Արևելյան հաճարենու կենսա-էկոլոգիական և վերականգնման առանձնահատկությունները Լոռու մարզի Օձունի ենթաշրջանում

History

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ամուսնության և հարսանեկան ծիսակարգի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ V-XVIII դարերի հայկական մատենագրական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունների հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ամուսնության կազմակերպման ձևերի, ընտանեկան հարաբերությունների, նշանադրության, պսակադրության, հարսանեկան արարողությունների և դրանց ուղեկցող սովորույթների պատմական փոփոխությունների բացահայտման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գրավոր սկզբնաղբյուրների միջոցով վերականգնել հայ հասարակության ամուսնաընտանեկան մշակույթի այն շերտերը, որոնք ձևավորվել և փոփոխվել են ավելի քան մեկ հազարամյակի ընթացքում։ Քննության են առնվում պատմագրական, եկեղեցական, կանոնական, իրավական և գրական բնույթի աղբյուրներում պահպանված վկայությունները՝ դրանց համադրման միջոցով բացահայտելով ամուսնության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները և ընդունված վարքականոնները։ Ամուսնությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երկու անհատների միություն, այլև որպես ընտանիքների և ազգակցական խմբերի միջև սոցիալական կապեր ձևավորող կարևոր հաստատություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ամուսնական զույգի ընտրության սկզբունքներին, ընտանիքի և ազգականների մասնակցությանը, խնամախոսության ավանդույթներին և ամուսնության վերաբերյալ համաձայնության ձեռքբերման ձևերին։ Քննության են առնվում նշանադրության նշանակությունը և այն գործողությունները, որոնց միջոցով ամուսնության նախնական համաձայնությունը ստանում էր հասարակական ճանաչում։ Ուսումնասիրվում են նշանի, նվերների և նյութական փոխանակումների վերաբերյալ տեղեկությունները՝ դրանք դիտարկելով ընտանիքների միջև ձևավորվող հարաբերությունների համատեքստում։ Առանձին նշանակություն է տրվում եկեղեցական պսակադրության ձևավորմանն ու ամրապնդմանը։ Քրիստոնեության տարածման և Հայոց եկեղեցու կանոնական համակարգի զարգացման պայմաններում ամուսնությունը աստիճանաբար ենթարկվում է ավելի հստակ եկեղեցական կարգավորման։ Դիտարկվում են ամուսնության թույլատրելիության պայմանները, ազգակցական և խնամիական սահմանափակումները, ամուսնական տարիքի, փոխադարձ համաձայնության, մենամուսնության և եկեղեցական օրհնության վերաբերյալ նորմերը։ Քննության են առնվում եկեղեցական ժողովների և կանոնական գրականության մեջ արտացոլված դրույթները, որոնք հնարավորություն են տալիս հետևել ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների իրավական ու բարոյական կարգավորման զարգացմանը։ Կարևորվում է սովորութային և եկեղեցական իրավունքի փոխհարաբերությունը, քանի որ նախաքրիստոնեական կամ ժողովրդական ծագում ունեցող մի շարք սովորույթներ շարունակել են պահպանվել քրիստոնեական ծիսակարգի շրջանակում՝ երբեմն վերաիմաստավորվելով և նոր նշանակություն ստանալով։ Հարսանեկան ծիսաշարը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված արարողությունների համակարգ, որի տարբեր փուլերը կապված էին ընտանիքի ստեղծման և նոր ամուսնական զույգի հասարակական ճանաչման հետ։ Ուսումնասիրվում են հարսնացուի և փեսացուի ընտանիքների մասնակցությունը, հանդիսավոր արարողությունները, հյուրասիրությունները, նվիրատվությունները, երաժշտական ու տոնական դրսևորումները և այլ սովորույթներ, որոնց մասին տեղեկություններ են պահպանվել միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարսի՝ հայրական ընտանիքից ամուսնու ընտանիք անցնելու սոցիալական և խորհրդանշական նշանակությանը։ Այս գործընթացը դիտարկվում է ընտանիքի կառուցվածքի, ազգակցական հարաբերությունների և համայնքային կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում նաև ամուսինների իրավունքների ու պարտականությունների, ընտանիքի ներսում տղամարդու և կնոջ կարգավիճակի, ժառանգության և ունեցվածքի հետ կապված պատկերացումները։ Նյութական հարաբերությունների ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են օժիտի, ամուսնական նվերների և ընտանիքների միջև կատարվող այլ նյութական փոխանցումների վերաբերյալ աղբյուրային տեղեկությունները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ամուսնությունը դիտարկել նաև միջնադարյան հասարակության տնտեսական հարաբերությունների տեսանկյունից։ Առանձին քննության առարկա են ամուսնության արգելքների և ամուսնալուծության վերաբերյալ կանոնները։ Եկեղեցական և իրավական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում ամուսնությունը կարող էր համարվել անթույլատրելի կամ անվավեր, ինչպես նաև այն բացառիկ հանգամանքները, որոնց առկայությամբ թույլատրվում էր ամուսնական միության լուծարումը։ Կարևորվում է նաև տարբեր դավանանքների պատկանող անձանց միջև ամուսնությունների նկատմամբ եկեղեցական վերաբերմունքը, որը կապված էր միջնադարյան հասարակության կրոնական ինքնության պահպանման խնդիրների հետ։ V-XVIII դարերի լայն ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևել ամուսնահարսանեկան մշակույթի շարունակականությանը և փոփոխություններին տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Քաղաքական իշխանությունների փոփոխությունը, օտար տիրապետությունները, բնակչության տեղաշարժերը, եկեղեցական կյանքի զարգացումը և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային շփումները տարբեր կերպ են անդրադարձել ընտանեկան հարաբերությունների և ծիսական սովորույթների վրա։ Միաժամանակ աղբյուրների համադրությունը բացահայտում է բազմաթիվ ավանդույթների երկարատև պահպանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մատենագրական աղբյուրների ազգագրական արժեքին։ Միջնադարյան հեղինակները սովորաբար նպատակ չեն ունեցել կազմելու ամուսնության և հարսանիքի ամբողջական ազգագրական նկարագրություններ, սակայն նրանց երկերում պահպանված առանձին տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առօրյա կյանքի բազմաթիվ կողմեր։ Այդ պատճառով աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր է տվյալների պատմական միջավայրը, հեղինակի նպատակը և հաղորդվող տեղեկության բնույթը ճիշտ գնահատելու համար։ Տարբեր դարերի վկայությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել հին ծագում ունեցող սովորույթները, հետագա փոփոխությունները և քրիստոնեական մշակույթի ազդեցությամբ ձևավորված նոր տարրերը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ ընտանիքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ ամուսնության ինստիտուտի միջոցով բացահայտվում են ազգակցական համակարգը, ընտանիքի հասարակական գործառույթները, սերունդների շարունակականության վերաբերյալ պատկերացումները և համայնքի մասնակցությունը անհատի ընտանեկան կյանքին։ Հարսանեկան ծեսը ներկայացվում է որպես հայոց սոցիոնորմատիվ և հոգևոր մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որտեղ միահյուսվում են իրավական նորմերը, կրոնական պատկերացումները, ժողովրդական սովորույթները և ընտանեկան արժեքները։ Երկար ժամանակահատվածի աղբյուրների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական ավանդական հասարակության ընտանեկան կազմակերպման և ծիսական մշակույթի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ ազգագրության, հայոց պատմության, միջնադարյան մատենագրության, աղբյուրագիտության, Հայոց եկեղեցու պատմության, սովորութային և կանոնական իրավունքի, ընտանիքի պատմության ու մշակութային մարդաբանության ոլորտների հետազոտողների, ազգագրագետների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Mathematics

