Արգինազան, պրոլինի կենսասինթեզի և կատաբոլիզմի ֆերմենտները ծածան ձկան (Cyrpinus carpio) տարբեր օրգաններում

History

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Pedagogy

Գիրքը ներկայացնում է ուսուցման գործընթացում կիրառվող գործնական խաղերի ստեղծման, կազմակերպման և արդյունավետ օգտագործման տեսական ու մեթոդական հիմքերը։ Այն անդրադառնում է խաղային ուսուցման նշանակությանը, դրա դերին սովորողների ակտիվության, ստեղծագործական մտածողության, համագործակցության և ինքնուրույն աշխատանքի զարգացման գործում։ Նյութում բացահայտվում են գործնական խաղերի նախագծման հիմնական սկզբունքները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կիրառման փուլերը և մանկավարժական նպատակները։ Հեղինակը ներկայացնում է, թե ինչպես կարելի է խաղային մեթոդները ներառել տարբեր ուսումնական իրավիճակներում՝ բարձրացնելով դասավանդման արդյունավետությունը և ապահովելով սովորողների ավելի խոր ներգրավվածություն ուսումնական գործընթացում։ Գիրքը օգտակար է մանկավարժների, դասախոսների, ուսուցիչների, կրթության ոլորտի մասնագետների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից ուսուցման մեթոդներով, ինտերակտիվ մոտեցումներով և կրթական միջավայրում նորարարական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ։

