Անձնակազմի կառավարման կատարելագործման գերակայությունները առևտրային կազմակերպություններում (ՀՀ առևտրային բանկերի նյութերով)

Finance

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության համակարգի ֆինանսական կառավարման կազմակերպման, ֆինանսավորման մեխանիզմների, բուհերի ֆինանսական կայունության և առկա կառավարչական խնդիրների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման և արդյունավետ օգտագործման սկզբունքների վրա՝ դրանք դիտարկելով կրթության որակի, բուհերի զարգացման, հասանելիության և կառավարման արդյունավետության հետ փոխկապակցվածության մեջ։ Ֆինանսական կառավարումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկամուտների և ծախսերի հաշվառման գործընթաց, այլև որպես բուհի ռազմավարական կառավարման կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ֆինանսական միջոցները համապատասխանեցնել կրթական, գիտահետազոտական և կազմակերպական առաջնահերթություններին։ Քննության են առնվում բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները՝ պետական ֆինանսավորում, ուսման վարձերից ձևավորվող եկամուտներ, գիտահետազոտական ծրագրերի միջոցներ, դրամաշնորհներ, միջազգային ծրագրերից ստացվող ֆինանսավորում, նվիրատվություններ և օրենսդրությամբ թույլատրելի այլ եկամուտներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական ֆինանսավորման մեխանիզմներին և այն հարցին, թե որքանով են դրանք ապահովում բուհերի հիմնական գործառույթների իրականացումը և երկարաժամկետ զարգացման հնարավորությունները։ Վերլուծվում է ֆինանսական աղբյուրների սահմանափակ բազմազանությունից առաջացող կախվածության խնդիրը, հատկապես այն դեպքերում, երբ ուսումնական հաստատության եկամուտների զգալի մասը ձևավորվում է ուսման վարձերից։ Նման կառուցվածքը կարող է բուհերի ֆինանսական վիճակը դարձնել զգայուն ուսանողների թվի, ժողովրդագրական փոփոխությունների, կրթական պահանջարկի և սոցիալ-տնտեսական պայմանների նկատմամբ։ Կարևորվում է ֆինանսավորման աղբյուրների բազմազանեցումը և այնպիսի ֆինանսական քաղաքականության ձևավորումը, որը կարող է նվազեցնել առանձին եկամտային աղբյուրներից կախվածությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բյուջետային պլանավորման գործընթացը։ Քննության է առնվում տարեկան ֆինանսական պլանավորման և երկարաժամկետ ռազմավարական նպատակների միջև կապը, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով բուհի ֆինանսական ռեսուրսները կարող են բաշխվել կրթական ծրագրերի, գիտահետազոտական գործունեության, ենթակառուցվածքների, աշխատակազմի զարգացման և այլ առաջնահերթությունների միջև։ Առանձին նշանակություն է տրվում ծախսերի կառուցվածքի վերլուծությանը։ Աշխատավարձային ծախսերը, շենքերի և ենթակառուցվածքների պահպանումը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպումը, տեխնիկական վերազինումը, թվային համակարգերի ներդրումը, գիտական հետազոտությունների ֆինանսավորումը և ուսանողական ծառայությունները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված ուղղություններ, որոնց միջև միջոցների արդյունավետ բաշխումը կարող է էական ազդեցություն ունենալ բուհի գործունեության արդյունքների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ֆինանսական ինքնավարության խնդրին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատության արդյունավետ կառավարումը պահանջում է որոշակի ազատություն ֆինանսական ռեսուրսների տնօրինման և զարգացման առաջնահերթությունների որոշման հարցում, սակայն այդ ինքնավարությունը միաժամանակ ենթադրում է հաշվետվողականության, թափանցիկության և վերահսկողության գործուն համակարգերի առկայություն։ Ուսումնասիրվում է ինքնավարության և պետական վերահսկողության միջև հավասարակշռության խնդիրը՝ հաշվի առնելով հանրային միջոցների նպատակային օգտագործման անհրաժեշտությունը։ Ֆինանսական հաշվետվողականությունը դիտարկվում է որպես կառավարման արդյունավետության կարևոր պայման։ Բուհի ղեկավարությունը, պետական մարմինները և կրթական համակարգի մյուս շահակիցները պետք է ունենան ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման վերաբերյալ հստակ ու համադրելի տեղեկատվություն։ Այդ պատճառով կարևորվում են ֆինանսական հաշվառման, ներքին վերահսկողության, աուդիտի, կատարողականի գնահատման և հաշվետվությունների համակարգերի զարգացումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական կառավարման արդյունավետության գնահատման ցուցանիշներին։ Միայն ընդհանուր եկամուտների կամ ծախսերի ծավալը բավարար չէ հաստատության ֆինանսական վիճակը գնահատելու համար։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել մեկ ուսանողի հաշվով կատարվող ծախսերը, կրթական և գիտական ծրագրերի ֆինանսավորման հարաբերակցությունը, սեփական եկամուտների ձևավորման կարողությունը, ընթացիկ և կապիտալ ծախսերի կառուցվածքը, ֆինանսական պարտավորությունները և ռեսուրսների օգտագործման արդյունքները։ Նման ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջանների արդյունքները և բացահայտել ֆինանսական կառավարման թույլ կողմերը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ֆինանսավորման և կրթության որակի փոխկապակցվածությունը։ Ֆինանսական ռեսուրսների ավելացումը ինքնին չի երաշխավորում կրթական արդյունքների բարելավում, եթե միջոցները չեն բաշխվում հստակ առաջնահերթությունների և չափելի նպատակների հիման վրա։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են արդյունքահեն ֆինանսավորման և կատարողականի վրա հիմնված կառավարման մոտեցումները, որոնց դեպքում հատկացվող միջոցները որոշակիորեն կապվում են կրթական, գիտական կամ կազմակերպական արդյունքների հետ։ Միաժամանակ հաշվի է առնվում, որ բարձրագույն կրթության արդյունքները բազմաբնույթ են և միշտ չէ, որ հնարավոր է դրանք գնահատել միայն քանակական չափանիշներով։ Առանձին ուղղություն է ուսման վարձերի և բարձրագույն կրթության հասանելիության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Ուսման վարձը բուհերի համար կարող է լինել ֆինանսավորման կարևոր աղբյուր, սակայն դրա մակարդակը անմիջականորեն կապված է ուսանողների և ընտանիքների ֆինանսական հնարավորությունների հետ։ Հետևաբար ֆինանսական կառավարման համակարգում կարևորվում են կրթաթոշակները, ուսման վարձի փոխհատուցման ծրագրերը և սոցիալական աջակցության այլ մեխանիզմները։ Դրանց նպատակային կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս համատեղել բուհերի ֆինանսական կայունության և կրթության սոցիալական հասանելիության խնդիրները։ Քննության է առնվում նաև գիտահետազոտական գործունեության ֆինանսավորումը։ Ժամանակակից համալսարանի գործառույթները չեն սահմանափակվում միայն կրթական ծառայությունների մատուցմամբ, և գիտական հետազոտությունների զարգացումը պահանջում է համապատասխան ֆինանսական հիմք։ Կարևորվում են մրցութային դրամաշնորհները, միջազգային գիտական ծրագրերը, համալսարանների և մասնավոր հատվածի համագործակցությունը, հետազոտական արդյունքների կիրառման հնարավորությունները և գիտական ենթակառուցվածքների ֆինանսավորումը։ Ֆինանսավորման այս աղբյուրների զարգացումը կարող է միաժամանակ նպաստել բուհերի եկամուտների բազմազանեցմանը և գիտական ներուժի ամրապնդմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության հնարավորություններին։ Բուհերի կապերը գործարար միջավայրի հետ կարող են նպաստել համատեղ կրթական և հետազոտական ծրագրերի իրականացմանը, մասնագիտական ենթակառուցվածքների զարգացմանը և լրացուցիչ ֆինանսական ռեսուրսների ներգրավմանը։ Միաժամանակ նման համագործակցությունը պահանջում է հստակ կառավարման մեխանիզմներ, որպեսզի ֆինանսավորման աղբյուրները չխաթարեն ակադեմիական նպատակներն ու կրթական հաստատությունների հիմնական առաքելությունը։ Կարևոր խնդիր է ֆինանսական ռիսկերի կառավարումը։ Բուհերը կարող են բախվել ուսանողների թվի նվազման, եկամուտների անկման, ծախսերի աճի, արտաքին ֆինանսավորման փոփոխության կամ տնտեսական անկայունության հետևանքով առաջացող խնդիրների։ Այդ պատճառով ֆինանսական կառավարման համակարգում անհրաժեշտ է ոչ միայն ընթացիկ բյուջետավորում, այլև տարբեր հնարավոր զարգացումների գնահատում, ֆինանսական պահուստների ձևավորում և երկարաժամկետ կայունության ապահովման միջոցառումների մշակում։ Քննության են առնվում նաև ֆինանսական կառավարման տեղեկատվական համակարգերի նշանակությունն ու թվայնացման հնարավորությունները։ Ժամանակակից կառավարման ծրագրերը կարող են միավորել բյուջետավորման, հաշվապահական հաշվառման, գնումների, աշխատավարձերի, ուսանողական վճարումների և ֆինանսական հաշվետվությունների տվյալները՝ ղեկավարությանը տրամադրելով որոշումների ընդունման համար անհրաժեշտ տեղեկատվություն։ Տվյալների ամբողջականությունն ու ժամանակին հասանելիությունը հնարավորություն են տալիս ավելի արագ բացահայտել ֆինանսական շեղումները և գնահատել առանձին ստորաբաժանումների գործունեության արդյունավետությունը։ Հատուկ տեղ է հատկացվում բուհերի կառավարման մարմինների և ֆինանսական ստորաբաժանումների դերերի հստակեցմանը։ Ֆինանսական որոշումները պետք է կապված լինեն հաստատության ռազմավարական նպատակների հետ, ինչը պահանջում է ակադեմիական և վարչական կառավարման մարմինների համագործակցություն։ Ֆինանսական պլանավորման արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև մասնագիտական կարողություններից, ֆինանսական վերլուծության մշակույթից և որոշումների հիմնավորվածությունից։ Հայաստանի բարձրագույն կրթության համակարգի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ֆինանսական կառավարման այն խնդիրները, որոնք պայմանավորված են ֆինանսավորման կառուցվածքով, բուհերի կազմակերպական կարգավիճակով, կառավարման մեխանիզմներով և կրթական շուկայի փոփոխություններով։ Դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունների շարքում կարևորվում են ֆինանսավորման մեխանիզմների կատարելագործումը, եկամուտների աղբյուրների բազմազանեցումը, ֆինանսական ինքնավարության և պատասխանատվության հավասարակշռումը, ռազմավարական բյուջետավորման զարգացումը, թափանցիկության բարձրացումը և արդյունքների վրա հիմնված կառավարման գործիքների կիրառումը։ Աշխատության գիտական և գործնական նշանակությունը պայմանավորված է բարձրագույն կրթության ֆինանսական կառավարման խնդիրների համակարգային դիտարկմամբ և բուհերի ֆինանսական կայունության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, հանրային ֆինանսների և բարձրագույն կրթության տնտեսագիտության ոլորտների հետազոտողների, համալսարանների ղեկավարների ու ֆինանսական ստորաբաժանումների մասնագետների, կրթական քաղաքականություն մշակողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Culture

