրա «Քաոս» վեպից, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է բուրժուական հասարակության բարոյական անկումը և մարդկանց միջև ձևավորված շահադիտական հարաբերությունները։ Վարդան Ահրումյանը այն կերպարներից է, որի միջոցով բացահայտվում է ժամանակի տնտեսական ու սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա․ նա կանգնած է նյութական շահի, հասարակական դիրքի և անձնական բարոյական սկզբունքների բախման մեջ։ Շիրվանզադեն այս կերպարի միջոցով ցույց է տալիս, թե ինչպես է «քաոսային» հասարակությունը ձևավորում մարդու վարքը՝ հաճախ նրան հեռացնելով ազնվությունից և մարդկային արժեքներից, և ընդգծում է այն գաղափարը, որ նման միջավայրում անհատը դժվարությամբ է պահպանում իր ներքին կայունությունն ու մարդկային դեմքը։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը արտաքին սյուժեի մակարդակում ներկայացնում է մի ճայի պատմություն, որը չի բավարարվում սովորական կյանքով և ձգտում է թռիչքի կատարելության։ Սակայն իրականում այն կառուցված է որպես խորհրդանշական պատմություն մարդու ինքնաճանաչման, ազատության և կատարելության ձգտման մասին։ Ջոնաթանը դառնում է անհատի կերպար, որը փորձում է հաղթահարել սահմանափակումները և գտնել սեփական ներքին հնարավորությունների առավելագույն դրսևորումը։ Գրքի գաղափարական առանցքը կենտրոնացած է ինքնակատարելագործման և ներքին ազատության վրա։ Այն ցույց է տալիս, որ իրական սահմանափակումները հաճախ արտաքին պայմաններում չեն, այլ մարդու մտածողության և ինքնանվաստացման մեջ։ Այդ պատճառով ստեղծագործությունը հաճախ ընկալվում է որպես հոգևոր ուղեցույց կամ խորհրդանշական ուսուցողական պատմություն։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը երգիծական-բարոյախոսական արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը խորհրդանշական կերպով անդրադառնում է հասարակական արժեքների անկմանը, ձևականության գերակայությանը և մարդկային հարաբերությունների կեղծությանը։ «Պսակները» այստեղ հանդես են գալիս որպես խորհրդանշական պատկեր՝ կապված պատվի, ամուսնության, երջանկության կամ հասարակական ճանաչման գաղափարների հետ, իսկ դրանց «բողոքը» արտահայտում է այն գաղափարը, որ արտաքին փայլը հաճախ հակասում է իրական էությանը։ Մուրացանը ստեղծագործության մեջ քննադատում է այն հասարակությունը, որտեղ ձևական արարողությունները և արտաքին ցուցադրականությունը գերակշռում են իրական զգացմունքներին, ազնվությանը և բարոյական արժեքներին։ Գործում զգալի է նաև երգիծական երանգը, քանի որ հեղինակը որոշ իրավիճակներ ներկայացնում է հեգնանքով՝ բացահայտելով մարդկային թուլությունները և հասարակական արատները։ Միաժամանակ ստեղծագործությունը ունի բարոյախոսական ուղղվածություն՝ ընթերցողին մղելով մտածելու իրական և կեղծ արժեքների տարբերության մասին։ Լեզուն պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ խորհրդանշական մտածողությունը ուժեղացնում է գաղափարական ազդեցությունը։

Այլ առարկաներ

Հանրապետության սննդարդյունաբերության ոլորտում հումքային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրները՝ ընդգծելով տնտեսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպչական գործոնների փոխկապակցվածությունը։ Այն ուղղված է տնտեսագիտության, սննդարդյունաբերության և ագրոարդյունաբերական համալիրի մասնագետներին, ինչպես նաև ոլորտի քաղաքականության մշակմամբ զբաղվողներին։ Նյութում մանրամասն վերլուծվում են տեղական հումքային բազայի կառուցվածքը, դրա օգտագործման ներկա վիճակը, կորուստների և անարդյունավետության պատճառները, ինչպես նաև արտադրական շղթայի տարբեր փուլերում առկա խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հումքի վերամշակման տեխնոլոգիական մակարդակին, պահեստավորման և տեղափոխման համակարգերին, որոնք էական ազդեցություն ունեն վերջնական արտադրանքի որակի և ինքնարժեքի վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ռեսուրսների խնայողաբար օգտագործման, երկրորդային հումքի վերամշակման և արտադրական թափոնների նվազեցման հնարավորությունները՝ որպես արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղիներ։ Ներկայացվում են նաև կառավարման և պլանավորման մեխանիզմներ, որոնք կարող են նպաստել սննդարդյունաբերության մրցունակության աճին ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին շուկաներում։

