Аркомед С.Т., 1861-1936

Аркомед С.Т., 1861-1936

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Материалы по истории отпадения Закавказья от России

Աշխատությունը պատմական փաստաթղթերի և նյութերի ժողովածու է, որը վերաբերում է Ռուսական կայսրության անկումից և 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձություններից հետո Անդրկովկասում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տարածաշրջանի կառավարման վերափոխմանը և Ռուսաստանից փաստացի քաղաքական առանձնացման փուլերին։ Նյութերի կենտրոնում կարող են լինել 1917–1918 թվականների զարգացումները՝ ռուսական կենտրոնական իշխանության թուլացումը, Անդրկովկասում նոր վարչաքաղաքական մարմինների ստեղծումը, տարածաշրջանի քաղաքական ուժերի փոխհարաբերությունները և պետականության նոր ձևերի որոնումները։ Փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու Անդրկովկասյան կոմիսարիատի և հետագայում Անդրկովկասյան Սեյմի գործունեությունը, քաղաքական կուսակցությունների ու ազգային ներկայացուցիչների դիրքորոշումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ապագա կարգավիճակի շուրջ ծավալված քննարկումները։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել պաշտոնական գրագրությունը, նիստերի արձանագրությունները, հայտարարությունները, քաղաքական գործիչների հաղորդագրությունները, դիվանագիտական փաստաթղթերը և ժամանակաշրջանի այլ սկզբնաղբյուրներ։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և ռուսական ռազմաճակատի կազմալուծման ազդեցությանը տարածաշրջանի քաղաքական իրավիճակի վրա, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերությունների և բանակցությունների նշանակությանը։ Նյութերը կարող են լուսաբանել հայ, վրացի և ադրբեջանցի քաղաքական ուժերի միջև առկա համագործակցությունը, հակասությունները և տարբեր պատկերացումները տարածաշրջանի կառավարման ու արտաքին քաղաքական կողմնորոշման վերաբերյալ։ Հետազոտական տեսանկյունից առանձնահատուկ կարևորություն ունի փաստաթղթերի ստեղծման քաղաքական միջավայրի և հեղինակների դիրքորոշումների քննադատական գնահատումը, քանի որ ժողովածուի ձևակերպումները և նյութերի ընտրությունը կարող են արտացոլել հրատարակության ժամանակաշրջանին բնորոշ պատմաքաղաքական մեկնաբանություններ։ Սկզբնաղբյուրների համադրումը այլ փաստաթղթերի և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Անդրկովկասում Ռուսական կայսրության փլուզմանը հաջորդած անցումային շրջանի մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի XX դարի սկզբի Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմության, տարածաշրջանային կառավարման վերափոխումների և 1918 թվականին նոր պետական կազմավորումների ձևավորմանը նախորդած գործընթացների ուսումնասիրության համար։

Updated: 2026-09-25
Материалы по истории отпадения Закавказья от России

Free

Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book8 Read more Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Read more Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Read more Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Read more Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Read more Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Read more