ՀՀ էներգետիկայի սեկտորի ներդրումային գործոնի մոդելավորման հիմնահարցը անորոշության պայմաններում

Geography

Աշխատությունը ուսումնասիրում է «աճի բևեռներ» և «աճի կենտրոններ» հայեցակարգերի կիրառությունը Հայաստանի Հանրապետության տարածաշրջանային զարգացման գործընթացներում՝ ներկայացնելով դրանց տեսական հիմքերը և գործնական նշանակությունը տարածքային անհավասարակշռությունների նվազեցման համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում են այն տնտեսական, սոցիալական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, որոնք նպաստում են որոշ քաղաքների և տարածաշրջանների արագ զարգացմանը՝ դրանք վերածելով տնտեսական ակտիվության կենտրոնների։ Հեղինակը դիտարկում է ենթակառուցվածքների զարգացումը, ներդրումային միջավայրը, մարդկային կապիտալի բաշխվածությունը և պետական քաղաքականության ուղղությունները՝ որպես հիմնական գործիքներ տարածքային աճի բևեռների ձևավորման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի և մարզային քաղաքների միջև զարգացման անհամաչափություններին, ինչպես նաև այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հնարավոր է խթանել մարզերի տնտեսական ակտիվացումը և բնակչության կայուն զբաղվածությունը։ Աշխատությունը նաև քննարկում է միջազգային փորձը, տարածքային զարգացման մոդելները և դրանց ադապտացման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում՝ ընդգծելով ռազմավարական պլանավորման և պետական քաղաքականության դերը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագիտության, աշխարհագրության, պետական կառավարման և տարածաշրջանային զարգացման ոլորտների ուսանողների, հետազոտողների և քաղաքականություն մշակողների համար։

Literature

Գիրքը համախմբում է Գորկու նշանավոր ստեղծագործությունները՝ ընդգրկելով հասարակական և սոցիալական թեմաները, մարդու հոգեբանությունը, ժողովրդի պայքարը և հասարակական բարեփոխումների կարիքը։ Ընտրված երկերը արտացոլում են հեղինակի սոցիալ-վերլուծական մոտեցումները, սոցիալական արդարության և մարդկային արժանապատվության կարևորությունը։ Հիմնական թեմաները․ Սոցիալական արդարություն և հասարակական խնդիրներ Մարդկային պայքար, հոգեբանություն և ներքին զարգացում Հասարակական բարեփոխումներ և քաղաքական խնդիրներ Ազգային և սոցիալական ինքնություն Ժողովրդի կյանքն ու մշակույթը որպես գրական թեմա Գրքի առանձնահատկությունները․ Միավորում է սոցիալական և բարոյական խնդիրների մշակում Հստակ արտացոլում է ժողովրդի և անհատի ներսի պայքարը Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար Ներկայացնում է 19–20-րդ դդ. ռուսական գրականության սոցիալական ուղղվածությունը