Փիլիսոփայություն

«Պետություն» (Պլատոն) փիլիսոփայական երկ է, որտեղ հեղինակը փորձում է բացահայտել արդար հասարակության և ճիշտ պետության կառուցվածքի գաղափարը։ Գիրքը ներկայացված է երկխոսության ձևով՝ Սոկրատեսի և նրա զրուցակիցների միջեւ, որտեղ նրանք քննարկում են արդարության, ուժի, օրենքի և կրթության նշանակությունը։ Պլատոնը առաջարկում է, որ պետությունը պետք է ղեկավարեն «Filozof-թագավորները», այն մարդիկ, ովքեր ունեն իմացք, արդարություն և հոգևոր բարձր մտածողություն։ Գիրքը նաև ներկայացնում է «այդպիսին» պետության կառուցվածքը՝ երեք հիմնական դասակարգերով՝ կառավարիչներ, պահապաններ և արտադրողներ։ Պլատոնը նշում է, որ հասարակության ամենակարևոր նպատակը պետք է լինի հոգևոր ու բարոյական կատարելագործումը՝ ոչ միայն նյութական բարիքները։ Նա նաև քննարկում է կրթության դերը՝ որպես քաղաքացու հոգևոր զարգացման և արդարության պահպանման բանալին։ Գիրքը ներկայացնում է նաև «Իդեալների տեսությունը», ըստ որի իրական աշխարհը միայն պակաս կատարյալ արտացոլումն է մի կատարելագործված գաղափարների աշխարհի։ Պլատոնի մոտեցումը հաճախ դիտարկվում է որպես թևավոր, քանի որ նա առաջարկում է այնպիսի հասարակական կառուցվածք, որը պահանջում է խիստ կարգ ու դիսցիպլինա։ «Պետությունը» մեծ ազդեցություն է ունեցել քաղաքական փիլիսոփայության, գաղափարական մտածողության և սոցիալական ուսմունքի զարգացման վրա։ Գիրքը հարմար է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են արդարության, պետության և մարդու նպատակի մասին փիլիսոփայությամբ։ Հրատարակիչ - Эксмо Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-5-04-103214-2

Քաղաքագիտություն

Կենսագործունեության անվտանգությունը մարդու կյանքի, առողջության և կենսապայմանների պաշտպանությանը ուղղված միջոցառումների և կանոնների ամբողջություն է, որի նպատակն է նվազեցնել կամ կանխել վտանգավոր իրավիճակների առաջացումը առօրյա կյանքում, աշխատանքային միջավայրում և շրջակա միջավայրում։ Այն ընդգրկում է մարդու անվտանգ վարքագծի ձևավորումը, տեխնիկական միջոցների ճիշտ օգտագործումը, ինչպես նաև արտակարգ իրավիճակներում ճիշտ գործելու հմտությունները։ Կենսագործունեության անվտանգության հիմնական ուղղություններից են հրդեհային անվտանգությունը, էլեկտրական անվտանգությունը, ճանապարհային անվտանգությունը, քիմիական և ճառագայթային անվտանգությունը, ինչպես նաև աշխատանքային հիգիենան։ Յուրաքանչյուր ոլորտում սահմանվում են հատուկ կանոններ և նորմեր, որոնց պահպանումը օգնում է կանխել դժբախտ պատահարները և վնասվածքները։ Կարևոր դեր ունի նաև մարդու իրազեկվածությունը, քանի որ վտանգների ժամանակին ճանաչումը և ճիշտ արձագանքը կարող են փրկել կյանքեր։ Կենսագործունեության անվտանգությունը ներառում է նաև առողջ ապրելակերպի սկզբունքները՝ ճիշտ սնունդ, ֆիզիկական ակտիվություն, անձնական հիգիենա և վնասակար սովորություններից խուսափում, որոնք նույնպես անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու անվտանգության և առողջության վրա։ Ժամանակակից պայմաններում մեծացել է տեխնածին վտանգների թիվը՝ կապված արդյունաբերության զարգացման, տրանսպորտի ինտենսիվացման և տեխնոլոգիաների կիրառման հետ, ինչը պահանջում է անվտանգության համակարգերի մշտական կատարելագործում։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև արտակարգ իրավիճակների ծառայությունները, որոնք իրականացնում են փրկարարական աշխատանքներ, տարհանում և օգնություն վտանգի դեպքում։ Կենսագործունեության անվտանգության արդյունավետ ապահովումը հնարավոր է միայն պետական կառույցների, կազմակերպությունների և քաղաքացիների համագործակցության միջոցով։