Манасерян, Р. Л.

Манасерян, Р. Л.

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Հոները Մերձավոր Արևելքի և Հռոմեական Արևմուտքի հետ հարաբերություններում

Գիրքը նվիրված է եվրոպական հոների քաղաքական պատմության, արտաքին հարաբերությունների և միջազգային ասպարեզում նրանց դերակատարության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Մերձավոր Արևելքի, Հռոմեական կայսրության արևմտյան հատվածի, Հայաստանի, Իրանի և Կովկասի հետ ունեցած քաղաքական ու ռազմադիվանագիտական առնչություններին։ Հեղինակը քննության է առնում հոների՝ որպես ուշ անտիկ աշխարհի կարևոր ռազմաքաղաքական ուժի ձևավորման և միջազգային հարաբերությունների համակարգում նրանց աստիճանական ներգրավման գործընթացը՝ փորձելով վերանայել նրանց պատմության մի շարք վիճահարույց ու դեռևս ամբողջությամբ չուսումնասիրված հարցեր։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը հոների՝ Սևծովյան տարածաշրջան և Դանուբի ավազան տեղափոխվելու նախապատմության բացահայտումն է, որի շրջանակում քննարկվում են նրանց սկզբնական բնակության վայրի տեղորոշման, գաղթի ժամանակագրության, քաղաքական նախադրյալների և այդ շարժման առաջնորդների գործունեության հետ կապված հիմնահարցերը։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն հանգամանքին, որ հոների արտաքին քաղաքական ակտիվությունը սկսվել էր դեռևս նրանց՝ Եվրոպայի արևելյան և կենտրոնական շրջաններում հաստատվելուց առաջ, իսկ Մերձավոր Արևելքի ուղղությամբ իրականացված ռազմարշավներն ու դիվանագիտական շփումները վկայում են նրանց քաղաքական հավակնությունների ավելի լայն աշխարհագրական ընդգրկման մասին։ Ուսումնասիրության առանցքային տեղերից մեկը զբաղեցնում է Աթիլայի ժամանակաշրջանը, երբ հոնական իշխանությունը հասավ իր քաղաքական և ռազմական ազդեցության նշանակալի աստիճանի՝ դառնալով Հռոմեական կայսրության և հարևան պետությունների արտաքին քաղաքականության կարևոր գործոններից մեկը։ Հեղինակը դիտարկում է Աթիլայի հարաբերությունները Հռոմեական կայսրության հետ, նրա քաղաքական նպատակները, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և Արևելքի նկատմամբ որդեգրած ռազմավարությունը՝ առանձնահատուկ անդրադառնալով 448–449 թվականներին Հայաստանի, Հյուսիսային Սևծովյան տարածաշրջանի և Իրանի ուղղությամբ իրականացված քաղաքական քայլերին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 449–450 թվականներին Իրանի դեմ հնարավոր ռազմական արշավանքի ծրագրին, դրա քաղաքական նախադրյալներին և միջազգային իրադրության հետ ունեցած կապին։ Այս համատեքստում բացահայտվում են հոների և Սասանյան Իրանի հարաբերությունների առանձնահատկությունները, տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցությունը և Հարավային Կովկասի ռազմաքաղաքական նշանակությունը։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև Աթիլայի անձի, աշխարհընկալման և գաղափարախոսական պատկերացումների ուսումնասիրությունը, քանի որ հեղինակը դրանք դիտարկում է որպես նրա արտաքին քաղաքական որոշումների և ռազմավարական ընտրությունների ձևավորման էական գործոններ։ Մասնավորապես քննության է առնվում 452 թվականին Իտալիա կատարած հաղթական ներխուժումից հետո Հռոմի դեմ հետագա արշավանքը շարունակելուց Աթիլայի հրաժարվելու հանգամանքը՝ փորձելով այն մեկնաբանել նրա քաղաքական մտածողության և աշխարհընկալման առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Պատմական խնդիրների լուսաբանման համար հեղինակը կարևոր նշանակություն է տալիս ինչպես անտիկ և վաղ միջնադարյան պատմագրական վկայություններին, այնպես էլ հայկական ու բյուզանդական պատմական ավանդույթներին։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեն Փիլոստորգիոսի, Պրիսկոս Պանիոնի, Փավստոս Բուզանդի և Ղազար Փարպեցու երկերում պահպանված տեղեկությունները, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս նորովի դիտարկել հոների վաղ քաղաքական պատմության, ռազմական տեղաշարժերի և արտաքին կապերի մի շարք հարցեր։ Տարբեր պատմական աղբյուրների համեմատությունը, դրանցում պահպանված տեղեկությունների վերագնահատումը և տարածաշրջանային իրադարձությունների փոխկապակցված ուսումնասիրությունը կազմում են աշխատության գիտական մոտեցման կարևոր բաղադրիչները։ Գիրքը նշանակալի է հատկապես այն առումով, որ հոների պատմությունը չի սահմանափակում միայն նրանց ռազմական արշավանքներով կամ Հռոմեական կայսրության հետ հակամարտություններով, այլ ներկայացնում է այն որպես ավելի լայն աշխարհաքաղաքական գործընթացների մաս՝ ներառելով Մերձավոր Արևելքի, Հայաստանի, Իրանի, Կովկասի և եվրոպական տարածքների միջև ձևավորված քաղաքական փոխազդեցությունները։ Աշխատությունը նպաստում է ուշ անտիկ աշխարհի միջազգային հարաբերությունների, ժողովուրդների տեղաշարժերի, քոչվորական միավորումների քաղաքական կազմակերպման, ռազմական դիվանագիտության և տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը։ Այն առանձնակի արժեք ունի նաև Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հոների քաղաքականության և Իրանի հետ նրանց հարաբերությունների համատեքստում անդրադառնում է Հարավային Կովկասում ստեղծված իրավիճակին և Հայաստանի՝ ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքական զարգացումներում ունեցած նշանակությանը։ Հեղինակի ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է հոների պատմության այն հիմնահարցերի լուսաբանման գործում, որոնք առնչվում են ոչ միայն նրանց ծագմանը և տարածքային շարժերին, այլև արտաքին քաղաքական մտածողությանը, դիվանագիտական գործունեությանը և հարևան քաղաքակրթությունների հետ փոխհարաբերություններին։ Այն հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հոների՝ որպես վաղ միջնադարի եվրասիական քաղաքական գործընթացներում ազդեցիկ դերակատարի մասին, հասկանալու Հռոմեական կայսրության և Արևելքի պետությունների միջև գոյություն ունեցող բարդ հարաբերությունները և գնահատելու Աթիլայի իշխանության նշանակությունը տարածաշրջանի պատմական զարգացումների վրա։ Գիրքը կարևոր գիտահետազոտական և ճանաչողական արժեք ունի հին աշխարհի ու վաղ միջնադարի պատմությամբ, հռոմեական և բյուզանդական պատմությամբ, հայկական պատմագիտությամբ, Իրանի պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով և ժողովուրդների պատմական փոխազդեցություններով հետաքրքրվող ընթերցողների, պատմաբանների, արևելագետների և ուսանողների համար։

