Գյուղատնտեսական մելիորացիայի և ջրամատակարարման գործնական պարապմունքների ձեռնարկ

Culture

Հայոց ավանդական հարսանեկան գովքերը հնագույն ծեսերի համատեքստում ներկայացնում են բանավոր մշակույթի կարևոր շերտ, որտեղ երգային և խոսքային ձևերով արտահայտվել են հարսանիքի ծիսական իմաստները, համայնքային միասնությունը և նոր ընտանիքի ստեղծման խորհրդանշականացումը։ Այդ գովքերը գործել են որպես անցման ծեսերի բաղադրիչ, որտեղ հարսն ու փեսան դիտարկվել են որպես նոր սոցիալական կարգավիճակ ստացող անձինք, իսկ գովքի միջոցով նրանց վերագրվել են դրական հատկանիշներ՝ գեղեցկություն, քաջություն, աշխատասիրություն և բարոյական արժանիքներ։ Այս բանահյուսական ձևերում հաճախ հանդիպում են հին հնդեվրոպական ծիսական մտածողության հետքեր՝ պտղաբերության, բարի բախտի և ընտանեկան շարունակականության գաղափարների շեշտադրումներով, որոնք արտահայտվում են խորհրդանշական պատկերներով և կրկնվող բանաձևերով։ Հարսանեկան գովքերը նաև ունեցել են սոցիալական կարգավորիչ գործառույթ՝ ամրապնդելով համայնքի ներսում փոխադարձ կապերը և հաստատելով նոր ընտանիքի ընդունումը հասարակության կողմից։ Դրանք հաճախ կատարվել են հատուկ ծիսական իրավիճակներում՝ հարսի տուն այցելության, հարսանեկան երթի կամ խնջույքի ընթացքում, և ուղեկցվել են երաժշտությամբ ու պարերով։ Գովքի կատարողները՝ հաճախ ազգականներ կամ մասնագիտացված բանավոր արվեստի կրողներ, իրենց խոսքի միջոցով ոչ միայն գովերգել են նորապսակներին, այլ նաև հղել են բարեմաղթանքներ և պաշտպանիչ խոսքային բանաձևեր՝ չար ուժերից և վատ բախտից պաշտպանվելու նպատակով։ Այս ավանդույթը, պահպանելով հնագույն ծիսական մտածողության տարրերը, միաժամանակ զարգացել է տարբեր պատմական փուլերում՝ հարստանալով տեղական բարբառային և մշակութային առանձնահատկություններով։ Ընդհանուր առմամբ, հարսանեկան գովքերը կարելի է դիտարկել որպես հայ ժողովրդի ծիսական մտածողության, սոցիալական կառուցվածքի և բանավոր արվեստի համադրման կարևոր արտահայտություն։

