Չորս ինքնակալությունների պատմությունը

Informatics

Գիտատեխնիկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է շարժական համակարգչային ցանցերի աշխատանքի բնութագրերի ուսումնասիրման, վերլուծության և գնահատման արդյունավետ մեթոդների մշակմանը։ Դիտարկվում են շարժական հանգույցների միջև տվյալների փոխանցման կազմակերպման առանձնահատկությունները, ցանցի կառուցվածքի փոփոխականությունը, կապի հասանելիությունը և հաղորդակցության որակի վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տվյալների փոխանցման արագության, թողունակության, ուշացման, փաթեթների կորստի, կապի կայունության և ցանցային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է օգտվողների կամ շարժական սարքերի տեղաշարժի ազդեցությունը ցանցի կառուցվածքի, երթուղիների ընտրության և տեղեկատվության փոխանցման հուսալիության վրա։ Քննարկվում են ցանցային գործընթացների մաթեմատիկական և համակարգչային մոդելավորման մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբեր պայմաններում կանխատեսել համակարգի վարքը և համեմատել ցանցի կազմակերպման տարբեր տարբերակներ։ Վերլուծվում են նաև ցանցի ծանրաբեռնվածության, հանգույցների քանակի, կապուղիների հատկությունների և տվյալների հոսքերի փոփոխությունների ազդեցությունները ընդհանուր արդյունավետության վրա։ Մշակվող մեթոդները կարող են կիրառվել շարժական ցանցերի նախագծման, աշխատանքի օպտիմալացման, հնարավոր խափանումների բացահայտման և ծառայությունների որակի բարձրացման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել համակարգչային ցանցերի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և հեռահաղորդակցության ոլորտների մասնագետների, ծրագրավորողների, հետազոտողների և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Law

Ժամանակակից իրավունքի և բարոյականության հարաբերակցությունը կարևոր տեսական և գործնական խնդիր է, որը վերաբերում է հասարակության կարգավորման երկու հիմնական համակարգերի փոխազդեցությանը։ Իրավունքը պետության կողմից հաստատված պարտադիր նորմերի ամբողջություն է, որոնք կարգավորում են հասարակական հարաբերությունները և ապահովվում են պետական հարկադրանքով։ Բարոյականությունը, ընդհակառակը, հիմնված է հասարակության մեջ ձևավորված արժեքների, նորմերի և համոզմունքների վրա, որոնք կարգավորում են մարդու վարքը առանց պետական հարկադրանքի։ Չնայած այս տարբերություններին՝ իրավունքն ու բարոյականությունը սերտորեն կապված են և հաճախ փոխլրացնում են միմյանց։ Ժամանակակից իրավական համակարգերում շատ իրավական նորմեր ունեն բարոյական հիմք, օրինակ՝ մարդու իրավունքների պաշտպանությունը, արդարության, հավասարության և հումանիզմի սկզբունքները։ Միևնույն ժամանակ իրավունքը երբեմն կարող է չհամընկնել հասարակության բարոյական պատկերացումների հետ, հատկապես արագ փոփոխվող սոցիալական պայմաններում, երբ օրենքները չեն հասցնում ամբողջությամբ արտահայտել հասարակական արժեքների զարգացումը։ Բարոյականությունը հաճախ հանդես է գալիս որպես իրավունքի զարգացման աղբյուր, քանի որ հասարակական պահանջները և արժեքային փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում կարող են վերածվել իրավական նորմերի։ Մյուս կողմից՝ իրավունքը ապահովում է բարոյական նորմերի պարտադիր և համընդհանուր բնույթը՝ կանխելով հասարակական անկարգությունները և հակասությունները։ Ժամանակակից պետություններում կարևոր է իրավունքի և բարոյականության ներդաշնակությունը, քանի որ միայն իրավական ձևական կարգավորումը բավարար չէ հասարակության կայուն զարգացման համար, իսկ միայն բարոյական նորմերը՝ առանց իրավական պաշտպանության, չեն կարող ապահովել պարտադիր կարգապահություն։ Այս հարաբերակցությունը հատկապես կարևոր է մարդու իրավունքների, սոցիալական արդարության, բժշկական էթիկայի, տեխնոլոգիական զարգացման և կենսաբանական էթիկայի ոլորտներում, որտեղ իրավական և բարոյական հարցերը հաճախ հատվում են։ Այսպիսով, ժամանակակից իրավունքի և բարոյականության հարաբերակցությունը դինամիկ գործընթաց է, որտեղ երկու համակարգերը փոխազդում են, փոխլրացնում և ազդում հասարակության զարգացման ուղղության վրա՝ ապահովելով թե՛ կարգուկանոն, թե՛ արժեքային հիմք։

