Արմինիա ոստիկանությունը (պատմա-աշխարհագրական ուսումնասիրություն)

Технология

Գիրքը նվիրված է լիսեռների կոռոզիոն հոգնածության փորձարկումների օպտիմալացման և դրանց ծրագրային ապահովման մշակման խնդիրներին։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են մետաղական տարրերի վնասման մեխանիզմները, կոռոզիոն միջավայրի ազդեցությունը նյութերի հոգնածային ամրության վրա, փորձարկումների կազմակերպման մեթոդները և ստացված տվյալների մշակման եղանակները։ Քննարկվում են փորձարարական գործընթացների ավտոմատացման, չափումների ճշգրտության բարձրացման, փորձարկման ռեժիմների ընտրության և մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները։ Ներկայացվում են ծրագրային լուծումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս արդյունավետ կառավարել փորձարկումները, վերլուծել արդյունքները, կանխատեսել տարրերի ծառայության ժամկետը և բարձրացնել մեքենաշինական հանգույցների հուսալիությունը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության մասնագետների, նյութագետների, ինժեներների, հուսալիության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողների, ավտոմատացման ոլորտի մասնագետների, գիտաշխատողների և տեխնիկական բուհերի ուսանողների համար։

Педагогика

Այս աշխատությունը նվիրված է ընտանեկան դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ էթնոմանկավարժական մշակույթի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում հայ ընտանիքի դաստիարակչական ավանդույթներն են, սերունդների միջև արժեքների փոխանցման առանձնահատկությունները և այն մանկավարժական պատկերացումները, որոնք ձևավորվել ու պահպանվել են հայ ժողովրդի պատմամշակութային զարգացման ընթացքում։ Աշխատության մեջ ընտանեկան դաստիարակությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երեխայի վարքի և անձնային հատկանիշների ձևավորման գործընթաց, այլև որպես ազգային ինքնության, բարոյական արժեքների, մշակութային ժառանգության և հասարակական պատասխանատվության փոխանցման կարևոր միջավայր։ Ուսումնասիրվում են հայ ընտանիքում ավանդաբար կարևորված հարգանքը մեծերի նկատմամբ, աշխատասիրությունը, ազնվությունը, փոխօգնությունը, պատասխանատվությունը, հայրենասիրությունը, ընտանիքի և համայնքի նկատմամբ պարտքի գիտակցումը, ինչպես նաև երեխայի սոցիալականացման տարբեր ձևերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության, առածների և ասացվածքների, ավանդույթների, ծեսերի, ընտանեկան սովորույթների և ժողովրդական դաստիարակության այլ միջոցների դաստիարակչական նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են ընտանիքը, համայնքը և ազգային մշակույթը փոխկապակցված կերպով մասնակցել երեխայի աշխարհայացքի և բարոյական կերպարի ձևավորմանը։ Քննարկվում են նաև հայ էթնոմանկավարժական ժառանգության մեջ երեխայի նկատմամբ վերաբերմունքի, ծնողական հեղինակության, սերունդների փոխհարաբերությունների և դաստիարակության մեթոդների առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է ավանդական դաստիարակչական փորձի արժեքավոր տարրերի բացահայտումը և դրանց հնարավոր կիրառության դիտարկումը ժամանակակից ընտանիքի ու կրթական միջավայրի պայմաններում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ազգային մանկավարժական ժառանգության պահպանմանն ու ուսումնասիրմանը՝ միաժամանակ ցույց տալով դրա նշանակությունը ժամանակակից դաստիարակության խնդիրների լուծման համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում մանկավարժների, հոգեբանների, էթնոմանկավարժության մասնագետների, ծնողների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ մշակույթի ու ընտանեկան ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1921 թվականի փետրվարին Հայաստանում տեղի ունեցած հակախորհրդային ապստամբության պատճառների, ընթացքի, մասնակից ուժերի և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Թեման Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր և միաժամանակ վիճահարույց էջերից է, որի վերաբերյալ խորհրդային և հետխորհրդային