Գուրգեն Մահարի

Literature

Գուրգեն Մահարու արձակի պոետիկան-ը գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայ գրող Գուրգեն Մահարու արձակի գեղարվեստական համակարգի վերլուծությանը՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործությունների կառուցվածքային, ոճական և գաղափարական առանձնահատկությունները, աշխատությունում ուսումնասիրվում են Մահարու արձակի պոետիկայի հիմնական բաղադրիչները՝ պատումի կառուցման ձևերը, կերպարների հոգեբանական խորացումը, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և ժամանակի ու հիշողության փոխկապակցվածությունը նրա ստեղծագործություններում, հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա արձակում առկա խորհրդանշական շերտերին, հումանիստական գաղափարներին և պատմական փորձի արտացոլմանը, ինչպես նաև անհատի և հասարակության հարաբերությունների ներկայացման ձևերին, միաժամանակ վերլուծվում է Մահարու ստեղծագործական էվոլյուցիան՝ տարբեր փուլերում նրա գրական մտածողության փոփոխություններով և թեմատիկ ընդգրկումների ընդլայնմամբ, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Մահարու արձակը հայ գրականության մեջ առանձնանում է իր հոգեբանական խորությամբ, լեզվական հարստությամբ և գեղարվեստական ինքնատիպությամբ՝ ձևավորելով յուրահատուկ պոետիկ համակարգ։

Literature

Բռնադատվածությունը Գուրգեն Մահարու նամակներում աշխատությունը ուսումնասիրական-փաստագրական բնույթի նյութ է, որը հիմնված է Գուրգեն Մահարու նամակագրության վրա և ներկայացնում է խորհրդային բռնաճնշումների իրականությունը՝ ինչպես այն արտացոլվում է հեղինակի անձնական նամակներում, որտեղ բացահայտվում են աքսորի, վերահսկողության, ստեղծագործական սահմանափակումների և հոգեբանական ճնշման պայմաններում ապրող մտավորականի փորձառությունը, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական մթնոլորտը, որը ձևավորում էր մարդկանց ճակատագրերը և ստեղծագործական հնարավորությունները, իսկ նամակները ծառայում են որպես վկայություն ոչ միայն անհատական ցավի ու պայքարի, այլ նաև ամբողջ մի համակարգի բնույթի մասին, որտեղ մարդկային ազատությունները խիստ սահմանափակված էին և ստեղծագործական խոսքը հաճախ ենթարկվում էր վերահսկողության ու վտանգի։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ գրող Գուրգեն Մահարու արձակի գեղարվեստական համակարգի առանձնահատկություններին՝ կենտրոնանալով նրա ստեղծագործությունների կառուցվածքային, լեզվական և գաղափարական շերտերի վերլուծության վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է Մահարու արձակին բնորոշ պատկերային մտածողությունը, որի միջոցով առօրյա իրականությունը ներկայացվում է խորքային հոգեբանական և գեղարվեստական մեկնաբանություններով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա լեզվական ոճին՝ հարուստ փոխաբերություններով, նուրբ հեգնանքով և հուզական լարվածությամբ, որոնք ձևավորում են հեղինակային յուրօրինակ ձայն։ Վերլուծվում են նաև թեմատիկ հիմնական ուղղությունները՝ մարդու ներաշխարհի հակասությունները, պատմական և սոցիալական իրականության ազդեցությունը անհատի ճակատագրի վրա, ինչպես նաև հիշողության և փորձառության դերակատարությունը ստեղծագործական կառուցվածքում։ Աշխատությունը ընդգծում է Մահարու արձակի պոետիկայի բազմաշերտ բնույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունները ստեղծում խորապես անհատական և միաժամանակ համամարդկային գրական աշխարհ։