Այս գիրքը ներկայացնում է «Հայկական գորգ. մատենագիտություն» աշխատանքը՝ որպես հայկական գորգարվեստին վերաբերող գրականության, աղբյուրների և ուսումնասիրությունների համակարգված ցուցակ-ուղեցույց։ Այն ընդգրկում է տարբեր ժամանակաշրջաններում հրապարակված գիտական հոդվածներ, մենագրություններ, կատալոգներ և ուսումնասիրություններ, որոնք վերաբերում են հայկական գորգերի պատմությանը, տեխնիկային, զարդանախշերին և տարածաշրջանային առանձնահատկություններին։ Գրքում առանձնացվում են նաև գորգերի ուսումնասիրության հիմնական ուղղությունները՝ արվեստաբանական, ազգագրական, պատմական և կիրառական-տեխնոլոգիական մոտեցումները։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ձևավորվել հայկական գորգարվեստի ուսումնասիրության գիտական դաշտը և ինչ աղբյուրներ են առավել կարևոր այս ոլորտի համար։ Նյութը կարևոր օժանդակ գործիք է հետազոտողների, արվեստաբանների և մշակութաբանների համար՝ ապահովելով տեղեկատվական հենք հայկական գորգարվեստի խորքային ուսումնասիրության համար։

Pedagogy

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է բռնցքամարտում մարզիկների սկզբնական ընտրության համալիր համակարգի կատարելագործմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել տաղանդի բացահայտման արդյունավետությունը և մարզական պատրաստվածության որակի կանխատեսելիությունը։ Նյութում վերլուծվում են այն հիմնական չափանիշները, որոնք կիրառվում են սկսնակ մարզիկների գնահատման ընթացքում՝ ներառյալ ֆիզիկական պատրաստվածությունը, շարժողական արագությունը, ռեակցիայի տևողությունը, կոորդինացիոն ունակությունները և հոգեբանական կայունությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտրության բազմագործոն մոտեցմանը, որտեղ միաժամանակ հաշվի են առնվում ինչպես անատոմոֆիզիոլոգիական տվյալները, այնպես էլ մարզիկի շարժառիթները, մրցակցային վարքագիծը և ուսուցման նկատմամբ հարմարվողականությունը։ Քննարկվում են նաև ժամանակակից ախտորոշիչ և թեստավորման մեթոդները՝ վիդեոանալիզ, ֆունկցիոնալ թեստեր և սթրես-ռեակցիայի գնահատում, որոնք թույլ են տալիս ավելի օբյեկտիվ գնահատել մարզիկի պոտենցիալը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ սկզբնական ընտրության համակարգի կատարելագործումը կարևոր դեր ունի բարձր մակարդակի մարզական ռեզերվի ձևավորման գործում՝ ապահովելով մարզական պատրաստության գործընթացի արդյունավետություն, վնասվածքների ռիսկի նվազեցում և երկարաժամկետ սպորտային արդյունքների բարելավում։

