Ճապոնիայի հետպատերազմյան արդիականացման և ճապոնացիների էթնիկ ինքնության փոխառնչության խնդիրները

Economics

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրող Վախթանգ Անանյանի փոքր արձակում բնաշխարհի գեղարվեստական պատկերման, բնության փիլիսոփայական ընկալման և մարդ-բնություն փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գրողի պատմվածքներում և արձակ փոքրածավալ ստեղծագործություններում բնության պատկերների գաղափարական, գեղագիտական և խորհրդանշական նշանակությունը, ինչպես նաև բնական միջավայրի դերը կերպարների աշխարհընկալման, հոգեբանության և բարոյական արժեքների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայրենի բնաշխարհի նկարագրություններին, կենդանական և բուսական աշխարհի գեղարվեստական ներկայացմանը, բնության նկատմամբ մարդու վերաբերմունքին և շրջակա միջավայրի հետ ներդաշնակ գոյակցության գաղափարին։ Ուսումնասիրվում են բնապատկերների կառուցվածքային և իմաստային գործառույթները, գրողի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, պատկերավորման միջոցները և բնության միջոցով մարդկային զգացմունքների ու կենսափիլիսոփայական պատկերացումների արտահայտման եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում բնության և մարդու բարոյական պատասխանատվության փոխկապակցվածությանը, ազգային բնաշխարհի նկատմամբ սիրո, հայրենասիրության և բնապահպանական մտածողության դրսևորումներին։ Կարևորվում են Անանյանի ստեղծագործական աշխարհում բնության՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական արժեքի ընկալումը, մարդու և կենդանական աշխարհի հարաբերությունների բարոյագիտական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև բնաշխարհի պատկերների դաստիարակչական և ճանաչողական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, հայ գրականության հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Literature

Սա բանասիրական և ժողովրդական բանահյուսության ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է հայոց իրապատում հեքիաթների ժանրային և տիպաբանական համակարգի համակողմանի վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են իրապատում հեքիաթների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, սյուժետային մոդելները, կերպարային համակարգը և պատմողական ձևերը՝ դրանց համեմատական դիտարկմամբ հայկական բանահյուսության մյուս ժանրերի հետ։ Վերլուծվում են հեքիաթների տիպաբանական դասակարգումները, տարածքային և տեղական տարբերակները, ինչպես նաև պատմական-մշակութային գործոնների ազդեցությունը դրանց ձևավորման և զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրապատում և ֆանտաստիկ տարրերի փոխհարաբերությանը, ժողովրդական մտածողության արտահայտման ձևերին և հեքիաթների լեզվաոճական առանձնահատկություններին։ Քննարկվում է նաև բանահյուսական նյութի փոխանցման ավանդույթը, նրա պահպանման ու վերափոխման գործընթացները ժամանակի ընթացքում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բանահյուսագիտության, տիպաբանության և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների ոլորտներում՝ նպաստելով հայ ժողովրդական հեքիաթների գիտական համակարգմանն ու վերլուծությանը։

Economics

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բիզնես ինկուբատորների դերի և նշանակության ուսումնասիրությանը՝ փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացմանն ուղղված պետական ու մասնավոր աջակցության համակարգի համատեքստում։ Աշխատությունում վերլուծվում են բիզնես ինկուբատորների գործունեության սկզբունքները, միջազգային փորձը, դրանց կողմից մատուցվող խորհրդատվական, կրթական, ֆինանսական և կազմակերպչական ծառայությունները, ինչպես նաև նորաստեղծ և զարգացող ձեռնարկությունների մրցունակության բարձրացման գործում դրանց ազդեցությունը։ Հեղինակը գնահատում է Հայաստանի ձեռնարկատիրական միջավայրի առանձնահատկությունները, գործող աջակցության ծրագրերի արդյունավետությունը, առկա խնդիրներն ու զարգացման հեռանկարները՝ առաջարկելով փոքր և միջին բիզնեսի խթանման, նորարարության զարգացման և ձեռնարկատիրական ենթակառուցվածքների կատարելագործմանն ուղղված գործնական առաջարկություններ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տնտեսագիտության, բիզնեսի կառավարման, պետական կառավարման, ձեռնարկատիրության զարգացման և տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և որոշում կայացնողների համար։

