Ածխաջուր

Informatics

Գիրքը նվիրված է ծրագրային ապահովման թաքնագրային պաշտպանության համալիր համակարգերի հետազոտմանը, նախագծմանը և մշակմանը՝ կենտրոնանալով ծրագրային համակարգերում տեղեկատվության գաղտնիության, ամբողջականության, իսկության և անվտանգության ապահովման ժամանակակից մոտեցումների վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են թաքնագրության տեսական հիմքերը, գաղտնագրման մեթոդներն ու ալգորիթմները, բանալիների կառավարման սկզբունքները և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները ծրագրային ապահովման պաշտպանության գործընթացում։ Հեղինակը դիտարկում է ծրագրային համակարգերի նկատմամբ առկա անվտանգության սպառնալիքները, դրանց հնարավոր ազդեցությունը տվյալների և ծրագրային բաղադրիչների վրա, ինչպես նաև այդ սպառնալիքների նվազեցման համար կիրառվող տեխնիկական և կազմակերպական միջոցները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թաքնագրային պաշտպանության համալիր համակարգի կառուցվածքին, դրա հիմնական բաղադրիչների փոխկապակցվածությանը և տարբեր անվտանգության մեխանիզմների համատեղ կիրառմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տվյալների գաղտնագրումը, թվային ստորագրությունը, հեշավորման մեխանիզմները, նույնականացման և լիազորման գործընթացները, անվտանգ հաղորդակցության ապահովումը, ինչպես նաև գաղտնի բանալիների ստեղծման, պահպանման և օգտագործման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համակարգի նախագծման և իրականացման փուլերին՝ սկսած պահանջների սահմանումից և անվտանգության մոդելի ձևավորումից մինչև ծրագրային լուծման մշակում, փորձարկում և արդյունավետության գնահատում։ Գիրքը նաև անդրադառնում է թաքնագրային համակարգերի գործնական կիրառության ընթացքում առաջացող խնդիրներին, հնարավոր խոցելիություններին և դրանց հայտնաբերման ու նվազեցման մեթոդներին։ Ներկայացված մոտեցումները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարելի է առանձին անվտանգության մեխանիզմները միավորել միասնական համակարգում՝ ծրագրային ապահովման պաշտպանության ավելի բարձր մակարդակ ապահովելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տեղեկատվական անվտանգության, ծրագրային ճարտարագիտության և համակարգչային գիտությունների ոլորտների մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների և ծրագրավորողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների, ովքեր հետաքրքրված են ծրագրային համակարգերի թաքնագրային պաշտպանության տեսական և գործնական խնդիրներով։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցի սովորողների խոսքային կարողությունների ձևավորման և զարգացման մանկավարժական ու մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը ռուսաց լեզվի դասավանդման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում խոսքային կոմպետենտությունը դիտարկվում է որպես լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների և տարբեր իրավիճակներում սեփական մտքերը հասկանալի, տրամաբանական ու նպատակահարմար արտահայտելու կարողության ամբողջություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կրտսեր դպրոցական տարիքի սովորողների լեզվական զարգացման առանձնահատկություններին և այն մեթոդներին, որոնց միջոցով հնարավոր է աստիճանաբար զարգացնել բանավոր ու գրավոր խոսքը։ Քննվում են բառապաշարի հարստացման, քերականական կառուցվածքների յուրացման, ճիշտ արտասանության, կապակցված խոսքի ձևավորման, տեքստի ընկալման և ինքնուրույն խոսքային արտահայտությունների կառուցման խնդիրները։ Կարևորվում է ոչ միայն լեզվական կանոնների յուրացումը, այլև դրանց գործնական կիրառումը իրական կամ ուսումնական հաղորդակցական իրավիճակներում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դասավանդման այնպիսի մեթոդների ընտրությունը, որոնք խթանում են սովորողների ակտիվ մասնակցությունը, հարցեր ձևակերպելու, պատասխաններ կառուցելու, պատմելու, վերապատմելու, նկարագրելու և սեփական կարծիքը պարզ ու հաջորդական ներկայացնելու կարողությունները։ Դիտարկվում է ընթերցանության և տեքստային աշխատանքի նշանակությունը խոսքային զարգացման գործընթացում, քանի որ տարբեր բնույթի տեքստերի ընկալումը նպաստում է բառապաշարի ընդլայնմանը, լեզվական կառուցվածքների