Курс дифференциального и интегрального исчисления. Том 2 աշխատությունը բարձրագույն մաթեմատիկայի դասական բազմահատոր դասընթացի երկրորդ մասն է, որը զարգացնում է մաթեմատիկական անալիզի հիմունքները և անցնում դեպի ավելի բարդ կառուցվածքներ՝ կենտրոնանալով շարքերի տեսության, ֆունկցիաների հաջորդականությունների, կոնվերգենցիայի չափանիշների և բազմաչափ անալիզի սկզբնական գաղափարների վրա, այն բացատրում է Թեյլորի և Ֆուրիեի շարքերի կիրառությունները ֆունկցիաների մոտարկման և վերլուծության մեջ, ինչպես նաև ներկայացնում է բազմակի ինտեգրալների, պարամետրական կախվածությունների և ֆունկցիոնալ սահմանների հիմնական հատկությունները, գիրքը միաժամանակ ընդգրկում է խիստ տեսական ապացույցներ և բազմաթիվ հաշվարկային վարժություններ, որոնք օգնում են զարգացնել անալիտիկ մտածողություն և պատրաստում են ուսանողին ավելի խորացված բաժինների՝ դիֆերենցիալ հավասարումների, ֆունկցիոնալ անալիզի և կիրառական մաթեմատիկայի ուսումնասիրության համար, դարձնելով այն կարևոր փուլ բարձրագույն մաթեմատիկական կրթության համակարգում։