պատմագրության մեջ ձևավորվել են էապես տարբեր մեկնաբանություններ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ևս ընդգծում են, որ ապստամբության առանձին հարցերի շուրջ չկա բոլորի կողմից ընդունված միասնական գնահատական։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո ստեղծված քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական իրավիճակի վերլուծությունը։ 1920 թվականի վերջին խորհրդային իշխանության հաստատումը ուղեկցվեց վարչական համակարգի կտրուկ փոփոխությամբ, քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ հետապնդումներով, ձերբակալություններով և հասարակական լարվածության աճով, ինչն աստիճանաբար նպաստեց դժգոհության խորացմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նախկին Հայաստանի Հանրապետության պետական, ռազմական և քաղաքական գործիչների նկատմամբ վերաբերմունքին, մասնավորապես՝ ձերբակալություններին, աքսորներին և հայկական բանակի նախկին սպաների նկատմամբ իրականացված գործողություններին։ Այս հանգամանքները կարևոր դեր են ունեցել այն միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ զինված դիմադրությունը դարձավ հնարավոր և որոշ շրջանակների համար անհրաժեշտ քայլ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է նաև ապստամբության կազմակերպական կողմը, դրա մասնակիցների կազմը և տարբեր քաղաքական ու հասարակական ուժերի դերակատարությունը։ Հետազոտական գրականության մեջ քննարկվում է այն հարցը, թե որքանով էր շարժումը նախապես կազմակերպված, և որքանով էր այն առաջացել տեղական ու համաժողովրդական դժգոհության հիման վրա։ Այս առումով թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն իրադարձությունների ժամանակագրությունը վերականգնելու, այլև դրանց ներքին շարժառիթներն ու քաղաքական նշանակությունը հասկանալու համար։ Ապստամբությունը բացահայտ փուլ մտավ 1921 թվականի փետրվարի 18-ին, երբ ապստամբական ուժերը մտան Երևան, իսկ խորհրդային իշխանության ներկայացուցիչներն ու Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները նահանջեցին դեպի Ղամարլուի ուղղություն։ Երևանում ձևավորվեց «Հայրենիքի փրկության կոմիտե»-ն՝ Սիմոն Վրացյանի գլխավորությամբ, որը նախատեսվում էր որպես ժամանակավոր իշխանության մարմին։ Հետագա փուլում ապստամբական ուժերը բախվեցին Կարմիր բանակի ռազմական գերազանցությանը, և շարժումը աստիճանաբար կորցրեց իր դիրքերը։ Ապստամբության ճնշումը ավարտվեց ապրիլի սկզբին՝ խորհրդային ուժերի կողմից Երևանի վերագրավմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապստամբության պարտության պատճառներին՝ ռազմական ուժերի անհավասարակշռությանը, կազմակերպչական դժվարություններին, տարբեր քաղաքական խմբերի միջև տարաձայնություններին, արտաքին քաղաքական իրավիճակին և խորհրդային իշխանության ռազմական ռեսուրսներին։ Հետազոտության կարևոր հատված կարող է կազմել նաև ապստամբությունից հետո Հայաստանում հաստատված քաղաքական իրավիճակի ուսումնասիրությունը՝ բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, աքսորների և քաղաքական ընդդիմության հետագա ճնշման համատեքստում։ Ապստամբության հետևանքները գնահատելիս կարևոր է հաշվի առնել նաև այն, որ դրա մասին պատմագրական մեկնաբանությունները երկար ժամանակ պայմանավորված էին քաղաքական-գաղափարական դիրքորոշումներով։ Խորհրդային պատմագրության մեջ այն հիմնականում ներկայացվում էր որպես «խռովություն» կամ «ավանտյուրա», մինչդեռ հետխորհրդային ուսումնասիրություններում այն ավելի հաճախ դիտարկվում է որպես հակաբոլշևիկյան կամ ժողովրդական ապստամբություն։ Այդ պատճառով աշխատության արժեքը կարող է պայմանավորված լինել նաև տարբեր պատմագիտական մոտեցումների համադրմամբ և իրադարձությունների հնարավորինս բազմակողմանի գնահատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հասարակական շարժումների ուսումնասիրողներին, Հայաստանի նորագույն պատմության մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և 20-րդ դարի առաջին քառորդի հայ քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Политология

Աշխատությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի երեսունմեկերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ որպես 19-րդ դարի հայ ազգային և համայնքային կյանքի փաստաթղթային վկայություն։ Այն կարևոր նյութ է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի ինքնակառավարման համակարգի, ազգային ներկայացուցչական մարմինների գործունեության և հասարակական հարաբերությունների պատմական ուսումնասիրության համար։ Նման արձանագրություններում գրանցվում էին ժողովի ընթացքը, օրակարգային հարցերի ներկայացումն ու քննարկումը, մասնակիցների ելույթները, առաջարկություններն ու ընդունված որոշումները։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ սկզբունքներով էր կազմակերպվում ժողովական աշխատանքը, ինչպես էին ձևավորվում համայնքի ընդհանուր խնդիրների շուրջ քննարկումները և ինչ դեր ունեին ազգային կառույցները հասարակական կյանքի կարգավորման գործում։ Փաստաթուղթը կարող է ծառայել նաև ժամանակաշրջանի վարչական հարաբերությունների, համայնքային պատասխանատվության, ներկայացուցչական մասնակցության և որոշումների ընդունման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Պաշտոնական լեզուն ու շարադրանքի կառուցվածքը կարևոր են հայերեն վարչական գրագրության և հասարակական-քաղաքական բառապաշարի պատմական զարգացումը դիտարկելու համար։ Այն արժեքավոր է ոչ միայն որպես առանձին նիստի գրավոր արձանագրություն, այլև որպես ավելի լայն փաստաթղթային շարքի մաս, որի համադրական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հետևել Ազգային ընդհանուր ժողովի գործունեության ընթացքին և հայ համայնքային ինքնակառավարման ավանդույթների ձևավորմանը։

Литература

Ժողովածուն ներկայացնում է կարճ հումորային և սրամիտ պատմությունների ընտրանի, որոնցում առօրյա կյանքի տարբեր իրավիճակների միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության գծերը, հասարակական հարաբերությունների հակասությունները և ժամանակի կենցաղային պատկերացումները։ Անեկդոտային պատումներին բնորոշ են սեղմ կառուցվածքը, կենդանի խոսքը, անսպասելի հանգուցալուծումը և հեգնանքի ու ծաղրի միջոցով միտք արտահայտելու եղանակը։ Պատմությունների հումորային ազդեցությունը հաճախ ձևավորվում է խոսքի երկիմաստությունից, իրավիճակների անհամապատասխանությունից կամ կերպարների վարքի և նրանց ակնկալիքների հակադրությունից։ Այս ժանրի միջոցով ընթերցողին ներկայացվում են մարդկային թուլություններն ու սովորությունները՝ միամտությունը, սնափառությունը, ագահությունը, խորամանկությունը և ինքնահավանությունը։ Միաժամանակ անեկդոտները ծառայում են որպես հասարակական դիտարկման միջոց՝ արտահայտելով ժողովրդի վերաբերմունքը տարբեր վարքագծերի, կենցաղային խնդիրների և մարդկային փոխհարաբերությունների նկատմամբ։ Հատորը կարևոր է նաև բանավոր հումորային ավանդույթի գրավոր պահպանման տեսանկյունից, քանի որ նման պատմությունները փոխանցում են ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները, սրամտության ձևերը և մշակութային պատկերացումները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ երգիծական գրականության, բանահյուսության և 19-րդ դարի հասարակական ու կենցաղային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Психология

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է խնդրահարույց իրավիճակներում կոնֆլիկտների դրսևորման հոգեբանական առանձնահատկությունները՝ հիմնվելով քննչական գործունեության փորձերի վրա։ Նյութում վերլուծվում են կոնֆլիկտների առաջացման պատճառները, դրանց մոդելները և անձի վարքային արձագանքները ճնշող կամ լարված իրավիճակներում՝ հաշվի առնելով անհատի անհատական հոգեբանական հատկությունները, վարքային նախատրամադրվածությունները և սոցիալ-հոգեբանական միջավայրը։ Քննարկվում է, թե ինչպես է պաշտոնեական դիրքը, պատասխանատվության մակարդակը և հաղորդակցման ունակությունները ազդում կոնֆլիկտների դրսևորման ձևերի վրա, ինչպես նաև ինչ հոգեբանական մեխանիզմներ են մասնակցում կոնֆլիկտի կառավարմանը և հաղթահարմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են գործնական օրինակներ քննչական պրակտիկայից՝ բացահայտելով անձի որոշումների, սթրեսային ռեակցիաների և խմբային ազդեցությունների փոխհարաբերությունը, և առաջարկվում են մոտեցումներ կոնֆլիկտային իրավիճակների կանխարգելման և արդյունավետ կառավարման համար։