Բանկային վերահսկողության արդյունավետությունը անցումային փուլում (ՀՀ բանկային համակարգի օրինակով)

Economics

Տնտեսագիտական, մակրոտնտեսական և դրամավարկային քաղաքականության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է փողի քանակական տեսության ժամանակակից մեկնաբանությունների, դրանց տեսական հիմքերի և դրամաշրջանառության կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում փողի քանակական տեսության ձևավորման և զարգացման հիմնական փուլերը, դասական ու ժամանակակից տնտեսագիտական մոտեցումները, ինչպես նաև փողի զանգվածի, գների մակարդակի և տնտեսական ակտիվության միջև փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փողի շրջանառության արագության, փողի նկատմամբ պահանջարկի, դրամական առաջարկի և գնաճային գործընթացների տնտեսական բովանդակությանը։ Վերլուծվում են մոնետարիստական և այլ մակրոտնտեսական տեսությունների մոտեցումները դրամական գործոնների ազդեցության, գների կայունության և տնտեսական աճի ապահովման հիմնախնդիրների վերաբերյալ։ Քննարկվում են կենտրոնական բանկերի դերը դրամաշրջանառության կարգավորման գործում, դրամավարկային քաղաքականության հիմնական գործիքները և դրանց կիրառման հնարավորությունները տարբեր տնտեսական պայմաններում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել դրամական ագրեգատների շարժընթացը, տոկոսադրույքների փոփոխությունները, վարկավորման ծավալները և դրանց ազդեցությունը համախառն պահանջարկի ու գնաճի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում դրամավարկային փոխանցման մեխանիզմներին, ֆինանսական շուկաների զարգացմանը և բանկային համակարգի միջոցով դրամական ազդակների տարածման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է դրամաշրջանառության կարգավորման արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով տնտեսական անկայունությունը, ֆինանսական ռիսկերը և դրամական համակարգի կառուցվածքային փոփոխությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել փողի քանակական տեսության ժամանակակից կիրառությունների համակարգմանը, դրամական գործընթացների վերլուծության մեթոդների կատարելագործմանը և դրամավարկային կարգավորման գիտական հիմքերի զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել մակրոտնտեսագիտության, դրամավարկային տնտեսագիտության, ֆինանսական համակարգերի կառավարման, կենտրոնական բանկերի գործունեության և տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է տարերային աղետների և արտակարգ իրավիճակների պայմաններում համաճարակաբանական տեղեկատվության համակարգված հավաքագրման, պահպանման, մշակման և վերլուծության համար նախատեսված տվյալների բազայի ստեղծման մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տեղեկատվական համակարգի այնպիսի կառուցվածքի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալները կազմակերպել միասնական սկզբունքներով և օգտագործել հանրային առողջության իրավիճակի գնահատման ու կառավարչական որոշումների տեղեկատվական ապահովման համար։ Արտակարգ իրավիճակներում տվյալների ժամանակին և հետևողական գրանցումը դիտարկվում է որպես կարևոր պայման՝ բնակչության առողջությանը վերաբերող փոփոխությունները գնահատելու, հնարավոր համաճարակաբանական ռիսկերը վաղ նկատելու և համապատասխան ծառայությունների միջև տեղեկատվական փոխգործակցությունը կազմակերպելու տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տվյալների դասակարգման, ստանդարտացման, համադրելիության և որակի վերահսկման սկզբունքները, ինչպես նաև տեղեկատվական հոսքերի կազմակերպումը տարբեր կառույցների միջև։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տվյալների բազայի տրամաբանական կառուցվածքին, գրանցվող ցուցանիշների փոխկապակցվածությանը, տարածաժամանակային տվյալների ներկայացմանը և տեղեկատվության պարբերական թարմացման մեխանիզմներին։ Կարևոր ուղղություն է տվյալների ամբողջականության, ճշգրտության և կրկնությունների բացառման ապահովումը, քանի որ արտակարգ իրավիճակների պայմաններում տեղեկատվությունը կարող է ստացվել բազմաթիվ աղբյուրներից և տարբեր ձևաչափերով։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև տեղեկատվության գաղտնիության և հասանելիության կառավարման սկզբունքները՝ հատկապես անձնական կամ առողջությանը վերաբերող տվյալների պաշտպանության տեսանկյունից։ Տվյալների համակարգված պահպանումը հնարավորություն է տալիս իրականացնել վիճակագրական և համաճարակաբանական վերլուծություններ, համեմատել տարբեր ժամանակահատվածների ու տարածքների ցուցանիշները և ձևավորել իրավիճակի ընդհանուր գնահատման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական պատկեր։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից կարևոր է նաև համակարգի ճկունությունը, որպեսզի այն հնարավոր լինի հարմարեցնել տարբեր բնույթի արտակարգ իրավիճակներին և տեղեկատվական պահանջների փոփոխությանը։ Նման տվյալների բազան կարող է ծառայել նաև հետագա գիտական ուսումնասիրությունների, արտակարգ իրավիճակների արձագանքման փորձի գնահատման և հանրային առողջության պատրաստվածության բարելավման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համաճարակաբանության, բժշկական ինֆորմատիկայի, տվյալների կառավարման և արտակարգ իրավիճակների կառավարման մոտեցումները՝ ձևավորելով առողջապահական տեղեկատվության համակարգված օգտագործման մեթոդաբանական հիմք։