Economics

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային վարչարարության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով պետական եկամուտների հավաքագրման արդյունավետության, հարկային կարգապահության և հարկային համակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացման փոխկապակցված խնդիրները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել հարկային վարչարարության գործող մեխանիզմները, բացահայտել դրանց թույլ կողմերը և առաջարկել բարեփոխումների ուղղություններ՝ ուղղված հարկային համակարգի թափանցիկության, արդյունավետության և արդարության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրվում են հարկային վերահսկողության գործիքները, հարկ վճարողների հաշվառման և հայտարարագրման համակարգերը, ռիսկերի վրա հիմնված ստուգումների մեթոդաբանությունը, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը հարկային վարչարարությունում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկային բեռի բաշխման խնդիրներին, ստվերային տնտեսության ազդեցությանը, հարկերից խուսափման և խուսափման մեխանիզմներին, ինչպես նաև դրանց կանխարգելման պետական քաղաքականությանը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է միջազգային փորձը հարկային վարչարարության բարեփոխումների ոլորտում՝ ընդգծելով OECD երկրների և տարածաշրջանային համակարգերի լավագույն պրակտիկաների կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում։ Միաժամանակ վերլուծվում են հարկային ծառայությունների թվայնացման, էլեկտրոնային հայտարարագրման և ավտոմատացված վերահսկողության համակարգերի դերը վարչարարական ծախսերի նվազեցման և արդյունավետության բարձրացման գործում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է ֆինանսական կառավարման և հանրային վարչարարության ոլորտում՝ նպաստելով ՀՀ հարկային համակարգի կատարելագործմանը և պետական եկամուտների կայուն աճին։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ գրականության ձևավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների համառոտ, բայց համակարգված ներկայացմանը՝ այն դիտարկելով հայ գրավոր մշակույթի սկզբնավորման, քրիստոնեական կրթության տարածման և ազգային պատմամշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդման համատեքստում։ Դարաշրջանի գրական կյանքը սերտորեն կապված էր հայոց գրերի ստեղծման, թարգմանական գործունեության ծավալման և ինքնուրույն մատենագրության զարգացման հետ, որոնք հիմք ստեղծեցին հայերենով աստվածաբանական, պատմագրական, վարքագրական և մեկնողական երկերի ստեղծման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Մեսրոպ Մաշտոցի և Սահակ Պարթևի գործունեությանը, նրանց շուրջ ձևավորված թարգմանական ու կրթական շարժմանը և այն մշակութային միջավայրին, որտեղ հայերենը հաստատվեց որպես գրականության, կրթության և եկեղեցական կյանքի կարևոր լեզու։ Քննվում է թարգմանական գրականության նշանակությունը՝ հատկապես աստվածաշնչյան և քրիստոնեական բնագրերի հայերեն փոխանցման տեսանկյունից, ինչը նպաստեց գրական լեզվի զարգացմանը, բառապաշարի հարստացմանը և տարբեր գրական ժանրերի ձևավորմանը։ Միաժամանակ կարևոր տեղ է հատկացվում ինքնուրույն պատմագրության սկզբնավորմանն ու զարգացմանը՝ Եղիշեի, Ղազար Փարպեցու և դարաշրջանի այլ մատենագիրների ստեղծագործությունների միջոցով։ Նրանց երկերում պատմական իրադարձությունների նկարագրությունը հաճախ միահյուսվում է բարոյական, կրոնական և հասարակական գաղափարների հետ՝ արտահայտելով ժամանակաշրջանի աշխարհընկալումն ու արժեքային համակարգը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև Կորյունի «Վարք Մաշտոցի» երկի պատմամշակութային նշանակությունը, վաղ հայկական վարքագրության առանձնահատկությունները և գրական ստեղծագործության կապը կրթական ու եկեղեցական գործունեության հետ։ Առանձին ուշադրության են արժանանում V դարի հետ ավանդաբար կապվող պատմագրական երկերի թվագրման և հեղինակության շուրջ գիտական քննարկումները, քանի որ դրանց վերաբերյալ հայագիտության մեջ գոյություն ունեն տարբեր մոտեցումներ։ Գրական նյութը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական կամ պատմական ժառանգություն, այլև որպես հայ միջնադարյան մտավոր մշակույթի հետագա զարգացման հիմք։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է գրականագիտության, հայագիտության, պատմագրության և մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով V դարը որպես հայ գրավոր մշակույթի հիմնարար ձևավորման ժամանակաշրջան։