History

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի երկրորդ կեսին Հայոց Կիլիկիայի տարածքում քրիստոսաբանական վեճերի և աստվածաբանական բանավեճերի ուսումնասիրությանը՝ հատկապես 1165-1198 թվականների ժամանակաշրջանի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում քրիստոնեական դավանաբանության այն հիմնարար հարցերն են, որոնք վերաբերում էին Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնությունների փոխհարաբերությանը, դրանց միությանը և այդ միության աստվածաբանական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Կիլիկյան Հայաստանի պատմության և Հայ Առաքելական Եկեղեցու դավանաբանական մտքի զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում հայկական հոգևոր և քաղաքական միջավայրը ակտիվորեն շփվում էր ինչպես բյուզանդական, այնպես էլ լատինական քրիստոնեական աշխարհի հետ։ Այդ շփումները բնականաբար առաջ էին բերում եկեղեցական և դավանաբանական տարբերությունների քննարկումներ, փոխադարձ քննադատություններ և միության հնարավորությունների վերաբերյալ բանավեճեր։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է այդ հակասությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, հիմնական մասնակիցներին, նրանց դիրքորոշումները և կիրառված աստվածաբանական փաստարկները՝ ուշադրություն դարձնելով հատկապես հայկական և օտար եկեղեցական ավանդույթների փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ժամանակաշրջանի հայկական աստվածաբանական գրականությունը, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական քննարկումները և այլ պատմական աղբյուրները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել դավանաբանական վեճերի ընթացքն ու տրամաբանությունը։ Քրիստոսաբանական հարցերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես վերացական աստվածաբանական խնդիրներ, այլև որպես եկեղեցական հարաբերությունների, քաղաքական իրադրության և միջմշակութային կապերի հետ սերտորեն կապված երևույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի 1165-1198 թվականների ընտրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանը թույլ է տալիս հետևել Կիլիկիայի հայկական իշխանության և եկեղեցական շրջանակների ներսում ու արտաքին հարաբերություններում տեղի ունեցող կարևոր փոփոխություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել նաև այն, թե ինչպես էին տարբեր եկեղեցական ավանդույթներ մեկնաբանում Քրիստոսի անձի վերաբերյալ դավանաբանական ձևակերպումները, ինչպիսի լեզվական և հասկացական տարբերություններ էին առաջանում թարգմանությունների ու բանավեճերի ընթացքում, և ինչ դեր էին այդ հարցերում կատարում աստվածաբանական հեղինակություններն ու եկեղեցական գործիչները։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն Կիլիկյան Հայաստանի պատմությունը ներկայացնում է նաև մտավոր և հոգևոր կյանքի տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դավանաբանական հարցերը կապված հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այլ քրիստոնեական կենտրոնների հետ հարաբերությունների և հնարավոր եկեղեցական մերձեցման խնդիրների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական և պատմաաստվածաբանական նշանակություն ունի Կիլիկյան Հայաստանի, միջնադարյան հայկական եկեղեցու և XII դարի քրիստոնեական աշխարհում ընթացող միջեկեղեցական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Medicine