Journalism

Գիրքը հայ մամուլի պատմության վաղ շրջանի ուսումնասիրություններից է, որը ներկայացնում է Ռուսաստանում և Կովկասում հայերեն պարբերական մամուլի ձևավորումն ու զարգացումը՝ առաջին հրատարակություններից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Հեղինակը Նիկողայոս Տեր-Հարությունյանն է, որը հայտնի է Հարո անունով։ Աշխատությունը համարվում է հայ պարբերական մամուլի պատմության առաջին ծավալուն ուսումնասիրություններից մեկը։ Այն անդրադառնում է հայ մամուլի սկզբնավորման պատմությանը, տարբեր քաղաքներում լույս տեսած հայկական թերթերին ու պարբերականներին, դրանց հրատարակման պայմաններին և հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած դերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանում և Կովկասում հայկական տպագրության ու լրագրության զարգացմանը, մամուլի միջոցով հայերեն գրավոր խոսքի տարածմանը և հասարակական մտքի ձևավորմանը։ Գիրքը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում 19-րդ դարի հայ լրագրության պատմության, պարբերականների մատենագիտական նկարագրության և հայ մտավորական կյանքի վերաբերյալ։ Այն հրատարակվել է 1878 թվականին Թիֆլիսում՝ Մարտիրոսյանցի տպարանում, բաղկացած է 135 էջից և սկզբնապես կապված է ռուսական «Обзоръ» լրագրում տպագրված հոդվածի հայերեն բնագրի հետ։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է հայ մամուլի պատմության, լրագրագիտության, գրքի պատմության և 19-րդ դարի Կովկասի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Political Science