Finance

Գիրքը ներկայացնում է ֆինանսական գործիքների և մեխանիզմների համակարգված ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով ժամանակակից ֆինանսական շուկաների կառուցվածքը, գործունեության սկզբունքները և կապիտալի շարժի հիմնական ուղիները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ֆինանսական գործիքների հիմնական տեսակները՝ արժեթղթեր, պարտատոմսեր, բաժնետոմսեր, ածանցյալ գործիքներ և այլ ֆինանսական ակտիվներ, ինչպես նաև դրանց կիրառման առանձնահատկությունները ներդրումային գործընթացներում։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է ֆինանսական միջնորդների դերին, բանկային համակարգի գործառույթներին, վարկային և ներդրումային մեխանիզմներին, ինչպես նաև ֆինանսական ռիսկերի կառավարման ժամանակակից մոտեցումներին։ Գրքում քննարկվում են նաև տոկոսադրույքների ձևավորման, փոխարժեքային տատանումների, շուկայի իրացվելիության և ֆինանսական կայունության ապահովման հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական գործիքների օգտագործմանը ներդրումային պորտֆելների ձևավորման, կապիտալի ներգրավման և տնտեսական զարգացման խթանման գործընթացներում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում ֆինանսական գործիքների և մեխանիզմների դերի վերաբերյալ ժամանակակից տնտեսությունում՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, ֆինանսիստների, բանկային ոլորտի մասնագետների և ուսանողների համար։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է փաթեթավորման տիպի հավասարումների հետ առնչվող ինտեգրալ և դիսկրետ հավասարումների որոշ դասերի լուծելիության հիմնախնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մաթեմատիկական անալիզի և ֆունկցիոնալ անալիզի այն մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու նման հավասարումների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, լուծումների գոյության պայմանները և դրանց միակության հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտեգրալ օպերատորների հատկություններին, փաթեթավորման գործողության մաթեմատիկական բնույթին, ինչպես նաև անընդհատ և դիսկրետ մաթեմատիկական մոդելների միջև գոյություն ունեցող կապերին։ Ուսումնասիրվում են համապատասխան օպերատորային հավասարումների լուծելիության չափանիշները, ֆունկցիոնալ տարածություններում դրանց ներկայացման հնարավորությունները և լուծումների կառուցման վերլուծական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում Ֆուրիեի ձևափոխության, օպերատորների սպեկտրային հատկությունների և ֆունկցիոնալ-անալիտիկ մեթոդների կիրառման հնարավորություններին։ Կարևորվում են հավասարումների տարբեր դասերի համեմատական ուսումնասիրությունը, դրանց լուծելիության վրա ազդող պայմանների բացահայտումը և մաթեմատիկական հիմնավորումների ճշգրտությունը։ Դիտարկվում են նաև դիսկրետ հավասարումների և ինտեգրալ հավասարումների փոխադարձ կապերը, որոնք նշանակություն ունեն ինչպես տեսական հետազոտությունների, այնպես էլ կիրառական մաթեմատիկական խնդիրների լուծման համար։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են կիրառություն ունենալ մաթեմատիկական ֆիզիկայում, ազդանշանների մշակման տեսությունում, թվային անալիզում և տարբեր գործընթացների մաթեմատիկական մոդելավորման ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսների, ֆունկցիոնալ անալիզի մասնագետների, կիրառական մաթեմատիկայի հետազոտողների, ասպիրանտների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է հայերի և վրացիների ծագման հարցի ուսումնասիրությանը և նրանց՝ Փոքր Ասիայի հնագույն բնակչության հետ ունեցած պատմական ու մշակութային կապերի քննությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է քննարկել Հայկական բարձրավանդակի և հարակից տարածքների հնագույն բնակչության էթնիկական կազմավորման գործընթացները, տարբեր ժողովուրդների փոխհարաբերությունները և այն պատմական պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվել են հայ և վրաց ժողովուրդների վաղ պատմական ինքնությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել պատմական աղբյուրների, հնագիտական տվյալների, տեղանունների, լեզվաբանական նյութերի և հին հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների հիման վրա ձևավորված տեսակետները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Փոքր Ասիայի հնագույն ժողովուրդներին և նրանց հնարավոր փոխառնչություններին Հայկական բարձրավանդակի ու Կովկասի բնակչության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տարբեր պատմական դարաշրջանների՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ փուլեր, և փորձել վերականգնել բնակչության տեղաշարժերի, մշակութային շփումների ու քաղաքական փոխազդեցությունների ընդհանուր պատկերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև էթնոգենեզի խնդիրը, որի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբեր տեսակի աղբյուրների համադրություն և պատմական գործընթացների բազմակողմանի դիտարկում։ Լեզվաբանական տեսանկյունից կարող են քննության առնվել հայերենի, վրացերենի և տարածաշրջանի հնագույն լեզուների միջև հնարավոր կապերը, փոխառությունները, տեղանունները և լեզվական շփումների հետքերը։ Հնագիտական նյութերի օգտագործումը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր մշակույթների նյութական ժառանգությունը, բնակավայրերի կառուցվածքը, թաղման ծեսերը, խեցեղենը և այլ հնագիտական համալիրներ։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն փորձում է հայերի և վրացիների վաղ պատմությունը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ Փոքր Ասիայի և Հարավային Կովկասի ավելի լայն պատմամշակութային միջավայրում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև երկարատև շփումները և փոխազդեցությունները՝ միաժամանակ տարբերակելով մշակութային ընդհանրությունները էթնիկական ծագման ուղղակի ապացույցներից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, վրացագետներին, հնագետներին, պատմաբաններին, լեզվաբաններին, հնագույն աշխարհի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և Հայկական բարձրավանդակի ու Կովկասի հնագույն բնակչության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Sociology

Գիրքը ներկայացնում է կամավորության մշակույթի ձևավորման, զարգացման և հասարակական նշանակության բազմակողմանի ուսումնասիրություն Հայաստանում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են կամավորական գործունեության պատմական արմատները, դրա դերը քաղաքացիական հասարակության ամրապնդման, համայնքային զարգացման և սոցիալական համերաշխության խթանման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է կամավորության արժեքային հիմքերը, հասարակական մասնակցության ձևերը, երիտասարդների ներգրավվածության առանձնահատկությունները և կամավորական նախաձեռնությունների ազդեցությունը հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների վրա։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում կամավորության կազմակերպման մեխանիզմներին, հասարակական և բարեգործական կազմակերպությունների գործունեությանը, կամավորների մոտիվացիային, առաջնորդության զարգացմանը և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև Հայաստանում կամավորական շարժման արդի միտումները, առկա խնդիրներն ու զարգացման հնարավորությունները՝ համեմատական դիտարկումներով միջազգային փորձի համատեքստում։ Գիրքը կարևորում է կամավորության դերը որպես ակտիվ քաղաքացիության, հանրային մասնակցության և սոցիալական կապիտալի ձևավորման միջոց՝ ընթերցողին տրամադրելով ինչպես տեսական պատկերացումներ, այնպես էլ գործնական գիտելիքներ ոլորտի վերաբերյալ։