Philosophy

Այս ստեղծագործությունը Միշել դե Մոնտենի «Փորձեր» (Essais) ժողովածուն է, որը համարվում է Վերածննդի դարաշրջանի փիլիսոփայական գրականության կարևորագույն գործերից մեկը։ Այն բաղկացած է տարբեր թեմաներով ինքնուրույն էսսեներից, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է մարդու բնությանը, գիտելիքի սահմաններին, բարոյականությանը, կրթությանը և կյանքի իմաստին։ Մոնտենը ձևավորում է քննադատական և ինքնավերլուծական մտածողության նոր ձև՝ կենտրոնանալով անհատի փորձառության և անձնական դիտարկումների վրա։ Նրա գրությունը առանձնանում է անկեղծությամբ, մտքի ազատությամբ և սուբյեկտիվության ընդգծմամբ, ինչը նրան դարձնում է էսսե ժանրի հիմնադիրներից մեկը։ «Փորձերը» միաժամանակ փիլիսոփայական մտորումների ժողովածու են և մարդու ներաշխարհի խորքային ուսումնասիրություն, որը մինչ այսօր պահպանում է իր արդիականությունը։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է կամուրջների հեծանային թռիչքային կառուցվածքներում ժամանակավոր բեռնվածքի ազդեցության ուսումնասիրությանը և դրա լայնական վերաբաշխման օրինաչափությունների գնահատմանը՝ կառուցվածքի տարածական աշխատանքի հաշվառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում կամրջային համակարգի առանձին կրող տարրերի համատեղ աշխատանքն է, քանի որ շարժական կամ այլ ժամանակավոր բեռնվածքի ազդեցությունը իրական պայմաններում չի սահմանափակվում միայն անմիջապես բեռնավորված հեծանով, այլ տարբեր կառուցվածքային կապերի միջոցով փոխանցվում և վերաբաշխվում է հարակից տարրերի միջև։ Քննվում են այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են այդ վերաբաշխման բնույթն ու ինտենսիվությունը՝ հեծանների փոխադարձ դասավորությունը, թռիչքի երկրաչափական պարամետրերը, լայնական կապերի և երթևեկելի մասի կրող տարրերի աշխատանքը, նյութերի մեխանիկական հատկությունները և կառուցվածքային համակարգի ընդհանուր կոշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հարթ հաշվարկային սխեմաների և տարածական մոդելավորման արդյունքների համեմատությանը՝ պարզելու համար, թե կառուցվածքի իրական տարածական փոխազդեցության հաշվառումն ինչ ազդեցություն կարող է ունենալ ներքին ուժերի, դեֆորմացիաների և առանձին հեծանների բեռնավորվածության գնահատման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ժամանակավոր բեռների տարբեր դիրքեր և դրանցից առաջացող առավել անբարենպաստ հաշվարկային իրավիճակները՝ նպատակ ունենալով գնահատել բեռնվածքի լայնական բաշխման գործակիցների փոփոխությունը։ Տարածական աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել կամրջի կրող համակարգի իրական վարքի մասին և բացահայտել այն դեպքերը, երբ պարզեցված հաշվարկային մոտեցումները կարող են բավարար ճշգրտությամբ չարտացոլել առանձին տարրերի փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է նաև հաշվարկային մոդելի ընտրության, սահմանային պայմանների և տարրերի միջև կապերի ճիշտ ներկայացման նշանակությունը, քանի որ դրանք անմիջականորեն ազդում են ստացվող արդյունքների հավաստիության վրա։ Նման վերլուծությունը կիրառական նշանակություն ունի ինչպես նոր կամուրջների նախագծային հաշվարկների կատարելագործման, այնպես էլ գործող կառույցների կրողունակության և շահագործման ընթացքում ձևավորվող բեռնվածքային վիճակի գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շինարարական մեխանիկայի, կամրջաշինության, կառուցվածքների տարածական հաշվարկի և ինժեներական մոդելավորման մոտեցումները՝ ուղղված հեծանային թռիչքային կառուցվածքների աշխատանքի առավել ճշգրիտ գնահատմանը։