Աշխատանքի նորմավորում

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում կրթական և դաստիարակչական գործընթացների կառավարման ժամանակակից մոտեցումների, մեթոդների ու տեխնոլոգիաների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դպրոցի՝ որպես միասնական մանկավարժական համակարգի արդյունավետ կազմակերպման վրա, որտեղ ուսուցումը, դաստիարակությունը, կառավարչական գործունեությունը և կրթական միջավայրի զարգացումը փոխկապակցված գործընթացներ են։ Քննության են առնվում կրթական հաստատության կառավարման հիմնական գործառույթները՝ նպատակադրումը, պլանավորումը, կազմակերպումը, համակարգումը, վերահսկումը, արդյունքների գնահատումը և հետադարձ կապի ապահովումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դպրոցի ղեկավարության, ուսուցիչների, դասղեկների, մանկավարժական խորհրդի, սովորողների և ծնողների միջև համագործակցության կազմակերպմանը՝ այն դիտարկելով կրթադաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետության կարևոր պայման։ Ուսումնասիրվում են կառավարման ավանդական և նորարարական մոտեցումները, ռազմավարական ու ընթացիկ պլանավորման մեխանիզմները, որոշումների ընդունման գործընթացները և կրթական հաստատության ներքին կառավարման կառուցվածքի կատարելագործման հնարավորությունները։ Կարևորվում է սովորողակենտրոն կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ հաշվի են առնվում աշակերտների տարիքային ու անհատական առանձնահատկությունները, կրթական պահանջները, հետաքրքրությունները և սոցիալական զարգացման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում դաստիարակչական աշխատանքի ծրագրավորմանը, արժեքային համակարգի, պատասխանատվության, համագործակցության, ինքնուրույնության և հասարակական ակտիվության զարգացմանը նպաստող միջոցառումներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև մանկավարժական կոլեկտիվի կառավարման խնդիրը՝ մասնագիտական համագործակցության, աշխատանքի արդյունավետ բաշխման, ուսուցիչների շարունակական զարգացման և նախաձեռնողականության խթանման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում կրթության որակի վերահսկման և գնահատման տեխնոլոգիաներին, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտել առկա խնդիրները, գնահատել իրականացվող ծրագրերի արդյունքները և համապատասխան փոփոխություններ կատարել կառավարման գործընթացներում։ Ուսումնասիրվում է տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառությունը դպրոցի կառավարման մեջ՝ տվյալների հավաքագրման ու մշակման, փաստաթղթաշրջանառության, հաղորդակցության, պլանավորման և կրթական գործընթացի մշտադիտարկման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Կարևորվում են նաև դպրոցի և ընտանիքի համագործակցությունը, ծնողների մասնակցությունը կրթադաստիարակչական գործընթացին և դպրոցի կապը համայնքի ու սոցիալական այլ հաստատությունների հետ։ Կառավարման արդյունավետությունը դիտարկվում է որպես կրթության որակի, բարենպաստ հոգեբանական միջավայրի, մանկավարժական գործունեության կազմակերպվածության և սովորողների բազմակողմանի զարգացման վրա ազդող կարևոր գործոն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, մանկավարժության և դպրոցական կառավարման ոլորտներում աշխատող մասնագետների, դպրոցների ղեկավարների, ուսուցիչների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Այրիս Մերդոքի ստեղծագործություններում էքզիստենցիալիստական գաղափարների, մարդու գոյության խնդիրների և բարոյափիլիսոփայական հարցադրումների քննությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անհատի ազատության, ընտրության, պատասխանատվության, ինքնաճանաչման և բարոյական կողմնորոշման խնդիրներն են, որոնք նրա վեպերում արտահայտվում են կերպարների ներքին հակասությունների, հարաբերությունների և կյանքի իմաստի որոնումների միջոցով։ Մերդոքի ստեղծագործական աշխարհը հետաքրքիր է նրանով, որ փիլիսոփայական գաղափարները սովորաբար չեն ներկայացվում որպես վերացական տեսություններ, այլ մարմնավորվում են մարդկային կոնկրետ իրավիճակներում՝ սիրային կապերում, բարեկամության ու թշնամանքի հարաբերություններում, խանդի, ինքնախաբեության, մեղքի և հոգևոր ճգնաժամի դրսևորումներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող է քննվել մարդու ազատության ընկալումը, հատկապես այն հարցը, թե որքանով է անհատը կարողանում ինքնուրույն ընտրություն կատարել սեփական ցանկությունների, վախերի, սոցիալական պայմանների և ուրիշների ազդեցության պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև պատասխանատվության խնդիրը, քանի որ Մերդոքի կերպարները հաճախ ստիպված են առերեսվել սեփական գործողությունների հետևանքներին և վերանայել իրենց պատկերացումները սեփական անձի ու շրջապատի մասին։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ինքնախաբեության և եսակենտրոնության թեման․ մարդը հաճախ իրականությունը տեսնում է ոչ թե այնպիսին, ինչպիսին այն կա, այլ սեփական ցանկությունների և պատրանքների միջոցով, ինչն էլ հանգեցնում է բարոյական սխալների ու միջանձնային հակասությունների։ Այս համատեքստում սիրո գաղափարը նույնպես ձեռք է բերում կարևոր նշանակություն, քանի որ իսկական սերը կարող է ներկայացվել որպես սեփական եսակենտրոն սահմանները հաղթահարելու և մյուս մարդուն իրական կերպով տեսնելու հնարավորություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Մերդոքի փիլիսոփայական հայացքների և էքզիստենցիալիզմի դասական ներկայացուցիչների գաղափարների փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով ինչպես ընդհանրությունները, այնպես էլ տարբերությունները։ Նրա գրականությունը հաճախ միաժամանակ օգտագործում է էքզիստենցիալիստական խնդիրներ և քննադատաբար վերաիմաստավորում դրանց որոշ դրույթներ՝ ավելի մեծ տեղ հատկացնելով բարոյականությանը, սիրուն, բարությանը, ուշադրությանը և իրականության անշահախնդիր ընկալմանը։ Կարևոր է նաև կերպարների հոգեբանական վերլուծությունը, քանի որ նրանց ներքին աշխարհը դառնում է փիլիսոփայական հարցադրումների հիմնական դաշտը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Այրիս Մերդոքի գրական աշխարհը որպես մարդու գոյության և բարոյական ինքնորոշման բարդ տարածք, որտեղ ազատությունը, պատասխանատվությունը, սերը, ինքնախաբեությունը և բարոյական ընտրությունը փոխկապակցված են և հնարավորություն են տալիս բացահայտելու անհատի՝ սեփական անձը և ուրիշներին ճանաչելու դժվար, բայց անհրաժեշտ ճանապարհը։

