Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 1 (15)

History

Այս գիրքը ներկայացնում է Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև երկարատև հակամարտության ամենասուր փուլերից մեկը՝ կենտրոնանալով Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի իրականացրած ռազմական գործողությունների և դրանց հետևանքների վրա։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ քաղաքական, ռազմական և աշխարհաքաղաքական զարգացումներ են նախորդել ռազմական գործողություններին, ինչպես է ընթացել ադրբեջանական հարձակումը, ինչ դեր են ունեցել տարածաշրջանային ուժերը և ինչպիսի ազդեցություն է ունեցել հակամարտության այդ փուլը Հայաստանի ու Արցախի բնակչության վրա։ Պատմությունը միաժամանակ անդրադառնում է ռազմական գործողությունների ավարտին, Ադրբեջանի կողմից դրանց դադարեցման հայտարարությանը և դրանից հետո ստեղծված նոր քաղաքական ու անվտանգային իրավիճակին։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջազգային արձագանքին, տարբեր պետությունների և միջազգային կառույցների դիրքորոշումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես կարող է ռազմական ուժի կիրառումը փոխել տարածաշրջանի քաղաքական հավասարակշռությունը։ Ընթերցողը հնարավորություն է ստանում դիտարկել իրադարձությունները ոչ միայն որպես առանձին ռազմական դրվագ, այլև որպես երկար տարիների հակամարտության շարունակություն, որի հիմքում ընկած են տարածքային վեճերը, ինքնորոշման հարցը, բնակչության անվտանգության խնդիրները և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև խորքային քաղաքական հակասությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելի լավ պատկերացում կազմել Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության, հայ-ադրբեջանական հակամարտության, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ զարգացումների և տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների մասին։

Mathematics

Այս աշխատությունը նվիրված է կիսահաղորդչային նանոկառուցվածքներում պոլարոնային քվանտային վիճակների տեսական ուսումնասիրությանը՝ էլեկտրական և մագնիսական դաշտերի համատեղ ազդեցության պայմաններում։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն ֆիզիկական երևույթների վերլուծությունը, որոնք առաջանում են, երբ սահմանափակված չափերով կիսահաղորդչային համակարգերում լիցքակիրների շարժումը փոխազդում է բյուրեղային ցանցի տատանումների և արտաքին դաշտերի հետ։ Պոլարոնը դիտարկվում է որպես էլեկտրոնի կամ այլ լիցքակիրի և բյուրեղային ցանցի քվանտացված տատանումների փոխազդեցությամբ ձևավորվող քվազիմասնիկային վիճակ, որի հատկությունները կարող են էապես տարբերվել ազատ լիցքակրի հատկություններից։ Աշխատության շրջանակում տեսականորեն ուսումնասիրվում են նանոկառուցվածքի երկրաչափական և նյութական պարամետրերի, քվանտային սահմանափակման, էլեկտրական դաշտի լարվածության և մագնիսական դաշտի ազդեցությունը պոլարոնային վիճակների էներգետիկ սպեկտրի, ալիքային ֆունկցիաների և այլ քվանտային բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ արտաքին էլեկտրական և մագնիսական դաշտերը կարող են փոփոխել լիցքակիրների շարժման դինամիկան, էներգետիկ մակարդակների կառուցվածքը և պոլարոնային փոխազդեցության դրսևորումները։ Տեսական մոտեցումների միջոցով հնարավորություն է ստեղծվում ուսումնասիրելու քվանտային վիճակների կախվածությունը համակարգի հիմնական պարամետրերից և բացահայտելու այն պայմանները, որոնց դեպքում դաշտային ազդեցությունները առավել նշանակալի են։ Աշխատությունը կարող է ներառել համապատասխան քվանտամեխանիկական մոդելների, մոտավոր մեթոդների և մաթեմատիկական հաշվարկների կիրառում՝ նանոկառուցվածքներում լիցքակիրների և ցանցային տատանումների փոխազդեցությունը նկարագրելու համար։ Ստացված տեսական արդյունքները կարևոր են նանոէլեկտրոնիկայի, քվանտային սարքերի, կիսահաղորդչային նյութերի և ցածրաչափ համակարգերի ֆիզիկայի հետագա ուսումնասիրությունների համար, քանի որ նման համակարգերում քվանտային վիճակների կառավարումը արտաքին դաշտերի միջոցով կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ նոր սերնդի էլեկտրոնային և օպտոէլեկտրոնային սարքերի մշակման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկոսներին, նանոֆիզիկայի և կիսահաղորդչային ֆիզիկայի մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան ոլորտներում մասնագիտացող ուսանողներին։