յուրացմանը և կապակցված խոսքի զարգացմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում երկխոսական և մենախոսական խոսքի ձևավորմանը, հաղորդակցական առաջադրանքների, դերային իրավիճակների, լեզվական խաղերի և ստեղծագործական վարժությունների կիրառմանը։ Քննվում է նաև գրավոր խոսքի աստիճանական զարգացումը՝ նախադասությունների և փոքրածավալ կապակցված տեքստերի կառուցումից մինչև սեփական մտքերի ավելի ինքնուրույն շարադրում։ Կարևորվում է սովորողների անհատական տարբերությունների, լեզվական պատրաստվածության մակարդակի և ուսուցման տեմպի հաշվառումը։ Ուսուցչի դերը դիտարկվում է որպես հաղորդակցական միջավայրի կազմակերպողի և սովորողների խոսքային գործունեությունն ուղղորդող մասնագետի դեր, որը ոչ միայն փոխանցում է լեզվական գիտելիքներ, այլև ստեղծում է դրանք կիրառելու հնարավորություններ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև սովորողների խոսքային առաջընթացի գնահատման չափանիշներին՝ հաշվի առնելով խոսքի ճշտությունը, բառապաշարի բազմազանությունը, տրամաբանական հաջորդականությունը, կապակցվածությունը և հաղորդակցական նպատակին համապատասխանությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ռուսաց լեզվի դասերը կազմակերպել որպես լեզվական և հաղորդակցական զարգացման միասնական գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ տարրական դպրոցում ռուսաց լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործման, ուսումնական առաջադրանքների մշակման և սովորողների հաղորդակցական կարողությունների հետևողական զարգացման համար։

Literature

Հրատարակությունը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր գրականության մատենագիտական ցանկ՝ համակարգված տեղեկատվություն տրամադրելով տարբեր թեմաներով լույս տեսած գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ հրատարակությունների մասին։ Նյութն ընդգրկում է արվեստագիտության, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, մշակութային ժառանգության և հարակից բնագավառների աղբյուրներ՝ նպաստելով մասնագիտական տեղեկատվության որոնման և գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպմանը։ Մատենագիտական ցանկը ծառայում է որպես գործնական տեղեկատու՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության հայտնաբերումը, թեմատիկ ուսումնասիրությունների իրականացումը և գրադարանային-տեղեկատվական սպասարկումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, մատենագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, ուսանողներին, հետազոտողներին և մշակույթի ու արվեստի ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

History

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի հասարակական, տնտեսական և քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությանը 1929 թվականի խորքային վերափոխումների համատեքստում։ Քննության կենտրոնում խորհրդային տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության փոփոխություններն են, որոնք կապված էին արագացված արդյունաբերականացման, գյուղատնտեսության կոլեկտիվացման, տնտեսության կենտրոնացված կառավարման ընդլայնման և հասարակական հարաբերությունների վերակազմավորման հետ։ Ուսումնասիրվում է հանրապետության տնտեսության վիճակը, արդյունաբերական արտադրության զարգացման ուղղությունները, նոր արտադրական կարողությունների ստեղծման քաղաքականությունը, կապիտալ ներդրումների նշանակությունը և աշխատուժի կառուցվածքում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսությանը, որտեղ պետական քաղաքականության փոփոխությունը էական ազդեցություն էր ունենում գյուղացիական տնտեսությունների կազմակերպման ձևերի, հողօգտագործման, արտադրության կառավարման և գյուղական հասարակության սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Դիտարկվում են կոլեկտիվ տնտեսությունների ձևավորման սկզբնական գործընթացները, դրանց նկատմամբ գյուղացիության տարբեր խմբերի վերաբերմունքը և գյուղի ավանդական տնտեսական կառուցվածքի վերափոխման հետ կապված հակասությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կառավարման և կուսակցական մարմինների դերակատարության ուսումնասիրությունը՝ տնտեսական ծրագրերի իրականացման, արտադրական ռեսուրսների կենտրոնացման և հասարակական կյանքի