Բնակչության ֆինանսական վարքագծի և ներդրումային որոշումների կայացման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Informatics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է օբյեկտակողմնորոշված նախագծման սկզբունքներով մշակվող վեբ համակարգերում ավելորդ տեղեկատվության զտման ծրագրային միջոցների ստեղծման և կիրառման հարցերին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տվյալների մշակման և կառավարման ժամանակակից մեթոդները, տեղեկատվության զտման ալգորիթմները, ծրագրային ճարտարապետության առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը համակարգերի արդյունավետության, արտադրողականության ու ընդարձակելիության վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են վեբ համակարգերի նախագծման գործընթացում տեղեկատվական հոսքերի օպտիմալացման, ավելորդ տվյալների նվազեցման, համակարգի աշխատանքի արագության բարձրացման և ծրագրային լուծումների հուսալիության ապահովման մոտեցումները։ Ներկայացված են տեսական հիմնավորումներ, գործնական մեթոդներ և ծրագրային լուծումներ, որոնք կարող են կիրառվել տարբեր բարդության տեղեկատվական համակարգերի նախագծման և զարգացման ընթացքում։ Հրատարակությունը նախատեսված է ծրագրային ճարտարագետների, համակարգային վերլուծաբանների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

History

Հայոց պատմության հիմնահարցեր-ը պատմագիտական և վերլուծական ուղղվածությամբ աշխատություն է, որը նպատակ ունի քննարկելու հայ ժողովրդի պատմության տարբեր փուլերում առաջացած առանցքային գիտական և մեկնաբանական հարցերը՝ սկսած հնագույն ժամանակաշրջանների պետականության ձևավորման ու էթնոգենեզի խնդիրներից մինչև միջնադարյան քաղաքական համակարգերի առանձնահատկությունները, օտար տիրապետությունների ազդեցության գնահատումը և նորագույն շրջանի բարդ գործընթացների պատմական մեկնաբանումը, գրքում ուշադրության կենտրոնում են նաև վիճահարույց և բազմատեսակ մեկնաբանությունների տեղիք տվող թեմաները՝ հայկական պետականության շարունակականության հարցը, հարևան քաղաքակրթությունների հետ փոխազդեցությունները, քրիստոնեության ընդունման պատմական հետևանքները, ինչպես նաև XIX–XX դարերի ազգային-ազատագրական շարժումների և պետականության վերականգնման գործընթացների գնահատումը, աշխատությունը բնութագրվում է բազմակողմանի մոտեցմամբ, որտեղ պատմական փաստերի շարադրանքը համադրվում է տարբեր պատմագիտական դպրոցների տեսակետների քննարկման հետ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ոչ միայն իրադարձությունները, այլ նաև դրանց շուրջ ձևավորված գիտական բանավեճերը և մեկնաբանական տարբերությունները, ինչի շնորհիվ այն ծառայում է որպես հայոց պատմության խորացված ուսումնասիրության և քննադատական մտածողության զարգացման միջոց։

Biology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Bacillus ցեղի մանրէներից տեխնոլոգիական արժեք ունեցող ռեկոմբինանտ α-ամիլազների շտամ-արտադրիչների ստացման և համապատասխան ֆերմենտների կենսաքիմիական բնութագրման ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են գենետիկ ինժեներիայի և մոլեկուլային կենսաբանության մեթոդները, որոնք կիրառվում են բարձր արտադրողականությամբ մանրէային շտամների կառուցման համար՝ նպատակ ունենալով ստանալ արդյունաբերական նշանակության ֆերմենտներ։ Հեղինակը վերլուծում է α-ամիլազների սինթեզի մեխանիզմները, դրանց ակտիվության օպտիմալ պայմանները, ջերմակայունությունը, pH-ի նկատմամբ կայունությունը և կատալիտիկ հատկությունները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ֆերմենտների արտադրության կենսատեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետության բարձրացման ուղիները, ներառյալ կուլտիվացման պայմանների օպտիմալացումը, սննդանյութերի ընտրությունը և կենսառեակտորային համակարգերի կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստացված ռեկոմբինանտ ֆերմենտների կիրառությանը սննդարդյունաբերության, օսլայի վերամշակման, կենսավառելիքների արտադրության և այլ տեխնոլոգիական ոլորտներում։ Գիրքը նախատեսված է մանրէաբանների, կենսատեխնոլոգների, կենսաքիմիկոսների, ինժեներ-տեխնոլոգների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների ու հետազոտողների համար՝ առաջարկելով ինչպես տեսական հիմքեր, այնպես էլ գործնական կիրառությունների լայն շրջանակ։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է մինչև երկու տարեկան երեխաների մոտ կոնքազդրային հոդերի զարգացման խանգարումների վաղ հայտնաբերման և բուժման ընթացքի վերահսկման համակարգում ուլտրաձայնային հետազոտության ախտորոշիչ նշանակության գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում պատկերային ախտորոշման այս մեթոդի հնարավորություններն են՝ հոդի կառուցվածքային առանձնահատկությունների գնահատման, զարգացման շեղումների ժամանակին հայտնաբերման և կլինիկական հետազոտությամբ ստացված տվյալների լրացման տեսանկյունից։ Վաղ մանկական տարիքում կոնքազդրային հոդը շարունակում է ակտիվորեն ձևավորվել, ուստի դրա անատոմիական հարաբերությունների և զարգացման աստիճանի գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի հնարավոր խանգարումների վաղ ճանաչման համար։ Ուլտրաձայնային հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առանց իոնացնող ճառագայթման պատկերել աճառային և փափուկ հյուսվածքային այն կառուցվածքները, որոնք կյանքի առաջին ամիսներին ամբողջությամբ չեն գնահատվում սովորական ռենտգենաբանական եղանակներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել ուլտրաձայնային տվյալների համապատասխանությունը կլինիկական զննման արդյունքներին և այլ ախտորոշիչ չափանիշներին՝ համալիր գնահատման առավելությունները պարզաբանելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարբեր աստիճանի զարգացման խանգարումների տարբերակմանը, հոդի կառուցվածքային հասունացման դինամիկային և ժամանակի ընթացքում արձանագրվող փոփոխությունների համեմատությանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև բուժման ընթացքում պարբերական պատկերային վերահսկողության դերի գնահատումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս օբյեկտիվորեն հետևելու հոդի զարգացման փոփոխություններին և բժշկական թիմին տրամադրելու լրացուցիչ տեղեկություններ բուժման ընթացքի գնահատման համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ վաղ ախտորոշման և հետագա արդյունքների փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով ժամանակին հայտնաբերման նշանակությունը հոդի բնականոն զարգացման հնարավորությունների պահպանման տեսանկյունից։ Միաժամանակ կարող են քննարկվել մեթոդի ախտորոշիչ առավելություններն ու սահմանափակումները, արդյունքների մեկնաբանման ստանդարտացման և մասնագետի փորձառության նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարևոր է մանկական օրթոպեդիայի և ճառագայթային ախտորոշման համագործակցության տեսանկյունից՝ նպաստելով նորածինների ու փոքր երեխաների կոնքազդրային հոդերի վիճակի գնահատման համալիր մոտեցման ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկական օրթոպեդիայի, ուլտրաձայնային ախտորոշման և վաղ մանկական զարգացման բժշկական գնահատման սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով պարզաբանել ուլտրաձայնային հետազոտության տեղը վաղ ախտորոշման և բուժման արդյունքների վերահսկման համակարգում։