Geography

Մոբիլիզմի տեսությունը երկրաբանական գիտության կարևոր տեսություններից է, որը բացատրում է մայրցամաքների և երկրակեղևի շարժումները։ Ըստ այս տեսության՝ Երկրի մակերևույթը կազմված է տեկտոնական սալերից, որոնք մշտապես շարժվում են մանթիայի ներսում տեղի ունեցող գործընթացների ազդեցությամբ։ Մոբիլիզմի գաղափարը ձևավորվել է XX դարի սկզբին գերմանացի գիտնական Ալֆրեդ Վեգեների կողմից, ով առաջ քաշեց մայրցամաքների տեղաշարժի տեսությունը։ Նա ենթադրում էր, որ ներկայիս մայրցամաքները նախկինում կազմել են մեկ միասնական մայրցամաք՝ Պանգեան, որը հետագայում բաժանվել է տարբեր մասերի։ Մոբիլիզմի տեսությունը կարևոր նշանակություն ունի երկրաշարժերի, հրաբուխների, լեռնագոյացման և օվկիանոսային հատակի ձևավորման գործընթացների բացատրության համար և հանդիսանում է ժամանակակից տեկտոնիկայի հիմքերից մեկը։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու և ուղղափառ-կաթողիկե եկեղեցական ավանդույթի միջև մերձեցման ու հնարավոր միության խնդրին՝ այն դիտարկելով աստվածաբանական, եկեղեցագիտական, պատմական և կանոնական հարաբերությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում քրիստոնեական եկեղեցիների միջև գոյություն ունեցող դավանական ընդհանրություններն ու տարբերություններն են, պատմական բաժանումների պատճառները և դրանց հաղթահարման համար առաջարկվող մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական հարցերին, եկեղեցու բնույթի և միասնության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցական խորհուրդների ճանաչմանը, նվիրապետական կառուցվածքին, ծիսական ավանդույթներին և կանոնական հաղորդակցության հնարավորություններին։ Քննվում է, թե պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են ձևավորվել հայկական և բյուզանդական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունները, ինչպիսի աստվածաբանական բանավեճեր են առաջացել և ինչ ազդեցություն են ունեցել քաղաքական ու մշակութային պայմանները միջեկեղեցական կապերի զարգացման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում եկեղեցական միասնության հասկացության մեկնաբանությունը՝ տարբերակելով դավանական համաձայնության, ծիսական բազմազանության և վարչական ինքնուրույնության խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ երկխոսության այնպիսի միջոցների, ինչպիսիք են փոխադարձ աստվածաբանական քննարկումները, պատմական փաստաթղթերի համեմատական ուսումնասիրությունը, դավանական ձևակերպումների իմաստային ճշգրտումը և եկեղեցական ավանդությունների փոխադարձ ճանաչման հնարավորությունների գնահատումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ եկեղեցական բաժանումների պատմությունը պայմանավորված է եղել ոչ միայն զուտ աստվածաբանական տարաձայնություններով, այլև լեզվական, մշակութային, քաղաքական և պատմական տարբերություններով։ Այս տեսանկյունից մերձեցումը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որը պահանջում է պատմական ժառանգության քննադատական ուսումնասիրություն և տարբեր ավանդույթների ինքնության նկատմամբ զգուշավոր վերաբերմունք։ Անդրադարձ է կատարվում նաև վաղ քրիստոնեական եկեղեցու ընդհանուր ժառանգությանը՝ որպես երկխոսության կարևոր հիմքի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է եկեղեցու պատմության, համեմատական աստվածաբանության, դավանաբանության և կանոնական իրավունքի մոտեցումները՝ լուսաբանելով հայկական և արևելաքրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթների հարաբերությունների պատմական փորձն ու միասնության շուրջ ձևավորված գաղափարները։