վերահսկման համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև աշխատավորության սոցիալական վիճակին, քաղաքային բնակչության աճին, աշխատանքային հարաբերությունների փոփոխությանը և նոր տնտեսական քաղաքականությունից կենտրոնացված պլանային համակարգին անցնելու հետևանքներին։ Մշակութային և կրթական գործընթացները դիտարկվում են սոցիալական վերափոխումների ընդհանուր միջավայրում՝ ուշադրություն դարձնելով գրագիտության տարածմանը, մասնագիտական կադրերի պատրաստմանը և նոր հասարակական արժեքների հաստատմանն ուղղված քաղաքականությանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այդ փոփոխությունների հակասական կողմերը՝ վարչական մեթոդների ուժեղացումը, տնտեսական և սոցիալական ճնշումները և հասարակության տարբեր խմբերի առջև առաջացած դժվարությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս 1929 թվականը դիտարկել որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր անցումային փուլ՝ բացահայտելով տնտեսական կառուցվածքի, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության, պետական կառավարման և հասարակական հարաբերությունների վերափոխումների փոխկապակցված բնույթը։

Sociology

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հետխորհրդային Հայաստանում ձևավորված միգրացիոն գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը, դրանց առաջացման պատճառների, զարգացման հիմնական փուլերի, սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական հետևանքների, ինչպես նաև պետական կարգավորման հնարավոր ուղղությունների և հեռանկարների վերլուծությանը։ Հետխորհրդային ժամանակաշրջանում Հայաստանի միգրացիոն պատկերը կտրուկ փոխվել է․ խորհրդային համակարգի փլուզումը, տնտեսական ճգնաժամը, գործազրկությունը, կենսամակարդակի անկումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները և սոցիալական անորոշությունը նպաստել են բնակչության լայնածավալ արտագաղթին։ Պաշտոնական քաղաքականության մակարդակում միգրացիայի կառավարումը հետագայում ձևավորվել է որպես առանձին պետական ուղղություն, իսկ երկարաժամկետ արտահոսքը դիտարկվել է նաև ժողովրդագրական և զարգացման խնդիրների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է միգրացիոն գործընթացների պատճառահետևանքային կապերի բացահայտումը։ Հայաստանից բնակչության արտահոսքը պայմանավորվել է ոչ միայն տնտեսական գործոններով, այլև աշխատանքի և եկամուտների ավելի բարձր հնարավորություններ որոնելու, ընտանիքի անդամների միավորման, սոցիալական և քաղաքական անորոշության, կրթական ու մասնագիտական հեռանկարների, ինչպես նաև միջազգային միգրացիոն ցանցերի ձևավորման ազդեցությամբ։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ մեկնելու որոշումը հաճախ պայմանավորված է միաժամանակ մի քանի գործոններով․ տնտեսական դժվարությունները կարող են զուգակցվել ընտանիքի անդամների նախկին միգրացիայով, արտերկրում աշխատանքի հնարավորությունների առկայությամբ և տվյալ երկրի հետ ձևավորված սոցիալական կապերով։ Հետխորհրդային Հայաստանում միգրացիոն գործընթացների առանձնահատկություններից է դրանց բազմաձև բնույթը։ Արտագաղթի կողքին գոյություն են ունեցել ժամանակավոր և սեզոնային աշխատանքային միգրացիաներ, վերադարձի հոսքեր, ներքին տեղաշարժեր, փախստականների և հարկադիր տեղահանվածների շարժեր, ինչպես նաև օտարերկրյա քաղաքացիների ներհոսք։ Հայաստանի պետական միգրացիոն քաղաքականության փաստաթղթերը 1990-ականներից ի վեր առանձնացրել են փախստականների ընդունման և պաշտպանության, արտագաղթի կարգավորման, սեզոնային աշխատանքային միգրանտների իրավունքների պաշտպանության, վերադարձողների վերաինտեգրման և այլ ուղղություններ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է միգրացիայի ժողովրդագրական ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև բնակչության արտահոսքը կարող է ազդել բնակչության թվաքանակի, տարիքային և սեռային կառուցվածքի, ծնելիության, աշխատունակ բնակչության մասնաբաժնի և տարածքային բնակեցման վրա։ Առանձնահատուկ խնդիր է երիտասարդ և բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների արտահոսքը, որը կարող է թուլացնել երկրի մարդկային կապիտալը և սահմանափակել տնտեսական զարգացման ներուժը։ «Ուղեղների արտահոսքի» կանխարգելումն ու ժողովրդագրական