Թաջիրյան, Էլիզաբեթ

Թաջիրյան, Էլիզաբեթ

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Նոր Ջուղայի հայկական գաղթօջախը 17–18-րդ դարերի եվրոպական աղբյուրներում․ մաս առաջին

Աշխատությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի հայկական գաղթօջախի պատմության, հասարակական կյանքի, տնտեսական գործունեության, կրոնական առանձնահատկությունների և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով 17–18-րդ դարերում Արևելք այցելած եվրոպացի ճանապարհորդների, վաճառականների, դիվանագետների և հոգևորականների թողած գրավոր վկայությունների վրա։ Հետազոտության առանցքում հայկական պատմության կարևորագույն էջերից մեկն է՝ Շահ Աբաս Ա-ի կազմակերպած բռնագաղթի հետևանքով հայ բնակչության տեղափոխությունը Հին Ջուղայից Պարսկաստան և Սպահանի մերձակայքում նոր հայկական բնակավայրի՝ Նոր Ջուղայի ձևավորումն ու հետագա զարգացումը։ Հեղինակը տարբեր եվրոպական հեղինակների ճանապարհորդական ուղեգրությունների, օրագրությունների, նամակների, զեկուցագրերի և պատմական նկարագրությունների համադրմամբ ներկայացնում է, թե ինչպես է հայկական գաղթօջախը ձևավորվել, հաստատվել նոր միջավայրում և աստիճանաբար վերածվել տարածաշրջանի նշանակալի հայկական համայնքներից մեկի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1604–1605 թվականների բռնագաղթի հանգամանքներին, հայերի բնակեցմանը Պարսկաստանի տարբեր տարածքներում, Նոր Ջուղայի թաղամասերի ձևավորմանը, ինչպես նաև գաղթական բնակչության հասարակական կազմակերպվածությանն ու համայնքային կյանքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է եվրոպացի ճանապարհորդների՝ Ժան Բատիստ Տավերնիեի, Ժան Շարդենի, Ադամ Օլեարիուսի, Ժան Թևնոյի, Կոռնելիս դը Բրույնի և այլ հեղինակների վկայությունների քննությունը, որոնց գրություններում պահպանվել են արժեքավոր տեղեկություններ հայ վաճառականների գործունեության, միջազգային առևտրային կապերի, տնտեսական հնարավորությունների, կենցաղի, սովորույթների, կրոնական արարողությունների և մշակութային ավանդույթների վերաբերյալ։ Հատուկ տեղ է հատկացվում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականության և խոջայական կապիտալի դերին, Եվրոպայի ու Արևելքի միջև առևտրատնտեսական հարաբերություններին, հաղորդակցության ճանապարհներին և միջազգային տնտեսական միջավայրում հայերի ունեցած նշանակությանը։ Ներկայացվում են նաև եվրոպական պետությունների քաղաքական ու դիվանագիտական շահերը Պարսկաստանում, հակաթուրքական դաշինքներ ստեղծելու փորձերը և այդ գործընթացներում հայ համայնքի հետ ունեցած առնչությունները։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ ունի կրոնական կյանքը և եվրոպական կաթոլիկ միսիոներական կազմակերպությունների գործունեությունը, որոնց ներկայացուցիչները տարբեր նպատակներով այցելել են Պարսկաստան, ուսումնասիրել տեղի քրիստոնյա բնակչությանը և փորձել ընդլայնել կաթոլիկ եկեղեցու ազդեցությունը արևելյան քրիստոնյա համայնքների շրջանում։ Այս համատեքստում բացահայտվում են հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, դավանական հարաբերությունների, կրոնական ազդեցությունների և համայնքային ինքնուրույնության հետ կապված պատմական իրողությունները։ Մեծ նշանակություն ունի նաև ազգագրական և մշակութային նյութը, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Նոր Ջուղայի հայերի առօրյա կյանքի, ընտանեկան հարաբերությունների, հագուստի, ծեսերի, տոնակատարությունների և հասարակական սովորույթների մասին։ Եվրոպացի հեղինակների թողած գծանկարներն ու պատկերազարդումները լրացուցիչ արժեք են հաղորդում ուսումնասիրությանը՝ տեսանելի դարձնելով ժամանակաշրջանի հայկական տարազը, կենցաղային միջավայրը և ավանդական տոնակատարությունները։ Հեղինակը եվրոպական աղբյուրները դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական փաստերի արձանագրություններ, այլև որպես իրենց ժամանակի քաղաքական, տնտեսական, կրոնական և մշակութային պատկերացումների արտահայտություններ՝ ուշադրություն դարձնելով հեղինակների մասնագիտական դիրքորոշումներին, ճանապարհորդությունների նպատակներին և անձնական շահագրգռություններին։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր ծագում և աշխարհայացք ունեցող հեղինակների տեղեկությունները, բացահայտել նրանց դիտարկումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի մասին։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հայկական գաղթօջախի պատմությունը ներկայացնում է նաև օտարազգի ժամանակակիցների վկայությունների միջոցով՝ լրացնելով հայկական պատմագրության մեջ առկա տեղեկությունները և ընդլայնելով պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրման աղբյուրագիտական հիմքը։ Այն կարևոր ներդրում է Նոր Ջուղայի պատմության, իրանահայության անցյալի, հայկական սփյուռքի ձևավորման, հայ վաճառականության միջազգային գործունեության և հայ-եվրոպական պատմական հարաբերությունների ուսումնասիրության բնագավառներում։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են բռնագաղթի ծանր պայմաններում իրենց հայրենի միջավայրից հեռացած հայերը կարողացել պահպանել ազգային, կրոնական և մշակութային ինքնությունը, ստեղծել կազմակերպված համայնքային կյանք և կարևոր դեր ստանձնել Արևելքի ու Արևմուտքի միջև տնտեսական ու մշակութային կապերի զարգացման գործում։ Այն արժեքավոր գիտահետազոտական աշխատություն է հայ ժողովրդի պատմությամբ, հայկական գաղթօջախներով, Սեֆյան Պարսկաստանի պատմությամբ, եվրոպական ճանապարհորդական գրականությամբ և պատմական սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների, ինչպես նաև պատմաբանների, արևելագետների, հայագետների և ուսանողների համար։

Updated: 2026-11-21
Նոր Ջուղայի հայկական գաղթօջախը 17–18-րդ դարերի եվրոպական աղբյուրներում․ մաս առաջին

Free

Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Read more Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Read more Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book4 Read more Գրիգոր Զոհրապ Գրիգոր Զոհրապ 1861 թ․ – 1915 թ․ Հայ նշանավոր գրող, հրապարակախոս, իրավաբան և քաղաքական գործիչ էր։ Նա ծնվել է 1861 թվականի հունիսի 26-ին՝ Կոստանդնուպոլսում, և մահացել 1915 թվականին՝ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ։ Զոհրապը համարվում է արևմտահայ գրականության ամենահայտնի նովելիստներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում պատկերավորվում են մարդու հոգեբանությունը, հասարակական հարաբերությունները և քաղաքային կյանքի խնդիրները։ Նա գրել է բազմաթիվ պատմվածքներ և նորավեպեր, որոնք առանձնանում են իրատեսական ոճով և խոր հոգեբանական վերլուծությամբ։ Բացի գրական գործունեությունից, Զոհրապը եղել է հայտնի իրավաբան և Օսմանյան խորհրդարանի պատգամավոր։ Նրա կյանքն ու գործունեությունը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ մշակույթի և հասարակական մտքի զարգացման վրա, իսկ նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս համարվում են հայ գրականության արժեքավոր էջերից։ menu_book5 Read more Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Read more Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Read more