Յուստինոս Ս

Յուստինոս Ս

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

Religion

Ապոլոգիաներ առաջին և երկրորդ և նրա վկայության պատմությունը

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է վաղ քրիստոնեական ջատագովական գրականության կարևորագույն ուղղություններից մեկը՝ քրիստոնեական հավատի, ուսմունքի և հավատացյալների իրավունքների պաշտպանությունը փիլիսոփայական, բարոյական և կրոնական փաստարկների միջոցով։ Այն առնչվում է Սուրբ Հուստինոս Փիլիսոփայի ջատագովական երկերին, որոնցում քրիստոնեությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես հասարակական կարգին հակասող կամ անհիմն հավատալիքների ամբողջություն, այլ որպես ճշմարտության, բանականության, բարոյական կատարելության և աստվածային իմաստության վրա հիմնված ուսմունք։ Առաջին և երկրորդ ջատագովությունները արտացոլում են վաղ քրիստոնեական համայնքների պատմական իրադրությունը, երբ նոր կրոնը ենթարկվում էր հասարակական ու պետական կասկածամտության, իսկ քրիստոնյաները հաճախ ստիպված էին պաշտպանել իրենց հավատը տարբեր մեղադրանքներից և անհիմն դատապարտումներից։ Հեղինակը ձգտում է բացատրել քրիստոնեական վարդապետության էությունը, հիմնավորել դրա բարոյական բարձր արժեքը և ցույց տալ, որ քրիստոնյաներին պետք է գնահատել ոչ թե նրանց կրոնական պատկանելության կամ տարածված նախապաշարմունքների հիման վրա, այլ նրանց իրական համոզմունքների, վարքի և գործերի միջոցով։ Երկում կարևոր տեղ է զբաղեցնում հավատքի և բանականության փոխհարաբերության հարցը։ Հուստինոսը քրիստոնեական ճշմարտությունը դիտարկում է փիլիսոփայական որոնումների շարունակության և կատարելագործման համատեքստում՝ ընդգծելով, որ ճշմարտության նկատմամբ անկեղծ ձգտումը, արդարությունը, իմաստությունը և առաքինությունը համահունչ են քրիստոնեական ուսմունքին։ Հեղինակի մտավոր մոտեցման առանձնահատկություններից է հունական փիլիսոփայության հասկացությունների և քրիստոնեական աստվածաբանական գաղափարների համադրությունը, որի շնորհիվ ստեղծագործությունը ձեռք է բերում ոչ միայն կրոնական, այլև փիլիսոփայական նշանակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հիսուս Քրիստոսի անձին, աստվածային բնությանը, ուսմունքին և փրկագործական առաքելությանը, ինչպես նաև քրիստոնեական հավատքի հիմքում ընկած աստվածաբանական ճշմարտություններին։ Ջատագովական խոսքի միջոցով հեղինակը ներկայացնում է քրիստոնյաների բարոյական սկզբունքները, նրանց վերաբերմունքը կյանքի, հասարակության, իշխանության, արդարության և մարդկային արժանապատվության նկատմամբ՝ հակադրելով քրիստոնեական վարքի սկզբունքները տարածված մոլորություններին ու անարդար դատողություններին։ Երկի մյուս կարևոր բաղադրիչը հեղինակի վկայության պատմությունն է, որն ընդգծում է նրա անձնական մտավոր և հոգևոր որոնումների նշանակությունը։ Հուստինոսի կերպարը մարմնավորում է այն մտածողի ուղին, որը փիլիսոփայական տարբեր դպրոցների գաղափարներին ծանոթանալուց և ճշմարտության որոնումներից հետո հանգում է քրիստոնեական հավատքին՝ այն ընդունելով որպես իմաստության և ճշմարտության առավել ամբողջական արտահայտություն։ Այս առումով ստեղծագործությունն ունի նաև ինքնակենսագրական և հոգևոր վկայության արժեք՝ բացահայտելով քրիստոնեության տարածման վաղ շրջանի մտավոր միջավայրը, կրոնական համոզմունքների ձևավորման գործընթացը և փիլիսոփայական մտածողության ազդեցությունը քրիստոնեական աստվածաբանության զարգացման վրա։ Գրական առումով երկն առանձնանում է փաստարկային, բանավիճային և բացատրական շարադրանքով, տրամաբանական կառուցվածքով, փիլիսոփայական դատողություններով և համոզելու նպատակ ունեցող հռետորական ոճով։ Հեղինակը համադրում է բանական հիմնավորումները, բարոյական դատողությունները և աստվածաբանական մեկնաբանությունները՝ ստեղծելով մի ամբողջություն, որտեղ հավատքի պաշտպանությունը միաժամանակ դառնում է ճշմարտության, արդարության և մարդկային արժանապատվության պաշտպանության խնդիր։ Պատմական և մշակութային առումով ստեղծագործությունն առանձնահատուկ նշանակություն ունի վաղ քրիստոնեական մտքի, եկեղեցու ջատագովական ավանդույթի և քրիստոնեական փիլիսոփայության սկզբնավորման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու քրիստոնեության և անտիկ փիլիսոփայական մշակույթի հանդիպման, վաղ եկեղեցու ինքնության ձևավորման, կրոնական հանդուրժողականության խնդրի և հավատքի ազատ դավանման իրավունքի մասին։ Սուրբ Հուստինոս Փիլիսոփայի գաղափարները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական մտքի պատմության մեջ՝ նպաստելով աստվածաբանական լեզվի և փիլիսոփայական հասկացությունների փոխազդեցությանը։ Հայերեն հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ ընթերցողի համար՝ ապահովելով վաղ քրիստոնեական գրավոր ժառանգության և համաքրիստոնեական աստվածաբանական մտքի հասանելիությունը հայերենով։ Այն արժեքավոր է աստվածաբանության, եկեղեցու պատմության, փիլիսոփայության, հայրաբանական գրականության և կրոնական մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև քրիստոնեական վարդապետության սկզբնավորման, հավատի ու բանականության փոխհարաբերության և վաղ քրիստոնեական հասարակության հոգևոր ու մտավոր կյանքի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Updated: 2026-11-12
Ապոլոգիաներ առաջին և երկրորդ և նրա վկայության պատմությունը

Free

Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book18 Read more Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Read more Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Read more Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Read more Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Read more Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Read more