իրավիճակի բարելավումը վաղուց ընդգրկվել են Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության նպատակների շրջանակում։ Միգրացիան, սակայն, ունի ոչ միայն բացասական հետևանքներ։ Արտերկրում աշխատող քաղաքացիների դրամական փոխանցումները կարող են նշանակալի դեր ունենալ տնային տնտեսությունների եկամուտների, սպառման, կրթության, բնակարանային պայմանների և որոշ դեպքերում նաև ներդրումների համար։ Արտաքին աշխատանքային փորձը կարող է նպաստել մասնագիտական հմտությունների ձեռքբերմանը, որոնք վերադարձի դեպքում հնարավոր է օգտագործել Հայաստանի տնտեսության մեջ։ Այդ պատճառով արդյունավետ քաղաքականությունը պետք է ոչ թե միայն փորձի սահմանափակել բնակչության շարժունակությունը, այլ ստեղծի անվտանգ, օրինական և փոխշահավետ միգրացիայի պայմաններ։ Միգրացիայի կարգավորման կարևոր ուղղություն է աշխատանքային միգրացիայի կառավարումը։ Հայաստանի քաղաքացիների արտագնա աշխատանքի դեպքում անհրաժեշտ է ապահովել նրանց իրավունքների և շահերի պաշտպանությունը, օրինական աշխատանքի հնարավորությունների ընդլայնումը, օտարերկրյա աշխատաշուկաների վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը և անօրինական միջնորդությունների ու շահագործման ռիսկերի նվազեցումը։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս միգրացիան դիտարկել ոչ միայն որպես սոցիալական խնդիր, այլև որպես աշխատաշուկայի և տնտեսական զարգացման կառավարման բաղադրիչ։ Պետական քաղաքականության մյուս կարևոր ուղղությունը վերադարձի և վերաինտեգրման խթանումն է։ Արտերկրից վերադարձած անձանց համար աշխատանքի, բնակության, կրթության, սոցիալական ծառայությունների և ձեռնարկատիրական գործունեության հասանելիության ապահովումը կարող է մեծացնել վերադարձի կայունությունը։ Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության ավելի նոր հայեցակարգային փաստաթղթերում վերադարձի և հայրենադարձության խրախուսումը կապվում է նաև ժողովրդագրական իրավիճակի բարելավման նպատակների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև ներգաղթի և օտարերկրյա քաղաքացիների ինտեգրման հարցը։ Հայաստանի համար միգրացիոն գործընթացների փոփոխվող բնույթը նշանակում է, որ երկիրը աստիճանաբար պետք է հաշվի առնի ոչ միայն քաղաքացիների արտագաղթի, այլև օտարերկրյա քաղաքացիների մուտքի, կացության, աշխատանքի և հասարակության մեջ ինտեգրման խնդիրները։ Միգրացիայի կառավարման արդի մոտեցումները ներառում են օտարերկրացիների հետ կապված վարչական ընթացակարգերի կատարելագործում, ծառայությունների մատուցման արդյունավետության բարձրացում, միգրացիոն տվյալների բարելավում և պետական կառույցների միջև համակարգված համագործակցություն։ Միգրացիոն գործընթացների կարգավորման համար առանցքային նշանակություն ունի նաև վիճակագրական և տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործումը։ Միգրացիայի իրական ծավալների և կառուցվածքի գնահատումը բարդ է, քանի որ ժամանակավոր և մշտական տեղաշարժերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտացոլվում են պաշտոնական վիճակագրության մեջ։ Հետևաբար արդյունավետ քաղաքականության համար անհրաժեշտ է ունենալ հնարավորինս ամբողջական տվյալներ՝ ըստ տարիքային, սեռային, կրթական, մասնագիտական և տարածքային հատկանիշների։ Հայաստանի գործող միգրացիոն քաղաքականության փաստաթղթերում ևս ընդգծվում է միգրացիոն հոսքերի և գործընթացների վիճակագրության բարելավման անհրաժեշտությունը և քաղաքականության ձևավորման ավելի մեծ փաստահենությունը։ Կարևոր ուղղություն է միգրացիայի և տնտեսական զարգացման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Եթե երկրում ստեղծվում են բարձր արտադրողականությամբ աշխատատեղեր, մրցունակ աշխատավարձեր, մասնագիտական առաջխաղացման հնարավորություններ և ձեռնարկատիրական բարենպաստ միջավայր, կարող է նվազել հարկադիր կամ տնտեսական դրդապատճառներով արտագաղթի ճնշումը։ Միաժամանակ տնտեսական քաղաքականությունը կարող է օգտագործել միգրացիոն կապիտալը՝ վերադարձողների գիտելիքները, սփյուռքի մասնագիտական ցանցերը, դրամական փոխանցումները և ներդրումային ներուժը երկրի զարգացման նպատակներով ուղղորդելու համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ ունի նաև միգրացիայի սոցիալական կողմը։ Միգրացիան կարող է փոխել ընտանիքի կառուցվածքը, երեխաների