Medicine

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պուլպիտների պահպանողական բուժման ժամանակ կենսածին նյութի կիրառման փորձարարական և կլինիկական հիմնավորմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է գնահատել այն հնարավորությունները, որոնք կարող են ընձեռել կենսածին նյութերը ատամի պուլպայի կենսունակության պահպանման, բորբոքային գործընթացի վերահսկման և վնասված հյուսվածքների վերականգնման համար։ Աշխատության մեջ համադրվում են փորձարարական և կլինիկական հետազոտությունների արդյունքները՝ հնարավորություն տալով գնահատել առաջարկվող մոտեցման արդյունավետությունն ու կենսաբանական հիմնավորվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պուլպիտների զարգացման մեխանիզմներին, պուլպայի հյուսվածքների վիճակի գնահատմանը և այն պայմաններին, որոնց դեպքում հնարավոր է ընտրել պահպանողական բուժման ռազմավարություն։ Քննարկվում են կենսածին նյութի ազդեցությունը պուլպայի հյուսվածքների վրա, բուժումից հետո ընթացող վերականգնողական գործընթացները, հնարավոր բարդությունները և կլինիկական արդյունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև բուժման արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով ցավային ախտանշանների փոփոխությունը, բորբոքային երևույթների նվազումը, ատամի ֆունկցիայի պահպանումը և երկարաժամկետ արդյունքները։ Աշխատությունը ներկայացնում է կենսաբանական նյութերի կիրառման հնարավոր առավելությունները այն բուժական մոտեցումների համատեքստում, որոնք նպատակ ունեն հնարավորինս պահպանել բնական ատամի կենսունակ հյուսվածքները՝ խուսափելով ավելի ինվազիվ միջամտություններից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թերապևտիկ ստոմատոլոգների, էնդոդոնտիստների, ատամնաբույժների, բժշկական հետազոտողների, ստոմատոլոգիական ֆակուլտետների ուսանողների և պուլպայի պահպանմանն ուղղված բուժական մեթոդներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։ Աշխատությունն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ կլինիկական կիրառման հարցերը դիտարկում է փորձարարական տվյալների հետ համատեղ՝ փորձելով հիմնավորել կենսածին նյութի օգտագործման արդյունավետությունն ու նպատակահարմարությունը պուլպիտների պահպանողական բուժման ընթացքում։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Informatics

Այս նյութը ներկայացնում է Adobe Photoshop CS6 գրաֆիկական խմբագրման ծրագրի հիմնական հնարավորություններն ու աշխատանքի սկզբունքները՝ ընդգծելով դրա կիրառությունը պատկերների մշակման, դիզայնի և թվային արվեստի ոլորտներում։ Գրքում կամ ձեռնարկում բացատրվում են ծրագրի ինտերֆեյսը, գործիքների վահանակի կառուցվածքը, շերտերի (layers) հետ աշխատանքը, ընտրության և դիմակավորման մեթոդները, ինչպես նաև գունային ուղղման և ռետուշի հիմնական տեխնիկաները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև ֆիլտրերի կիրառությանը, տեքստի և կոմպոզիցիայի ստեղծմանը, ինչպես նաև ֆայլերի պահպանման և տարբեր ձևաչափերով արտահանման գործընթացներին։ Նյութը կառուցված է գործնական մոտեցմամբ՝ քայլ առ քայլ օրինակներով, որոնք օգնում են սկսնակներին արագ յուրացնել ծրագրի հիմնական գործիքները և զարգացնել դիզայնի հմտությունները։ Այս ձեռնարկը օգտակար է ինչպես սկսնակ օգտատերերի, այնպես էլ գրաֆիկական դիզայնով զբաղվողների համար՝ ապահովելով ամուր հիմք Photoshop CS6-ի արդյունավետ օգտագործման համար։

Economics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ոչ պետական կենսաթոշակային ապահովության համակարգի կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրներին՝ ընդգծելով այն ինստիտուցիոնալ, ֆինանսական և կարգավորող գործոնները, որոնք ազդում են համակարգի կայունության և արդյունավետության վրա։ Նյութում վերլուծվում է կուտակային կենսաթոշակային բաղադրիչի ձևավորման գործընթացը, մասնավոր կենսաթոշակային ֆոնդերի գործունեության կազմակերպումը և դրանց ներդրումային քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական վերահսկողության մեխանիզմներին, ռիսկերի կառավարման համակարգերին և ֆինանսական շուկաների տատանումների ազդեցությանը կենսաթոշակային ակտիվների վրա։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է բնակչության վստահության մակարդակի, ֆինանսական գրագիտության և երկարաժամկետ խնայողությունների մշակույթի ձևավորման կարևորությունը՝ որպես համակարգի կայուն զարգացման նախապայմաններ։ Միաժամանակ դիտարկվում են միջազգային փորձի օրինակները և դրանց հնարավոր կիրառելիությունը ազգային համակարգում՝ նպատակ ունենալով բարելավել կառավարման արդյունավետությունը և ապահովել կենսաթոշակային համակարգի երկարաժամկետ ֆինանսական կայունությունը։