Ավագ դպրոցում գեղագիտական արժեքների ձևավորումը որպես մաթեմատիկայի ուսուցման հիմնախնդիր

History

Գիրքը ուսումնասիրում է Պարսկաստանում տեղի ունեցած ժողովրդավարական շարժումը, որի նպատակն էր սահմանադրության ընդունումը, միապետական իշխանության սահմանափակումը և պետական բարեփոխումների իրականացումը։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հեղափոխության պատճառները Սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամ, քաղաքական անարդարություն և հասարակական դժգոհություն։ Սահմանադրական շարժում Պայքար սահմանադրության ընդունման և խորհրդարանի (մեջլիս) ստեղծման համար։ Հայերի մասնակցությունը Հրաչիկ Սիմոնյան-ի ուսումնասիրությամբ՝ հայ համայնքները ակտիվ մասնակցություն են ունեցել հեղափոխական շարժումներին, մամուլին և քաղաքական կազմակերպություններին։ Քաղաքական և ռազմական զարգացումներ Հեղափոխական և հակահեղափոխական ուժերի պայքարը, ներքին բախումները։ Հեղափոխության հետևանքները Սահմանադրության հաստատում, բայց նաև երկարատև անկայունություն տարածաշրջանում։

Political Science

Издание представляет собой политико-правовой аналитический труд, посвящённый сравнению косовского прецедента с ситуацией вокруг Нагорного Карабаха и рассмотрению перспектив международного признания Нагорно-Карабахской Республики; в работе анализируются нормы международного права, принципы территориальной целостности и права народов на самоопределение, а также практика признания новых государств в современной международной системе; особое внимание уделяется решению по Косово как юридическому и политическому аргументу в дискуссиях о статусе спорных территорий, реакции международных организаций и государств, а также факторам, влияющим на вероятность признания де-факто образований в условиях конфликтов; издание носит сравнительный характер и рассматривает возможные сценарии развития международно-правового статуса региона.