դաստիարակության պայմանները, համայնքային հարաբերությունները և սոցիալական կապերը։ Երկարատև բաժանումը կարող է առաջացնել ընտանիքի անդամների միջև սոցիալական և հոգեբանական խնդիրներ, մինչդեռ վերադարձը միշտ չէ, որ ինքնաբերաբար նշանակում է լիարժեք վերաինտեգրում։ Հետևաբար միգրացիոն քաղաքականությունը պետք է ներառի ոչ միայն վարչական և տնտեսական, այլև սոցիալական աջակցության մեխանիզմներ։ Հետխորհրդային Հայաստանի միգրացիոն քաղաքականության զարգացման ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ոլորտը աստիճանաբար անցել է առանձին խնդիրների լուծումից դեպի ավելի համապարփակ կառավարման մոտեցում։ 2000 թվականից ի վեր ընդունվել են մի շարք հայեցակարգային և ռազմավարական փաստաթղթեր, որոնք տարբեր փուլերում սահմանել են միգրացիոն քաղաքականության առաջնահերթությունները։ Դրանցում ընդգրկվել են անկանոն միգրացիայի կանխարգելումը, սահմանների և օտարերկրացիների կացության կառավարումը, վերադարձողների վերաինտեգրումը, աշխատուժի միջազգային շարժունակությունը, ապաստանի համակարգը և միգրացիոն տվյալների բարելավումը։ Արդի փուլում կարգավորման հեռանկարներից մեկը ինստիտուցիոնալ համակարգի հետագա ամրապնդումն է։ 2026 թվականին Հայաստանի ՆԳ նախարարության ներկայացմամբ՝ միգրացիայի կառավարումը շարունակում է մնալ երկրի կարևոր օրակարգային ուղղություններից, իսկ առաջնահերթությունների շարքում նշվում են ինստիտուցիոնալ դիմակայունությունը, քաղաքացիակենտրոն ծառայությունները, թվային փոխակերպումը, բնակչության պետական ռեգիստրի կատարելագործումը և աշխատանքի ու կեցության թույլտվությունների թվայնացումը։ Նշվել է նաև նոր միգրացիոն ռազմավարության մշակման առաջնահերթությունը։ Այս ամենը վկայում է այն մասին, որ միգրացիայի կառավարման ապագա համակարգը պետք է հիմնված լինի տվյալների վրա, արագ արձագանքի միգրացիոն հոսքերի փոփոխություններին և միաժամանակ համադրի ժողովրդագրական, տնտեսական, սոցիալական և անվտանգության նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միգրացիան ներկայացնում է որպես Հայաստանի հետխորհրդային զարգացման ամենաբարդ և բազմաշերտ խնդիրներից մեկը։ Դրա կարգավորումը չի կարող սահմանափակվել արտագաղթի կանխարգելմամբ․ անհրաժեշտ է միաժամանակ զարգացնել աշխատաշուկան, բարձրացնել կյանքի որակը, պաշտպանել արտագնա աշխատողների իրավունքները, խթանել վերադարձն ու հայրենադարձությունը, աջակցել վերադարձողների վերաինտեգրմանը, կատարելագործել օտարերկրյա քաղաքացիների ընդունման և ինտեգրման համակարգերը, զարգացնել միգրացիոն վիճակագրությունը և օգտագործել սփյուռքի մարդկային ու տնտեսական ներուժը։ Այս մոտեցման դեպքում միգրացիան կարող է աստիճանաբար վերածվել ոչ միայն ժողովրդագրական մարտահրավերի, այլև մարդկային կապիտալի, միջազգային շարժունակության և տնտեսական զարգացման կառավարվող ռեսուրսի։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է բարձր ճշգրտությամբ ոչ գծային անալոգաթվային և թվաանալոգային փոխակերպիչների մշակման, հետազոտության և կատարելագործման արդիական խնդիրներին։ Գրքում ներկայացվում են փոխակերպիչների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աշխատանքի սկզբունքները, նախագծման մեթոդները և դրանց ճշգրտության, արագագործության ու հուսալիության բարձրացմանն ուղղված ինժեներական լուծումները։ Հեղինակը վերլուծում է ոչ գծային փոխակերպման ալգորիթմները, սխալների առաջացման պատճառները, դրանց նվազեցման եղանակները, ինչպես նաև թվային ազդանշանների մշակման և չափիչ համակարգերում կիրառվող ժամանակակից տեխնոլոգիաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսական մոդելավորմանը, փորձարարական հետազոտություններին և արդյունքների գործնական կիրառությանը՝ արդյունաբերական ավտոմատացման, կապի, չափիչ տեխնիկայի և էլեկտրոնային համակարգերի ոլորտներում։ Աշխատությունը համադրում է գիտական հիմնավորումները և կիրառական մոտեցումները՝ առաջարկելով արդյունավետ լուծումներ բարձր ճշգրտությամբ տվյալների փոխակերպման համակարգերի նախագծման համար։ Գիրքը նախատեսված է էլեկտրոնիկայի, ռադիոտեխնիկայի, ավտոմատացման և չափիչ տեխնիկայի մասնագետների, գիտաշխատողների, ճարտարագիտության ուսանողների և թվային ու անալոգային ազդանշանների մշակմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։