History

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Կիլիկիայի հարցի տեղին հայկական հասարակական-քաղաքական շրջանակների և Անտանտի պետությունների քաղաքական ծրագրերում։ Ուսումնասիրվում են 1914–1918 թվականներին ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացները, հայկական կազմակերպությունների և գործիչների մոտեցումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ տարբեր նախագծերն ու ակնկալիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կիլիկիայի ռազմավարական և քաղաքական նշանակությանը, հայ բնակչության անվտանգության խնդրին և պատերազմի հետևանքով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրադրությանը։ Քննության են առնվում հայկական կողմի նախաձեռնությունները, դիվանագիտական գործունեությունը և Անտանտի պետությունների ներկայացուցիչների հետ հարաբերությունները։ Վերլուծվում են նաև մեծ տերությունների քաղաքական և ռազմավարական շահերը, պատերազմի ընթացքում մշակված պայմանավորվածություններն ու հետպատերազմյան կարգավորման վերաբերյալ պատկերացումները։ Աղբյուրների և պատմագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական քաղաքական նպատակների ու միջազգային ծրագրերի փոխհարաբերությունները, դրանց համընկնող և տարբերվող կողմերը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Կիլիկիայի հարցի, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտական պատմության և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Աութսորսինգը (outsourcing) կազմակերպչական ռազմավարություն է, որի դեպքում ընկերությունը որոշ գործառույթներ կամ ծառայություններ փոխանցում է արտաքին մասնագիտացված կազմակերպությունների՝ փոխարենը կենտրոնանալով իր հիմնական գործունեության վրա։ Այս գործառույթները կարող են ներառել հաշվապահություն, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, մարդկային ռեսուրսների կառավարում, հաճախորդների սպասարկում, լոգիստիկա կամ արտադրական որոշ փուլեր։ Աութսորսինգի էությունը կայանում է ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործման և ծախսերի նվազեցման մեջ՝ օգտվելով արտաքին գործընկերների մասնագիտական փորձից և տեխնոլոգիական հնարավորություններից։ Այն թույլ է տալիս ընկերություններին բարձրացնել արդյունավետությունը, արագ հարմարվել շուկայի փոփոխություններին և նվազեցնել ոչ հիմնական գործունեության վրա ծախսվող ժամանակն ու միջոցները։ Աութսորսինգի նշանակությունը ժամանակակից տնտեսությունում մեծ է, քանի որ այն նպաստում է գլոբալ համագործակցությանը, աշխատանքի մասնագիտացման խորացմանը և բիզնես գործընթացների ճկունությանը։ Միևնույն ժամանակ այն կարող է բերել նաև որոշ ռիսկեր՝ կապված վերահսկողության կորստի, տվյալների անվտանգության և կախվածության արտաքին մատակարարներից։

Psychology

Գիրքը նվիրված է սոցիալական կարծրատիպերի և անձնային աճի փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հասարակական պատկերացումները, արժեքային համակարգերը և խմբային համոզմունքները կարող են ազդել մարդու ինքնընկալման, վարքագծի և անհատական զարգացման գործընթացների վրա։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են սոցիալական կարծրատիպերի ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց ազդեցությունը անձի ինքնագնահատականի, աշխարհընկալման, սոցիալական հարաբերությունների և ինքնիրացման հնարավորությունների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են հասարակական սպասումները և ընդունված նորմերը երբեմն սահմանափակում կամ, հակառակը, նպաստում անհատի ներուժի բացահայտմանը և անձնային զարգացմանը։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում անձնային աճի հոգեբանական հիմքերին, ինքնաճանաչման, ինքնազարգացման, ինքնուրույն որոշումների կայացման և ներքին ռեսուրսների ակտիվացման գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում են նաև այն գործոնները, որոնք օգնում են մարդուն վերանայել կարծրատիպային պատկերացումները, ձևավորել ավելի ճկուն մտածողություն և զարգացնել սեփական հնարավորությունների նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունք։ Աշխատությունը համադրում է սոցիալական հոգեբանության և անձի զարգացման տեսությունների հիմնական դրույթները՝ ներկայացնելով տեսական վերլուծություններ և կիրառական մոտեցումներ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, մանկավարժների, սոցիալական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հասարակական ազդեցությունների, անձի ձևավորման և ինքնազարգացման փոխկապակցվածության խնդիրներով։

History

Այս աշխատությունը նվիրված է մարդկության և քաղաքակրթության դեմ կատարվող հանցագործությունների իրավական, պատմական և բարոյական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է «մարդկության դեմ հանցագործություններ» հասկացության ձևավորումը միջազգային իրավունքում՝ ընդգծելով դրա զարգացումը հատկապես 20-րդ դարի պատերազմների, ցեղասպանությունների և զանգվածային բռնությունների փորձի ազդեցությամբ։ Աշխատությունում ներկայացվում են միջազգային քրեական իրավունքի հիմնական սկզբունքները, Նյուրնբերգյան դատավարությունների դերը իրավական նորմերի ձևավորման գործում, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի և միջազգային քրեական դատարանների գործունեությունը նման հանցագործությունների կանխման և պատժման համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ լայնածավալ բռնությունները, էթնիկ զտումները, պատերազմական հանցագործությունները և մարդկային իրավունքների համակարգային խախտումները սպառնում են ոչ միայն առանձին ժողովուրդների, այլև ամբողջ քաղաքակրթության կայունությանը։ Աշխատությունը քննարկում է նաև կանխարգելման մեխանիզմները, միջազգային համագործակցության դերը և արդարադատության վերականգնման խնդիրները։ Գիրքը կարևոր է իրավաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պատմաբանների և մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես համապարփակ ուսումնասիրություն համաշխարհային արդարադատության և մարդկության անվտանգության հիմնախնդիրների վերաբերյալ։