Literature

Վեպը հայ ռեալիստական արձակի ամենահայտնի և հոգեբանորեն խոր ստեղծագործություններից է, որտեղ հեղինակը կենտրոնանում է կնոջ ճակատագրի, հասարակական բարքերի, սիրո և դավաճանության բարդ հարաբերությունների վրա։ Վեպի հիմնական հերոսուհու կյանքը ներկայացվում է որպես սոցիալական միջավայրի, ընտանեկան ճնշումների և մարդկային էգոիզմի ազդեցության տակ ձևավորված ողբերգական պատմություն, որտեղ անհատական երջանկության որոնումը բախվում է հասարակական նախապաշարմունքներին և բարոյական կաշկանդումներին։ Նար-Դոսը մեծ վարպետությամբ բացահայտում է իր հերոսների ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրանց հոգեբանական պայքարը, ներքին հակասությունները և ճակատագրական որոշումների հետևանքները։ Վեպում կարևոր տեղ ունի նաև սոցիալական քննադատությունը՝ հատկապես կնոջ իրավունքների սահմանափակման, հասարակական անհավասարության և մարդկային հարաբերությունների կեղծության թեմաներով։ «Սպանված աղավնին» խորհրդանշական վերնագիրը արտահայտում է մաքրության, անմեղության և կործանված կյանքի գաղափարը, որը մարմնավորվում է գլխավոր հերոսուհու ճակատագրում։ Ստեղծագործությունը աչքի է ընկնում իր պարզ, բայց խորքային լեզվով, ռեալիստական պատկերներով և ուժեղ հոգեբանական լարվածությամբ, ինչը այն դարձնում է հայ դասական արձակի կարևորագույն նմուշներից մեկը։

Linguistics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կանխենթադրույթի (presupposition) երևույթի ուսումնասիրությանը ֆրանսալեզու լրագրային խոսույթում։ Գրքում ներկայացվում են կանխենթադրույթի լեզվաբանական և պրագմատիկ հիմքերը, դրա դերը ենթատեքստի ձևավորման և հաղորդակցական իմաստի կառուցման գործընթացում։ Հեղինակը վերլուծում է ֆրանսիական մամուլի տարբեր ժանրերում՝ նորություններ, մեկնաբանություններ, հարցազրույցներ և վերլուծական հոդվածներ, կանխենթադրույթի արտահայտման լեզվական միջոցները և գործառույթները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև իմաստային ենթատեքստի կառուցման մեխանիզմները, խոսողի և լսողի միջև իմպլիցիտ տեղեկատվության փոխանցման եղանակները, ինչպես նաև գաղափարախոսական և մանիպուլյատիվ գործառույթները լրագրային դիսկուրսում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխենթադրույթի կապին տեղեկատվության օբյեկտիվության, համոզչականության և հաղորդակցական ազդեցության հետ։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, ֆրանսերենի մասնագետների, հաղորդակցաբանների, լրագրության հետազոտողների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի վերլուծություն ֆրանսալեզու լրագրային խոսույթում կանխենթադրույթի կիրառության վերաբերյալ։

Religion

Աշխատության վերնագիրը համադրում է աշխարհի և ապաշխարության գաղափարները՝ ստեղծելով խորհրդանշական հակադրություն արտաքին կյանքի ու մարդու ներքին հոգևոր վիճակի միջև։ «Ապաշխարության ազատ բանտ» արտահայտությունը կարող է մատնանշել այն ներքին պայքարը, որի ընթացքում մարդը գիտակցում է իր սխալները, վերանայում սեփական վարքը և ձգտում հոգևոր ու բարոյական վերափոխման։ Այս տեսանկյունից ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես խրատական և մտորումային բնույթի երկ, որն անդրադառնում է մարդկային կյանքի հակասություններին, մեղքի ու զղջման փոխհարաբերությանը, անձնական պատասխանատվությանը և բարոյական ընտրությանը։ Վերնագրի «հոս ու հոն» ձևակերպումը կարող է նաև ընդգծել կյանքի տարբեր իրավիճակների ու մարդկային փորձառությունների բազմազանությունը։ Նման գրականությունը կարևոր տեղ է ունեցել 19-րդ դարի հայ մտավոր և հոգևոր միջավայրում, որտեղ կրոնական պատկերացումները հաճախ միահյուսվում էին հասարակական դիտարկումների և անհատի վարքի քննադատության հետ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բարոյախոսական գրականության, քրիստոնեական մտածողության և ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրության համար՝ որպես մարդու ներաշխարհի, ապաշխարության և կյանքի իմաստի շուրջ խորհելու առիթ տվող հրատարակություն։