Հովհաննիսյան, Արտակ

Հովհաննիսյան, Արտակ

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Խաղաղության գործընթացը Մերձավոր Արևելքում․ ժամանակագրություն (1897–2001 թթ.)

Աշխատությունը ներկայացնում է Մերձավոր Արևելքում խաղաղության հաստատմանն ուղղված քաղաքական գործընթացների, դիվանագիտական նախաձեռնությունների, միջազգային բանակցությունների և արաբա-իսրայելական հակամարտության պատմական զարգացման ժամանակագրական պատկերը՝ ընդգրկելով 1897–2001 թվականների կարևոր իրադարձությունները։ Ուսումնասիրության հիմնական առանցքը Մերձավոր Արևելքում հրեական ազգային շարժման ձևավորման, Պաղեստինի հարցի առաջացման, Իսրայել պետության ստեղծման և արաբական ու իսրայելական կողմերի միջև հակամարտության կարգավորման բազմամյա փորձերի պատմությունն է։ Ժամանակագրական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու տարածաշրջանի քաղաքական գործընթացների ձևավորմանն ու աստիճանական զարգացմանը՝ բացահայտելով դրանց պատմական նախադրյալները, միջազգային քաղաքականության ազդեցությունը և խաղաղության հաստատման ուղղությամբ իրականացված տարբեր նախաձեռնությունների նշանակությունը։ Աշխատության սկզբնական ժամանակագրական շրջանը կապված է 19-րդ դարի վերջի սիոնիստական շարժման առաջացման և կազմակերպման հետ, որի կարևոր իրադարձություններից էր 1897 թվականին Բազելում գումարված Առաջին սիոնիստական համագումարը։ Հետագա իրադարձությունները ներկայացնում են Պաղեստինի նկատմամբ միջազգային քաղաքական հետաքրքրության աճը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ձևավորված նոր քաղաքական իրադրությունը, Բալֆուրի հռչակագրի նշանակությունը, Օսմանյան կայսրության փլուզումը և Պաղեստինի նկատմամբ բրիտանական մանդատային կառավարման հաստատումը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Պաղեստինի տարածքում հրեական և արաբական ազգային շարժումների զարգացմանը, նրանց միջև հարաբերությունների սրմանը, տարածքային և քաղաքական պահանջների ձևավորմանը և հակամարտության միջազգային բնույթի աստիճանական ընդլայնմանը։ Ժամանակագրությունը ներառում է նաև 1947 թվականի ՄԱԿ-ի որոշումը Պաղեստինի բաժանման վերաբերյալ, 1948 թվականին Իսրայել պետության հռչակումը, դրան հաջորդած արաբա-իսրայելական պատերազմը և տարածաշրջանի քաղաքական ու ժողովրդագրական իրավիճակի արմատական փոփոխությունները։ Հետագա ժամանակաշրջանի իրադարձությունները հնարավորություն են տալիս հետևելու հակամարտության զարգացմանը, 1956 թվականի Սուեզի ճգնաժամին, 1967 թվականի վեցօրյա պատերազմին, 1973 թվականի հոկտեմբերյան պատերազմին և դրանց հետևանքով ձևավորված նոր քաղաքական իրադրությանը։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև Մերձավոր Արևելքում խաղաղության հաստատման ուղղությամբ իրականացված դիվանագիտական նախաձեռնությունները, մասնավորապես՝ Եգիպտոսի և Իսրայելի հարաբերությունների կարգավորման գործընթացը, Քեմփ Դեյվիդի համաձայնությունները, 1979 թվականի եգիպտոսա-իսրայելական խաղաղության պայմանագիրը և արաբական պետությունների ու Իսրայելի միջև հարաբերությունների կարգավորման հետագա փորձերը։ Աշխատության կարևոր թեմատիկ ուղղություններից է պաղեստինյան հարցի միջազգայինացումը և Պաղեստինի ժողովրդի քաղաքական ինքնորոշման խնդրի աստիճանական ընդգրկումը միջազգային դիվանագիտության օրակարգում։ Այս համատեքստում ներկայացվում են Պաղեստինի ազատագրության կազմակերպության գործունեության, պաղեստինյան ազգային շարժման զարգացման, արաբական երկրների դիրքորոշումների և ՄԱԿ-ի շրջանակներում ծավալված քննարկումների հետ կապված կարևոր իրադարձությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի 1990-ական թվականների խաղաղության գործընթացը, որը