History

Աշխատությունը նվիրված է ցեղասպանական բռնության արդարացման, օրինականացման կամ հասարակական ընդունելիության ձևավորման գաղափարական և հռետորական մեխանիզմների քննադատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե քաղաքական իշխանությունները, գաղափարական շարժումները, քարոզչական համակարգերը կամ այլ դերակատարներ ինչպիսի փաստարկներ ու պատկերացումներ են օգտագործել զանգվածային բռնությունը ներկայացնելու որպես անհրաժեշտ, անխուսափելի կամ ընդունելի գործողություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում թշնամու կերպարի ձևավորմանը, հասարակական խմբերի ապամարդկայնացմանը, կոլեկտիվ մեղավորության վերագրմանը և անվտանգության կամ պետական շահերի մասին պնդումների օգտագործմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես բռնությունը հիմնավորող խոսույթի հնարավոր բաղադրիչներ։ Քննվում է նաև լեզվի նշանակությունը, քանի որ զանգվածային հանցագործությունների նախապատրաստման կամ հետագա մեկնաբանման ընթացքում կիրառվող բառապաշարը կարող է քողարկել կատարված գործողությունների բնույթը, մեղմացնել դրանց ընկալումը կամ պատասխանատվությունը տեղափոխել զոհերի վրա։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են համապատասխան գաղափարների ձևավորման քաղաքական ու սոցիալական պայմանները, դրանց տարածման միջոցները և հասարակական վերաբերմունքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պաշտոնական փաստաթղթերի, մամուլի, հրապարակախոսության, քաղաքական ելույթների և այլ սկզբնաղբյուրների քննադատական վերլուծությանը՝ տարբերակելու փաստական տեղեկությունները, քարոզչական պնդումները և հետագա արդարացումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժխտողականության խնդրին՝ ուսումնասիրելով, թե զանգվածային բռնությունից հետո ինչպես են վերաիմաստավորվում իրադարձությունները, նվազեցվում պատասխանատվությունը կամ վիճարկվում զոհերի փորձառությունն ու պատմական փաստագրումը։ Իրավական տեսանկյունից կարևոր է ցեղասպանության՝ որպես միջազգային հանցագործության հասկացության և դրա վերաբերյալ պատմական ու քաղաքական խոսույթների տարբերակումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, որ բռնության արդարացումը միայն անցյալի մեկնաբանության խնդիր չէ, այլ նաև պատմական հիշողության, պատասխանատվության և զանգվածային հանցագործությունների կանխարգելման ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ցեղասպանագիտության, պատմագիտության, քաղաքական խոսույթի վերլուծության և միջազգային իրավունքի մոտեցումները՝ բացահայտելով այն գաղափարական ու հաղորդակցական գործընթացները, որոնց միջոցով զանգվածային բռնությունը փորձ է արվում ներկայացնել որպես հիմնավորված կամ ընդունելի, և քննադատաբար ուսումնասիրելով նման փաստարկների պատմական ու հասարակական գործառույթները։

History

Այս աշխատությունը նվիրված է 1985–1991 թվականների Հայաստանի պարբերական մամուլի զարգացման, բովանդակային փոփոխությունների և հասարակական դերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով վերակառուցման (պերեստրոյկա) և անկախության նախօրեի քաղաքական-սոցիալական գործընթացների ազդեցությունը մամուլի համակարգի վրա։ Գրքում վերլուծվում է խորհրդային վերջին տարիների հայկական մամուլի կառուցվածքը՝ կենտրոնական և հանրապետական թերթեր, գիտական հանդեսներ, արտադրական ու մասնագիտական պարբերականներ, ինչպես նաև դրանց խմբագրական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1985-ից սկսված գաղափարական մեղմացման և խոսքի հարաբերական ազատության աճին, որի արդյունքում մամուլում աստիճանաբար ընդլայնվեց քննադատական հրապարակումների շրջանակը, սկսեցին քննարկվել սոցիալական խնդիրներ, տնտեսական դժվարություններ, բնապահպանական հարցեր և հասարակական բարեփոխումների անհրաժեշտություն։ Աշխատությունում առանձնապես կարևոր տեղ է զբաղեցնում 1988 թվականի Ղարաբաղյան շարժման, Սպիտակի երկրաշարժի և 1991 թվականի անկախության գործընթացի լուսաբանման վերլուծությունը, որոնք կտրուկ փոխեցին մամուլի թեմատիկան՝ այն դարձնելով առավել քաղաքականացված և ազգային օրակարգին ուղղված։ Քննարկվում է նաև մամուլի դերի աճը հասարակական կարծիքի ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման և քաղաքական մոբիլիզացիայի գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես պարբերականները դարձան անցումային շրջանի կարևոր տեղեկատվական և գաղափարական հարթակներ։ Վերլուծվում են նաև գրաքննության թուլացման, խմբագրական անկախության ընդլայնման և նոր պարբերականների առաջացման միտումները, որոնք նախանշեցին հետխորհրդային մամուլի համակարգի ձևավորումը Հայաստանում։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել այդ շրջանի մամուլի բազմաշերտ զարգացումը՝ որպես հասարակական փոփոխությունների և պետական վերափոխման կարևոր աղբյուր։