Culture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է XX դարի վերջին քառորդում հայկական ջութակային կոնցերտի զարգացման միտումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ժանրի գեղարվեստական, ոճական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Գրքում վերլուծվում է հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ներդրումը ջութակային կոնցերտի ձևավորման և զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև արևմտյան ժամանակակից երաժշտական հոսանքների ազդեցությունը ազգային երաժշտական լեզվի վրա։ Հեղինակը դիտարկում է կոնցերտային ձևի կառուցվածքային փոփոխությունները, թեմատիկ զարգացման նոր մոտեցումները, հարմոնիկ և ռիթմիկ լեզվի արդիականացումը, ինչպես նաև մենակատարի և նվագախմբի փոխազդեցության նոր մոդելները։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կատարողական արվեստի խնդիրներին՝ ներառյալ տեխնիկական բարդությունները, ինտոնացիոն առանձնահատկությունները և մեկնաբանության բազմազանությունը, որոնք բնորոշ են տվյալ շրջանի ստեղծագործություններին։ Քննարկվում է նաև ազգային երաժշտական ավանդույթների և ժամանակակից կոմպոզիտորական տեխնիկաների համադրման գործընթացը՝ որպես հայկական երաժշտության զարգացման կարևոր ուղղություն։ Գիրքը նախատեսված է երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, կատարողների, արվեստաբանների և երաժշտական կրթության ոլորտի մասնագետների համար՝ առաջարկելով ինչպես վերլուծական, այնպես էլ պատմական մոտեցում XX դարի վերջին քառորդի հայկական ջութակային կոնցերտին։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միությանը անդամակցելու իրավական հիմքերի, ընթացակարգերի և չափանիշների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են անդամակցության գործընթացը կարգավորող հիմնարար պայմանագրերը, թեկնածու պետությունների նկատմամբ կիրառվող իրավաքաղաքական պահանջները և անդամակցության նախապատրաստական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդավարության, իրավունքի գերակայության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, շուկայական տնտեսության կայունության և եվրոպական իրավական համակարգին համապատասխանության պահանջներին, որոնք ձևակերպվել են որպես անդամակցության հիմնական չափանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև թեկնածու երկրների կողմից եվրոպական օրենսդրության ընդունման և կիրառման մեխանիզմները, բանակցային գործընթացի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև անդամակցության քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ հետևանքները։ Հետազոտությունը ներկայացնում է ինչպես տեսական հիմնավորումներ, այնպես էլ տարբեր երկրների փորձի համեմատական վերլուծություն՝ հնարավորություն տալով ավելի լավ հասկանալ Եվրոպական միության ընդլայնման քաղաքականության էությունը և անդամակցության գործընթացի բարդությունները։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, ուսանողների և եվրոպական ինտեգրման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

History