Other Subjects

Պատմագիտական և աղբյուրագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հին Արևելքի պատմության մեջ հիշատակվող ռազմական արշավանքի վերաբերյալ ձևավորված տեսակետի քննադատական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ իրադարձության մասին տեղեկություններ պարունակող պատմական աղբյուրները, դրանց բովանդակությունը, ժամանակագրական տվյալները և աշխարհագրական նկարագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սկզբնաղբյուրներում պահպանված տեղեկությունների մեկնաբանությանը և դրանց հիման վրա պատմագրության մեջ առաջացած ենթադրությունների հիմնավորվածության գնահատմանը։ Վերլուծվում են ռազմական գործողությունների ենթադրվող ուղղությունները, հիշատակվող տեղանունների նույնականացման խնդիրները և պատմական աշխարհագրության տվյալների կիրառման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև տարբեր աղբյուրների միջև առկա համապատասխանություններն ու հակասությունները, ինչպես նաև պատմական փաստերի հետագա մեկնաբանությունների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերանայելու տվյալ ռազմական արշավանքի վերաբերյալ պատմագրական պատկերացումները և առավել հստակ գնահատելու աղբյուրների տեղեկատվական արժեքը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել Հին Արևելքի պատմության, ասորագիտության, աղբյուրագիտության և պատմական աշխարհագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Literature

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հայ արձակագիրների ստեղծագործական ժառանգության, գրական գործունեության և հայ գեղարվեստական արձակի զարգացման ուղիների ուսումնասիրությունը՝ կենտրոնանալով տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների ավանդի և նրանց գրական առանձնահատկությունների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է հայ արձակի թեմատիկ բազմազանությունը, գեղարվեստական մտածողության զարգացման փուլերը և այն գաղափարական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են գրական տարբեր ուղղություններ և հեղինակային ոճեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարների ստեղծման արվեստին, պատմողական կառուցվածքին, լեզվի արտահայտչական հնարավորություններին և ազգային կյանքի պատկերացման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է հայ արձակագիրների դերը հասարակական մտքի ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության պահպանման և մշակութային արժեքների փոխանցման գործընթացում։ Ներկայացվում են գրողների կենսագրական տվյալներ, ստեղծագործությունների բնութագրեր և գրական ազդեցությունների վերլուծություն, որոնք հնարավորություն են տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել հայ գեղարվեստական արձակի զարգացման մասին։ Շեշտվում է, որ հայ արձակագիրների ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն ոչ միայն ազգային գրականության պատմության, այլև համաշխարհային մշակութային ժառանգության համատեքստում՝ արտացոլելով ժողովրդի պատմական փորձը, հոգևոր արժեքները և հասարակական փոփոխությունները։