Medicine

Աշխատանքը նվիրված է ողնաշարային ծագման կոմպրեսիոն ռադիկուլոպաթիաների ժամանակ կլինիկական և էլեկտրաֆիզիոլոգիական տվյալների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է համադրել հիվանդների կլինիկական դրսևորումները նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակը գնահատող էլեկտրաֆիզիոլոգիական հետազոտությունների արդյունքների հետ՝ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նյարդարմատների ախտահարման բնույթի, տեղակայման և արտահայտվածության մասին։ Ողնաշարի դեգեներատիվ և այլ ախտաբանական փոփոխությունների հետևանքով նյարդարմատների սեղմումը կարող է առաջացնել ցավային համախտանիշ, զգացողության խանգարումներ, մկանային թուլություն, ռեֆլեքսների փոփոխություններ և այլ նյարդաբանական դրսևորումներ, որոնց ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի ախտորոշման, հիվանդության ընթացքի վերահսկման և բուժական մարտավարության ընտրության համար։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կլինիկական զննման տվյալների և էլեկտրոֆիզիոլոգիական ցուցանիշների համապատասխանությանը՝ պարզելու համար, թե որքանով են ֆունկցիոնալ հետազոտությունների արդյունքները արտացոլում նյարդարմատների ախտահարման կլինիկական պատկերը։ Էլեկտրաֆիզիոլոգիական մեթոդները հնարավորություն են տալիս օբյեկտիվորեն գնահատել ծայրամասային նյարդային համակարգի հաղորդականության և նյարդամկանային համակարգի գործունեության փոփոխությունները, ինչն առավել կարևոր է այն դեպքերում, երբ միայն կլինիկական ախտանշանները բավարար չեն ախտահարման աստիճանը կամ տարածվածությունը հստակ որոշելու համար։ Հետազոտության շրջանակում կլինիկական և գործիքային տվյալների համադրումը կարող է նպաստել տարբեր նյարդաբանական համախտանիշների տարբերակմանը, ախտահարման մակարդակի ճշգրտմանը և հիվանդության դինամիկայի գնահատմանը։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև այն մոտեցումը, որի համաձայն ռադիկուլոպաթիայի ախտորոշումը պետք է հիմնված լինի հիվանդի գանգատների, նյարդաբանական զննման և օբյեկտիվ էլեկտրաֆիզիոլոգիական տվյալների համալիր գնահատման վրա։ Նման համադրումը կարևոր է հատկապես ողնաշարային ցավերի և նյարդարմատային ախտանշանների տարբերակման ժամանակ, քանի որ կլինիկական դրսևորումները կարող են տարբեր աստիճանի արտահայտվածություն ունենալ և միշտ չէ, որ ուղղակիորեն համապատասխանում են նյարդային հյուսվածքի ֆունկցիոնալ խանգարման աստիճանին։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նյարդաբանների, կլինիկական նեյրոֆիզիոլոգների, նեյրովիրաբույժների, վերականգնողական բժշկության մասնագետների և ողնաշարի հիվանդությունների ախտորոշմամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես կլինիկական դիտարկումների և էլեկտրաֆիզիոլոգիական հետազոտությունների արդյունքների համադրման թեմային նվիրված մասնագիտական ուսումնասիրություն։