Literature

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Գրիգոր Նարեկացու միջնադարյան հայ գրականության ամենանշանակալի երկերից մեկի՝ Մկրտիչ Խերանյանի և Վազգեն Գևորգյանի կատարած հայերեն թարգմանությունների ուսումնասիրությանը և համեմատական քննությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր թարգմանիչներ փոխանցել բնագրի գաղափարական, փիլիսոփայական, հոգևոր և գեղարվեստական բովանդակությունը՝ պահպանելով կամ վերաիմաստավորելով նրա լեզվական ու ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է այն հանգամանքը, որ Նարեկացու երկը առանձնանում է արտահայտչական բացառիկ հարստությամբ, բարդ պատկերային համակարգով, խորհրդանշական լեզվով, խորապես անհատական աղոթական խոսքի կառուցվածքով և աստվածաբանական ու փիլիսոփայական բազմաթիվ շերտերով, ինչի պատճառով դրա թարգմանությունը պահանջում է ոչ միայն լեզվական, այլև մշակութաբանական ու գրականագիտական խոր ըմբռնում։ Աշխատանքում կարող են համեմատվել երկու թարգմանությունների բառապաշարը, շարահյուսական կառուցվածքները, պատկերավորման միջոցները, հուզական երանգները և ընդհանուր ոճական լուծումները։ Առանձին ուշադրության են արժանի այն դեպքերը, երբ նույն գաղափարը կամ պատկերավոր արտահայտությունը թարգմանիչները փոխանցում են տարբեր բառերով կամ կառուցվածքներով, ինչի արդյունքում կարող են առաջանալ բնագրի իմաստային և գեղարվեստական շեշտադրումների որոշակի տարբերություններ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև թարգմանչական ընտրության խնդիրները՝ պարզելու համար, թե ինչ չափով է հնարավոր ժամանակակից կամ ավելի հասանելի լեզվական ձևերով փոխանցել միջնադարյան գրական ստեղծագործության առանձնահատուկ լեզուն՝ առանց կորցնելու դրա իմաստային խորությունը և գեղարվեստական ազդեցությունը։ Կարևոր է նաև թարգմանությունների ընթերցողական նշանակությունը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ավելի լայն շրջանակի ընթերցողների համար հասանելի դարձնել Նարեկացու բարդ և բազմաշերտ ստեղծագործությունը։ Համեմատական մոտեցումը միաժամանակ բացահայտում է երկու թարգմանիչների անհատական ոճական ձեռագիրը և այն մեթոդները, որոնց միջոցով նրանք հաղթահարում են բնագրի բառային, պատկերային և գաղափարական բարդությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, միջնադարյան մշակույթի և թարգմանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար, քանի որ այն միավորում է բնագրագիտական, գրականագիտական և թարգմանական վերլուծության տարրերը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է նույն դասական ստեղծագործությունը տարբեր թարգմանական մոտեցումների միջոցով ստանալ լեզվական և գեղարվեստական տարբեր դրսևորումներ՝ միաժամանակ պահպանելով իր հիմնական հոգևոր և գաղափարական արժեքը։

Culture

Այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի թանգարանների ինտերիերի դիզայնի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով տարածքի էսթետիկ, ֆունկցիոնալ և կրթական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է թանգարանային միջավայրի կազմակերպումը, ցուցադրությունների դասավորությունը, լուսավորության, գույնի, նյութերի և ցուցանակների կիրառումը, ինչպես նաև այցելուների փոխազդեցությունը տարածքի հետ։ Աշխատությունը ներկայացնում է ինչպես պատմական, այնպես էլ ժամանակակից թանգարանների ինտերիերային լուծումների օրինակներ՝ ընդգծելով հայկական մշակութային և ազգային առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այցելուների հոսքի կառավարությանը, տեղեկատվության մատուցման արդյունավետությանը և դիզայնի միջոցով ուսուցողական, մշակութային ու ներգրավող փորձի ստեղծմանը։ Աշխատությունը կարևոր է դիզայներների, ճարտարապետների, արվեստի պատմաբանների և մշակութային կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով թանգարանների ինտերիերի զարգացման և ժամանակակից ձևավորման ռազմավարությունների մշակմանը։