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է Ժան Գառզուի բեմանկարչական արվեստին՝ առանձնահատուկ շեշտադրելով նրա ստեղծագործական ձեռագրի ձևավորումը թատրոնի և օպերային բեմադրությունների գեղարվեստական ձևավորման ոլորտում։ Նրա բեմանկարչությունը բնութագրվում է սուր գծային մտածողությամբ, մոնումենտալ և միաժամանակ մելանխոլիկ պատկերային աշխարհով, որտեղ տարածությունը հաճախ կառուցվում է խորհրդանշական, գրեթե երազային տրամաբանությամբ։ Գառզուն իր ձևավորումներում համադրում է գրաֆիկական հստակությունը և գունային սահմանափակ, բայց արտահայտիչ պալիտրան՝ ստեղծելով բեմական միջավայրեր, որոնք ոչ միայն ծառայում են գործողության ֆոնին, այլև ինքնուրույն արտահայտչական ուժ ունեն։ Նրա աշխատանքներում նկատվում է ժամանակի և հիշողության թեմատիկ ընդգծում, ինչպես նաև մարդու գոյության փխրունության ու դրամատիկության փոխանցում՝ դեկորատիվ լուծումների միջոցով։ Բեմանկարչական այս մոտեցումը նպաստել է թատերական ներկայացումների էմոցիոնալ խորացմանը և ռեժիսորական գաղափարների տեսողական հզորացմանը՝ դարձնելով նրա արվեստը կարևոր ներդրում եվրոպական բեմարվեստի զարգացման մեջ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է 1990-ական թվականների հայ մամուլի լեզվում նոր բառերի, նոր իմաստների և նոր բառակապակցությունների ձևավորման ու գործածության օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Տվյալ ժամանակաշրջանը հայերենի բառապաշարի զարգացման տեսանկյունից առանձնանում է հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային համակարգերի արագ փոփոխություններով, որոնք անմիջականորեն արտացոլվել են զանգվածային լրատվության միջոցների լեզվում։ Հետազոտության կենտրոնում նորաբանությունների առաջացման աղբյուրներն են, դրանց կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, տարածման ուղիները և գրական լեզվի բառապաշարի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Քննվում են հայերենի ներքին բառակազմական հնարավորություններով ստեղծված բառերը, օտար լեզուներից կատարված փոխառությունները, պատճենումները, ինչպես նաև արդեն գոյություն ունեցող բառերի նոր իմաստային կիրառությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն բառապաշարային միավորներին, որոնք կապված են տվյալ ժամանակաշրջանում հասարակական կյանքի նոր երևույթների, պետական և տնտեսական հաստատությունների, շուկայական հարաբերությունների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, զանգվածային հաղորդակցության և մշակութային փոփոխությունների անվանման անհրաժեշտության հետ։ Նորաբանությունները կարող են դասակարգվել ըստ ծագման, բառակազմական կառուցվածքի, իմաստային ոլորտի, գործածության հաճախականության և լեզվում ամրապնդման աստիճանի։ Ուսումնասիրվում է նաև մամուլի դերը նոր բառերի տարածման և հանրայնացման գործընթացում, քանի որ պարբերական մամուլը ոչ միայն արձանագրում է լեզվական փոփոխությունները, այլև ակտիվորեն մասնակցում է նոր բառապաշարի շրջանառության ձևավորմանը։ Կարևորվում է նորմատիվ և գործածական մոտեցումների հարաբերակցությունը՝ պարզելու համար, թե նորաստեղծ կամ փոխառված միավորներից որոնք են աստիճանաբար հաստատվում ընդհանուր գործածության մեջ, իսկ որոնք պահպանվում են որպես որոշակի ժամանակաշրջանին բնորոշ անցողիկ լեզվական երևույթներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու մամուլի տարբեր ժանրերի բառապաշարային առանձնահատկությունները և հասարակական փոփոխությունների ու լեզվական նորարարությունների միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր նյութ է ներկայացնում ժամանակակից հայերենի բառապաշարի զարգացման պատմության, նորաբանությունների ձևավորման մեխանիզմների և հասարակական փոփոխությունների լեզվական արտացոլման ուսումնասիրման համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում մտաշահարկման լեզվագործաբանական առանձնահատկությունների պահպանման խնդրի ուսումնասիրությանը՝ Ջորջ Օրուելի «1984» վեպի հայերեն թարգմանության նյութի հիման վրա։ Քննության են առնվում այն լեզվական և հաղորդակցական միջոցները, որոնց միջոցով բնագրում ձևավորվում են խոսքային ներգործությունը, գաղափարական վերահսկողությունը, իրականության լեզվական վերաձևակերպումը և հասցեատիրոջ ընկալման ուղղորդումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, իմաստային փոփոխություններին, կրկնություններին, կարգախոսային կառույցներին, գնահատողական բառամթերքին, փոխաբերություններին, ենթատեքստին և խոսքային ռազմավարություններին։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են այդ միջոցները վերարտադրվում հայերեն թարգմանության մեջ և որքանով են պահպանվում դրանց գործաբանական գործառույթները, հուզական ազդեցությունն ու համատեքստային նշանակությունը։ Քննարկվում են բնագրի և թարգմանվածքի միջև հնարավոր իմաստային ու ոճական տեղաշարժերը, թարգմանչական փոխակերպումները և մշակութային ու լեզվական տարբերություններով պայմանավորված լուծումները։ Կարևորվում է նաև վեպում ստեղծված հատուկ բառապաշարի, քաղաքական լեզվի և իմաստների սահմանափակմանն ուղղված լեզվական կառուցվածքների փոխանցման խնդիրը, քանի որ դրանք էական դեր ունեն ստեղծագործության գաղափարական և գեղարվեստական համակարգում։ Համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ոչ միայն առանձին բառերի ու արտահայտությունների համարժեքությունը, այլև դրանց հաղորդակցական նպատակն ու ընթերցողի վրա նախատեսված ազդեցության պահպանման աստիճանը։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է գեղարվեստական թարգմանության, գործաբանության և մտաշահարկային խոսույթի փոխհարաբերությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թարգմանաբանների, լեզվաբանների, գրականագետների, անգլերենի և հայերենի մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։