Psychology

Աշխատանքը նվիրված է ամուսնական կյանքից բավարարվածության և հուզական ինտելեկտի փոխադարձ կապի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել, թե ինչպես են մարդու հույզերը ճանաչելու, հասկանալու, կարգավորելու և արդյունավետ արտահայտելու կարողությունները կապված զուգընկերային հարաբերությունների որակի և ամուսնական կյանքից ընդհանուր բավարարվածության հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ամուսնական հարաբերությունների հոգեբանական առանձնահատկությունները, փոխադարձ վստահությունը, հաղորդակցությունը, փոխըմբռնումը, կոնֆլիկտների կարգավորումը, էմպատիան և զուգընկերոջ հուզական կարիքներին արձագանքելու կարողությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հուզական ինտելեկտի հիմնական բաղադրիչներին՝ սեփական հույզերի ճանաչմանը, դրանց կառավարմանը, այլ մարդկանց հույզերի ընկալմանը և սոցիալական փոխազդեցության արդյունավետ կազմակերպմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն հարցը, թե արդյոք հուզական իրազեկվածության և ինքնակարգավորման ավելի բարձր մակարդակը նպաստում է ամուսնական հարաբերություններում ավելի կառուցողական հաղորդակցության, փոխադարձ աջակցության և բավարարվածության ձևավորմանը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել նաև այն գործոնները, որոնք կարող են ուժեղացնել կամ թուլացնել այդ կապը, մասնավորապես՝ ամուսնության տևողությունը, զուգընկերների հաղորդակցական ոճը, կոնֆլիկտների հաճախականությունը, փոխադարձ սպասումները և հարաբերություններում առկա հոգեբանական աջակցությունը։ Հետազոտության էմպիրիկ հատվածը կարող է հիմնվել համապատասխան հոգեբանական մեթոդիկաների, հարցաթերթերի և վիճակագրական վերլուծության վրա՝ հուզական ինտելեկտի և ամուսնական բավարարվածության մակարդակների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունը բացահայտելու նպատակով։ Արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ընտանեկան հարաբերությունների հոգեբանական առանձնահատկությունների ավելի խոր ըմբռնման համար և ցույց տալ, թե ինչ դեր կարող են ունենալ հուզական հմտությունները հարաբերությունների կայունության ու փոխադարձ բավարարվածության պահպանման գործում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ընտանեկան և սոցիալական հոգեբանությամբ զբաղվող մասնագետներին, հոգեբաններին, խորհրդատուներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև միջանձնային հարաբերությունների և հուզական ինտելեկտի խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է թարգմանության գործընթացում համընդհանուրի, ազգայինի և անհատականի փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ ռոմանական լեզուների փաստական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ թարգմանությունը պարզապես մի լեզվից մյուսը բառերի և նախադասությունների մեխանիկական փոխադրություն չէ, այլ լեզվական, մշակութային և անհատական իմաստների բարդ փոխակերպման գործընթաց։ Յուրաքանչյուր լեզու արտացոլում է տվյալ ժողովրդի պատմական փորձը, մշակույթը, մտածողության առանձնահատկությունները և աշխարհընկալումը, մինչդեռ կոնկրետ ստեղծագործության մեջ այդ ընդհանուր ազգային համակարգը արտահայտվում է հեղինակի անհատական լեզվական ոճի միջոցով։ Այս երեք մակարդակների՝ համընդհանուրի, ազգայինի և անհատականի, միաժամանակյա պահպանությունն ու վերարտադրությունը թարգմանչի համար առաջացնում են ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական խնդիրներ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել այն լեզվական և ոճական միջոցները, որոնց միջոցով համընդհանուր մարդկային հասկացությունները ստանում են ազգային-մշակութային և հեղինակային առանձնահատուկ արտահայտություն։ Համընդհանուրի մակարդակում դիտարկվում են այն իմաստային ու գաղափարական տարրերը, որոնք հասկանալի և նշանակալի են տարբեր մշակույթների ներկայացուցիչների համար։ Ազգային բաղադրիչը վերաբերում է տվյալ լեզվամշակութային միջավայրին բնորոշ իրողություններին, պատկերներին, դարձվածքներին, ավանդույթներին, վարքային նորմերին և աշխարհընկալման առանձնահատկություններին։ Իսկ անհատական մակարդակը կապված է կոնկրետ հեղինակի կամ խոսողի լեզվական ոճի, բառապաշարի, պատկերավորման եղանակների, շարահյուսական կառուցվածքների և արտահայտչական նախասիրությունների հետ։ Ռոմանական լեզուների՝ ֆրանսերենի, իսպաներենի, իտալերենի, պորտուգալերենի և այլ լեզուների փաստական նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր լեզվական համակարգերի և մշակութային միջավայրերի փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել բնագրային և թարգմանված տեքստեր՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի փոխակերպումների են ենթարկվում ազգային և հեղինակային առանձնահատկությունները թարգմանության ժամանակ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել առանցքային բառերի, դարձվածաբանական միավորների, փոխաբերությունների, մշակութային իրույթների, խոսքային ոճերի և շարահյուսական կառուցվածքների թարգմանությանը։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն դեպքերը, երբ բառացի թարգմանությունը կարող է պահպանել լեզվական ձևը, սակայն կորցնել ազգային կամ անհատական իմաստային երանգը։ Միաժամանակ չափազանց ազատ թարգմանությունը կարող է հանգեցնել բնագրի ազգային և հեղինակային յուրահատկությունների աղավաղման։ Այդ պատճառով աշխատության կարևոր խնդիրներից է այնպիսի թարգմանական լուծումների որոնումը, որոնք միաժամանակ ապահովում են բովանդակային համարժեքությունը, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունների փոխանցումը և հեղինակի անհատական ոճի հնարավորինս ամբողջական պահպանումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև թարգմանչի ստեղծագործական դերին։ Թարգմանիչը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես երկու լեզվամշակութային համակարգերի միջնորդ և ստիպված է որոշումներ կայացնել այն դեպքերում, երբ բնագրի որևէ տարր չունի ուղղակի համարժեք թիրախային լեզվում։ Այդ իրավիճակներում կիրառվող նկարագրական, փոխարինող, բացատրական, հարմարեցնող կամ այլ թարգմանական ռազմավարությունները կարող են էապես ազդել վերջնական տեքստի բնույթի վրա։ Ուստի թարգմանչի անհատական ընտրությունը նույնպես դառնում է հետազոտության կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը կապված է թարգմանության համարժեքության և համարժեք վերարտադրության խնդրի ավելի խորքային ըմբռնման հետ, քանի որ այն դիտարկում է թարգմանական գործընթացը ոչ միայն լեզվական մակարդակում, այլև մշակութային և հեղինակային հարաբերությունների համատեքստում։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել գեղարվեստական և մասնագիտական թարգմանության, թարգմանիչների պատրաստման, միջմշակութային հաղորդակցության և համեմատական լեզվաբանության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, ռոմանական լեզուների մասնագետներին, գրականագետներին, թարգմանիչներին, դասախոսներին և թարգմանության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հաջողված թարգմանությունը պահանջում է համընդհանուր իմաստների, ազգային-մշակութային առանձնահատկությունների և անհատական հեղինակային արտահայտության հավասարակշռված վերարտադրում՝ թարգմանչին ներկայացնելով ոչ միայն լեզվական, այլև մշակութաբանական ու ստեղծագործական բարդ խնդիրներ։