նոր փուլ մտավ Մադրիդի խաղաղության համաժողովից հետո և շարունակվեց իսրայելա-պաղեստինյան բանակցություններով։ 1993 թվականի Օսլոյի համաձայնությունները, Իսրայելի և Պաղեստինի ազատագրության կազմակերպության միջև փոխադարձ ճանաչման գործընթացը, Պաղեստինյան ինքնավարության ձևավորումը և հետագա բանակցությունները ներկայացնում են տարածաշրջանում քաղաքական կարգավորման նոր հնարավորությունների ու դրանց իրականացման ընթացքում առաջացած դժվարությունների կարևոր դրվագները։ Ժամանակագրությունն ընդգրկում է նաև 1994 թվականի Իսրայել-Հորդանան խաղաղության պայմանագիրը, 1990-ական թվականների միջնորդական նախաձեռնությունները, տարածքային հարցերի շուրջ բանակցությունները և 2000 թվականի Քեմփ Դեյվիդի գագաթնաժողովը, ինչպես նաև նույն ժամանակաշրջանում սկսված պաղեստինյան երկրորդ ինտիֆադայի ազդեցությունը խաղաղության գործընթացի վրա։ Մինչև 2001 թվականը տեղի ունեցած իրադարձությունների հաջորդական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հակամարտության կարգավորման բանակցային մեխանիզմների, կողմերի քաղաքական դիրքորոշումների, միջազգային միջնորդների դերակատարության և խաղաղության հաստատման գործընթացում առկա բարդությունների մասին։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը ժամանակագրական մեթոդն է, որի շնորհիվ իրար հաջորդող պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են փոխկապակցված ամբողջության մեջ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալու քաղաքական որոշումների, ռազմական բախումների, միջազգային համաձայնությունների և դիվանագիտական նախաձեռնությունների միջև պատճառահետևանքային կապերը։ Նման կառուցվածքը հատկապես օգտակար է երկարատև և բազմաշերտ հակամարտության ուսումնասիրության համար, քանի որ թույլ է տալիս հետևել դրա պատմական արմատներին, փոփոխվող քաղաքական պայմաններին և կարգավորման տարբեր փուլերին՝ առանց իրադարձությունները ժամանակային համատեքստից անջատելու։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի նաև միջազգային հարաբերությունների և տարածաշրջանային անվտանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ Մերձավոր Արևելքի խաղաղության գործընթացը սերտորեն կապված է համաշխարհային քաղաքականության, մեծ տերությունների շահերի, միջազգային կազմակերպությունների գործունեության, տարածքային վեճերի և ազգային ինքնորոշման խնդիրների հետ։ Հեղինակը թեման ներկայացնում է պատմաքաղաքական դիտանկյունից՝ ժամանակագրական տվյալների միջոցով ձևավորելով տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումների ամբողջական պատկեր։ Աշխատությունը արժեքավոր ուսումնասիրական և տեղեկատու նյութ է արևելագետների, պատմաբանների, քաղաքագետների, դիվանագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և Մերձավոր Արևելքի քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ուսանողների և հետազոտողների համար՝ որպես արաբա-իսրայելական հակամարտության պատմական նախադրյալներին, խաղաղության հաստատման միջազգային նախաձեռնություններին և 20-րդ դարի վերջի տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումներին ծանոթանալու համակարգված աղբյուր։

Updated: 2026-11-17
Խաղաղության գործընթացը Մերձավոր Արևելքում․ ժամանակագրություն (1897–2001 թթ.)

Free

Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Read more Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Read more Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Read more Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Read more Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Read more Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Read more