Այս պատմագիտական աշխատությունը նվիրված է Ռուսական կայսրության բանակի կազմում գործող Էրիվանյան լեյբ-գրենադերական գնդի պատմությանը, դրա կազմավորման, զարգացման, ռազմական ծառայության և մարտական ուղու ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի ռուսական և կովկասյան ռազմական պատմության, ինչպես նաև Էրիվանի և Անդրկովկասի պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել գնդի ստեղծման նախադրյալները, կազմակերպական կառուցվածքը, անձնակազմի համալրման առանձնահատկությունները, հրամանատարական կազմը, զինվորական կարգապահությունը, զինվածությունը և ծառայության պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գնդի մասնակցությանը Ռուսական կայսրության ռազմական արշավներին և տարբեր ռազմագործողություններին։ Գունդը հատկապես հայտնի էր Կովկասյան պատերազմների և ռուս-թուրքական ու ռուս-պարսկական հակամարտությունների ընթացքում ունեցած ռազմական դերակատարությամբ, ուստի աշխատությունը կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել Կովկասում տեղի ունեցած մարտերի, ռազմական գործողությունների կազմակերպման, զորքերի տեղաշարժերի և մարտավարական առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Պատմական նյութը կարող է ներառել նաև գնդի մասնակցությունը 19-րդ դարի ռուս-թուրքական պատերազմներին, որոնց ընթացքում Կովկասյան ռազմաճակատը կարևոր նշանակություն ուներ տարածաշրջանի քաղաքական և ռազմական իրավիճակի ձևավորման գործում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ կարող են լինել գնդի սպաների և զինվորների ծառայողական կենսագրությունները, պարգևատրումները, ռազմական սխրանքների մասին տեղեկությունները և այն իրադարձությունները, որոնց շնորհիվ ստորաբաժանումը ձեռք է բերել իր ռազմական հեղինակությունը։ Այդպիսի նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն ռազմական գործողությունները, այլև կայսերական բանակի առօրյան, զինվորական ծառայության մշակույթը, հիերարխիկ հարաբերությունները և ժամանակաշրջանի ռազմական կազմակերպման սկզբունքները։ Հրատարակության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ գնդի պատմությունը կարող է ներկայացված լինել ծառայողական փաստաթղթերի, մարտական զեկույցների, հրամանների, վիճակագրական տվյալների, հուշագրությունների և այլ ժամանակակից նյութերի հիման վրա։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել առանձին ռազմարշավների ընթացքը, զորամասի կորուստները, տեղաշարժերը և մարտական գործողությունների արդյունքները։ Գնդի պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև տարածաշրջանային պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրա ռազմական գործունեությունը կապված էր Կովկասի տարբեր տարածքների, բնակավայրերի և ժողովուրդների պատմական իրադարձությունների հետ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Ռուսական կայսրության և Կովկասի պատմությամբ, 19-րդ դարի ռազմաքաղաքական գործընթացներով և զինվորական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ զորամասի ձևավորման և զարգացման, ռազմական ծառայության առանձնահատկությունների ու մարտական ավանդույթների մասին՝ միաժամանակ արժեքավոր նյութ տրամադրելով Կովկասի 19-րդ դարի ռազմական պատմության ուսումնասիրության համար։

Literature

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Ֆերեյդունի կերպարի քննությանը իրանական և հայկական գրականության մեջ՝ այն դիտարկելով որպես հին իրանական առասպելաբանությունից և ազգային էպիկական ավանդույթներից ձևավորված հերոսական կերպար։ Ֆերեյդունը իրանական մշակութային հիշողության մեջ կապված է չարի դեմ պայքարի, արդարության վերականգնման, բռնակալության տապալման և օրինական իշխանության հաստատման գաղափարների հետ։ Նրա կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է նույն առասպելական-էպիկական կերպարը տարբեր