Law

Արդարության համագործակցությունը հասարակական և իրավական հարաբերություններում այն սկզբունքն է, որի համաձայն արդարության ապահովումը հնարավոր է միայն տարբեր սոցիալական, պետական և իրավական ինստիտուտների համատեղ ու համակարգված գործունեության միջոցով։ Արդարությունը, որպես իրավական պետության հիմնարար արժեք, չի կարող իրականացվել մեկ կառույցի կամ անհատի կողմից, այլ պահանջում է համագործակցություն օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների, ինչպես նաև հասարակության միջև։ Այս համագործակցության հիմնական նպատակն է ապահովել օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և հասարակական հավասարակշռությունը։ Օրենսդիր մարմինը ձևավորում է արդարության չափանիշները օրենքների միջոցով, գործադիր իշխանությունը ապահովում է դրանց գործադրումը, իսկ դատական իշխանությունը վերահսկում է դրանց ճիշտ կիրառումը և լուծում վեճերը՝ ապահովելով արդար դատաքննություն։ Արդարության համագործակցությունը ներառում է նաև միջազգային մակարդակ, որտեղ պետությունները համագործակցում են մարդու իրավունքների պաշտպանության, հանցագործությունների դեմ պայքարի և իրավական օգնության ոլորտներում։ Բացի պետական ինստիտուտներից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, լրատվամիջոցները և քաղաքացիները, որոնք նպաստում են թափանցիկությանը և վերահսկողությանը։

Pedagogy

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կրտսեր դպրոցականների «ֆիզիկական կուլտուրա» առարկայի շրջանակում գիտելիքների ձևավորման մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են տարիքային առանձնահատկությունները, շարժողական և ճանաչողական զարգացման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև ուսումնական գործընթացում ֆիզիկական դաստիարակության դիդակտիկական սկզբունքները։ Հեղինակը վերլուծում է ուսուցման արդյունավետ մեթոդները՝ ներառյալ խաղային գործունեությունը, շարժողական վարժությունների համակարգված կիրառումը, ինտերակտիվ և համագործակցային ուսուցման ձևերը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ուսումնական նյութի մատչելիության ապահովման, սովորողների մոտ շարժողական հմտությունների և գիտելիքների միաժամանակյա ձևավորման, ինչպես նաև ուսուցման մոտիվացիայի բարձրացման խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դասի կառուցվածքին, ուսուցչի մեթոդական դերին և գնահատման չափանիշների կիրառմանը ֆիզիկական կուլտուրայի դասավանդման գործընթացում։ Գիրքը նախատեսված է ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, սպորտային մանկավարժության մասնագետների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով տեսական և գործնական մոտեցումներ կրտսեր դպրոցականների գիտելիքների ձևավորման արդյունավետ կազմակերպման համար։