Updated: 2026-11-17
Հոները Մերձավոր Արևելքի և Հռոմեական Արևմուտքի հետ հարաբերություններում

Free

Սիլվա Կապուտիկյան Սիլվա Կապուտիկյան 1919 թ․ – 2006 թ․ Սիլվա Կապուտիկյանը հայ պոեզիայի ամենաազդեցիկ կին հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն հայրենիքը, սերը, լեզուն և ազգային ինքնությունը։ Կապուտիկյանը գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ և հրապարակախոսական նյութեր։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվի պահպանման հարցերին։ Նրա գործերը լայն ճանաչում են ստացել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ սփյուռքում։ Կապուտիկյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ նվիրված են ազգային արժեքներին։ Նա համարվում է հայ կին պոեզիայի ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ ազդեցիկ։ menu_book2 Read more Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Read more Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Read more Գրիգոր Զոհրապ Գրիգոր Զոհրապ 1861 թ․ – 1915 թ․ Հայ նշանավոր գրող, հրապարակախոս, իրավաբան և քաղաքական գործիչ էր։ Նա ծնվել է 1861 թվականի հունիսի 26-ին՝ Կոստանդնուպոլսում, և մահացել 1915 թվականին՝ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ։ Զոհրապը համարվում է արևմտահայ գրականության ամենահայտնի նովելիստներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում պատկերավորվում են մարդու հոգեբանությունը, հասարակական հարաբերությունները և քաղաքային կյանքի խնդիրները։ Նա գրել է բազմաթիվ պատմվածքներ և նորավեպեր, որոնք առանձնանում են իրատեսական ոճով և խոր հոգեբանական վերլուծությամբ։ Բացի գրական գործունեությունից, Զոհրապը եղել է հայտնի իրավաբան և Օսմանյան խորհրդարանի պատգամավոր։ Նրա կյանքն ու գործունեությունը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ մշակույթի և հասարակական մտքի զարգացման վրա, իսկ նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս համարվում են հայ գրականության արժեքավոր էջերից։ menu_book5 Read more Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Read more Վահան Թեքեյան Վահան Թեքեյան 1878 թ․ – 1945 թ․ Վահան Թեքեյանը սփյուռքահայ գրականության ամենահայտնի բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են իրենց խորը քնարականությամբ և հայրենասիրությամբ։ Թեքեյանը գրել է սիրո, հայրենիքի և մարդկային կյանքի մասին։ Նա նաև ակտիվ լրագրող և հասարակական գործիչ էր։ Նրա պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել հայկական սփյուռքում։ Թեքեյանի լեզուն նուրբ է և արտահայտիչ։ Նա կարևոր դեր է ունեցել արևմտահայ մշակույթի պահպանման գործում։ Նրա գործերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։ Շատ գրականագետներ նրան անվանում են «Սփյուռքի բանաստեղծ իշխան»։ Նրա անունը շարունակում է մնալ հայ պոեզիայի կարևոր էջերից մեկը։ menu_book2 Read more