գրական միջավայրերում վերաիմաստավորվել, փոփոխվել և ստացել նոր գաղափարական ու գեղարվեստական նշանակություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր հիմքը իրանական ազգային էպոսի և հատկապես Ֆերդուսիի ստեղծագործության մեջ Ֆերեյդունի կերպարի ներկայացումն է։ Այստեղ նա հանդես է գալիս որպես բռնակալ Զոհակի իշխանությանը հակադրվող հերոս, որի գործունեությունը կապված է ազատության, արդարության և բարոյական կարգի վերականգնման հետ։ Նրա կերպարը ձևավորվում է ոչ միայն որպես անհատական հերոս, այլև որպես հասարակական իդեալի մարմնավորում։ Ֆերեյդունի հաղթանակը Զոհակի նկատմամբ, հետևաբար, կարելի է մեկնաբանել որպես բարու և չարի, օրինականության և բռնության, արդարության և կամայականության հակադրության գեղարվեստական արտահայտություն։ Հայ գրականության համատեքստում կերպարի ուսումնասիրությունը հատկապես հետաքրքիր է հայ-իրանական մշակութային և գրական կապերի տեսանկյունից։ Հայ և իրանական ժողովուրդների բազմադարյա պատմական շփումները նպաստել են առասպելական, պատմական և էպիկական բազմաթիվ մոտիվների փոխազդեցությանը։ Այդ գործընթացում որոշ կերպարներ և սյուժետային մոտիվներ կարող էին փոխանցվել, վերամշակվել կամ տեղայնացվել՝ համապատասխանելով հայկական գրական ավանդույթի գեղարվեստական և գաղափարական պահանջներին։ Ֆերեյդունի կերպարի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այդ ընդհանրությունների և տարբերությունների բնույթը։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից մեկը կերպարի աղբյուրագիտական հիմքերի բացահայտումն է։ Ֆերեյդունի մասին պատկերացումները ձևավորվել են հին իրանական կրոնադիցաբանական ավանդույթի շրջանակում և հետագայում ստացել տարբեր գրական արտահայտություններ։ Նրա կերպարի զարգացման ընթացքում պահպանվել են որոշ հիմնական հատկանիշներ՝ հերոսական ծագում, չարի դեմ պայքար, իշխանության վերականգնում և արդարության հաստատում, սակայն տարբեր ժամանակաշրջաններում և գրական ժանրերում դրանք կարող էին ստանալ տարբեր մեկնաբանություններ։ Այս առումով ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ ինչպես բանավոր ավանդույթներին, այնպես էլ գրավոր գրական հուշարձաններին։ Հատուկ նշանակություն ունի Ֆերեյդունի և Զոհակի հակադրության վերլուծությունը։ Այս հակադրությունը կերպարի գաղափարական էությունը բացահայտող հիմնական կառուցվածքային հարաբերություններից է։ Զոհակը մարմնավորում է բռնակալությունը, բռնությունը, անբնական իշխանությունը և բարոյական քայքայումը, մինչդեռ Ֆերեյդունը ներկայացվում է որպես դրանց հակադիր ուժ։ Այդ երկընտրանքի միջոցով ձևավորվում է էպիկական աշխարհի բարոյական համակարգը, որտեղ հերոսի հաղթանակը վերածվում է ոչ միայն անձնական վրեժի կամ ռազմական հաջողության, այլև խախտված աշխարհի կարգավորման խորհրդանիշի։ Կերպարի կարևոր առանձնահատկություններից է նրա թագավորական և հերոսական բնույթի միավորումը։ Ֆերեյդունը ներկայացվում է որպես այնպիսի առաջնորդ, որի իշխանության օրինականությունը պայմանավորված է ոչ միայն ծագմամբ, այլև բարոյական առաքելությամբ։ Նա պետք է վերականգնի խախտված հասարակական կարգը և հաստատի արդար կառավարման սկզբունքներ։ Այս մոտիվը հնարավորություն է տալիս կերպարը դիտարկել հին արևելյան էպիկական գրականության մեջ իդեալական տիրակալի ձևավորման համատեքստում։ Հայկական գրականության մեջ կերպարի կամ դրան առնչվող մոտիվների քննությունը կարող է բացահայտել նաև տեղական հերոսական ավանդույթի հետ հնարավոր զուգահեռները։ Հայկական էպոսում և ժողովրդական ավանդապատումներում նույնպես մեծ տեղ է հատկացվում բռնակալության դեմ պայքարող, ժողովրդի ազատությունը պաշտպանող և արդարության վերականգնման ձգտող հերոսներին։ Այդ պատճառով համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել ոչ միայն ուղղակի փոխառությունների հնարավորությունը, այլև տարբեր մշակույթներում անկախ ձևավորված հերոսական մոդելների ընդհանրությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կերպարի գեղարվեստական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Անհրաժեշտ է վերլուծել, թե ինչպիսի արտաքին և ներքին հատկանիշներով է ներկայացվում հերոսը, ինչ դեր ունեն նրա ծագման մասին պատմությունները, մանկության և դաստիարակության դրվագները, հակառակորդների հետ հարաբերությունները և իշխանության հասնելու ճանապարհը։ Այս բաղադրիչների ամբողջությունը ձևավորում է կերպարի հերոսական կենսագրությունը և որոշում նրա տեղը էպիկական պատումի ընդհանուր համակարգում։ Ֆերեյդունի կերպարի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև խորհրդանշական տեսանկյունից։ Նրա կերպարը կարող է մեկնաբանվել որպես ազգային ազատության, արդար իշխանության և բարոյական հաղթանակի խորհրդանիշ։ Այսպիսի խորհրդանշական իմաստները կարող են հատկապես ակտիվանալ այն ժամանակաշրջաններում, երբ գրականությունը անդրադառնում է բռնապետության, ազատության, ազգային ինքնության կամ քաղաքական արդարության թեմաներին։ Այդ պատճառով կերպարի հետագա գրական վերաիմաստավորումները կարող են էապես տարբերվել նրա նախնական առասպելական նկարագրությունից։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել նաև հայ և իրանական գրականությունների հերոսական համակարգերի տարբերությունները։ Իրանական էպիկական ավանդույթում Ֆերեյդունի կերպարը կապված է արքայական իշխանության, տոհմական շարունակականության և համաշխարհային կարգի վերականգնման գաղափարների հետ, մինչդեռ հայկական գրականության մեջ նմանատիպ մոտիվները կարող են ընդգծել ազգային ազատագրության, հայրենիքի պաշտպանության կամ ժողովրդի նկատմամբ հերոսի պատասխանատվության գաղափարները։ Այս տարբերությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես է նույն կամ համանման հերոսական մոդելը վերաձևավորվում տարբեր պատմամշակութային պայմաններում։ Ուսումնասիրության արժեքավոր կողմերից է նաև հայ-իրանական գրական փոխազդեցությունների ընդհանուր համատեքստի բացահայտումը։ Հայ գրականության մեջ իրանական թեմաների և կերպարների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու երկու մշակույթների միջև դարավոր կապերի բնույթը։ Թարգմանությունները, գրական ազդեցությունները, բանավոր ավանդույթները և պատմական շփումները կարող էին նպաստել իրանական դիցաբանական նյութի տարածմանը և դրա հետագա գեղարվեստական վերափոխմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է համեմատական գրականագիտության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Ֆերեյդունի կերպարը դիտարկում է ոչ միայն որպես իրանական առասպելաբանության և էպիկական գրականության հերոս, այլև որպես տարբեր մշակույթների միջև գրական կապերի ուսումնասիրության արդյունավետ նյութ։ Նրա կերպարի միջոցով հնարավոր է հետազոտել հերոսականության, արդարության, բռնակալության դեմ պայքարի, օրինական իշխանության, ազգային ինքնության և մշակութային փոխազդեցության գաղափարները։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու ինչպես իրանական և հայկական գրական ավանդույթների ընդհանուր հիմքերը, այնպես էլ յուրաքանչյուր մշակույթի համար բնորոշ ինքնատիպ մեկնաբանությունները։ Թեման կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, իրանագետներին, հայագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, դիցաբանության և էպոսագիտության հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-իրանական մշակութային կապերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։