Աշխատանքը նվիրված է խոցված սրոհունդի հիմքով լիոֆիլիզացված բուսական հանուկի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացի և դրա հոգեմետ ակտիվության փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ ուղեղի լոկալ իշեմիկ ախտահարումների պայմաններում։ Այն ներկայացված է որպես դեղագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի աշխատանք, որը պաշտպանվել է Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանում 2004 թվականին։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղություններից է բուսական հումքից կենսաբանական ակտիվ նյութերի ստացման և պահպանման համար լիոֆիլիզացման կիրառման հնարավորությունների գնահատումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հանուկի ստացման տեխնոլոգիական պարամետրերի ընտրություն, ստացված պատրաստուկի հատկությունների ուսումնասիրություն և դրա ակտիվության փորձարարական գնահատում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեղի տեղային իշեմիկ վնասման պայմաններում հոգեմետ ազդեցությունների ուսումնասիրմանը, ինչը ենթադրում է կենտրոնական նյարդային համակարգի գործունեության, վարքային արձագանքների և հնարավոր նյարդապաշտպանական ազդեցությունների գնահատում։ Աշխատանքի փորձարարական բնույթը թույլ է տալիս դիտարկել բուսական պատրաստուկի ազդեցությունը իշեմիկ ախտահարման հետևանքով առաջացող ֆունկցիոնալ փոփոխությունների պայմաններում և համադրել ստացված արդյունքները վերահսկիչ խմբերի ցուցանիշների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև պատրաստուկի ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով սրոհունդի կենսաբանական ակտիվ միացությունների հնարավոր ներգործությունը նյարդային համակարգի վրա։ Միաժամանակ նման տվյալները պետք է դիտարկել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի նախակլինիկական դեղաբանական հետազոտության արդյունքներ և չնույնացնել հաստատված կլինիկական բուժման արդյունավետության ապացույցների հետ։ Աշխատանքը կարևոր է դեղաբուսական հումքի օգտագործման, բուսական պատրաստուկների տեխնոլոգիական մշակման և կենտրոնական նյարդային համակարգի ախտահարումների պայմաններում դրանց հնարավոր դեղաբանական ազդեցությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել դեղագետներին, դեղաբաններին, ֆարմակոգնոստներին, նյարդաբանության և նյարդադեղաբանության ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև դեղաբուսական միջոցների նախակլինիկական ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։

Culture

Մատենագիտական բնույթի այս հրատարակությունը նախատեսված է մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր լույս տեսած գրականության վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Այն ծառայում է որպես մասնագիտական տեղեկատվական գործիք՝ հնարավորություն տալով գիտաշխատողներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին և այլ հետաքրքրված ընթերցողներին հետևել համապատասխան բնագավառներում հրատարակվող գրականությանը և արագ գտնել անհրաժեշտ աղբյուրները։ Նյութերի ընդգրկման շրջանակը բազմաբնույթ է և ներառում է մշակութային կյանքի, մշակութային-լուսավորական գործունեության, թանգարանագիտության, պատմամշակութային հուշարձանների պահպանության, արվեստի տարբեր ճյուղերի, գրադարանագիտության և մատենագիտության վերաբերյալ հրատարակություններ։ Տեղեկատվական ցանկում կարող են ներկայացվել ինչպես առանձին գրքեր և ժողովածուներ, այնպես էլ պարբերական մամուլում տպագրված հոդվածներ ու մասնագիտական այլ նյութեր։ Հատուկ նշանակություն ունի գրականության թեմատիկ համակարգումը, որի շնորհիվ ընթերցողը կարող է ընդհանուր տեղեկատվական զանգվածից առանձնացնել իրեն հետաքրքրող ոլորտի հրապարակումները։ Մատենագիտական նկարագրությունների կազմակերպված ներկայացումը հեշտացնում է անհրաժեշտ աշխատության նույնականացումը և գրադարանային հավաքածուներում դրա որոնումը։ Նման հրատարակությունները միաժամանակ կատարում են ընթացիկ մատենագիտության գործառույթ՝ արձանագրելով որոշակի ժամանակահատվածում գիտական և մշակութային շրջանառության մեջ հայտնված նոր նյութերը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հետևելու նաև տարբեր ոլորտների հետազոտական հետաքրքրությունների փոփոխություններին, հրատարակչական ակտիվությանը և մշակութային կյանքի թեմատիկ ուղղություններին։ Առանձին կարևորություն ունի հայկական մշակույթին և արվեստին վերաբերող գրականության ընդգրկումը, քանի որ այդ կերպ մեկ տեղեկատվական համակարգում կարող են համախմբվել ինչպես հանրապետությունում, այնպես էլ դրա սահմաններից դուրս հրատարակված համապատասխան նյութերի մասին տվյալները։ Հրատարակությունն ունի նաև պատմական աղբյուրագիտական արժեք. տարիների ընթացքում կազմված նման ցանկերի հաջորդական ուսումնասիրությունը կարող է պատկերացում տալ տարբեր ժամանակաշրջաններում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակված գրականության ծավալի, թեմատիկ կառուցվածքի և մասնագիտական հետաքրքրությունների մասին։ Այս առումով այն ոչ միայն գործնական որոնողական միջոց է, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու գիտական տեղեկատվական միջավայրն արտացոլող մատենագիտական փաստաթուղթ։ Այն կարևոր նշանակություն ունի գրադարանային սպասարկման, գիտական աշխատանքի և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեղեկատվության պահպանման ու համակարգման համար։