Ձեռնարկատիրությունը սերվիսում

Literature

Հրանտ Մաթևոսյանը հայ ժամանակակից գրականության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա գրական աշխարհը առանձնանում է խոր հոգեբանական պատկերումներով, գյուղական կյանքի իրական նկարագրություններով և մարդու ներաշխարհի մանրակրկիտ բացահայտմամբ։ Մաթևոսյանի ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունեն հայրենի հողի, բնության, ընտանիքի, ավանդույթների և մարդկային հարաբերությունների թեմաները, որոնք ներկայացվում են պարզ, բայց խորիմաստ լեզվով։ Նա կարողացել է ստեղծել կերպարներ, որոնք մարմնավորում են հայ ժողովրդի մտածողությունը, հոգեբանությունը և բարոյական արժեքները։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ գյուղացիներ, աշխատավորներ, ընտանիքի անդամներ, որոնց կյանքի միջոցով հեղինակը ներկայացնում է հասարակական խնդիրներ, մարդկային ցավը, պայքարը և կյանքի իմաստի որոնումը։ Հրանտ Մաթևոսյանի արձակում բնությունը ոչ միայն միջավայր է, այլ նաև կենդանի ուժ, որը կապված է մարդու հոգևոր աշխարհի հետ և ազդում է նրա ճակատագրի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ունեն փիլիսոփայական խորություն, որտեղ քննարկվում են մարդու և ժամանակի, բարու և չարի, հիշողության և անցյալի կարևոր հարցերը։ Մաթևոսյանի լեզուն առանձնանում է պատկերավորությամբ, ժողովրդական խոսքի յուրահատկություններով և զգացմունքային հարստությամբ, ինչի շնորհիվ նրա գործերը ընթերցվում են մեծ հետաքրքրությամբ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել ազգային ինքնության պահպանմանը և հայկական գյուղի կյանքի ներկայացմանը՝ ստեղծելով գրական արժեքավոր ժառանգություն։ Նրա հայտնի ստեղծագործությունները դարձել են հայ գրականության կարևոր մաս և մինչ այսօր շարունակում են ուսումնասիրվել ու գնահատվել։

Linguistics

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենի և հայերենի բայի անդեմ ձևերի զուգադրական և տիպաբանական քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուների քերականական համակարգերում բայի անդեմ ձևերի կառուցվածքային, ձևաբանական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են բայական այն ձևերը, որոնք չեն արտահայտում դեմք և սովորաբար կարող են դրսևորվել որպես նախադասության տարբեր անդամների բաղադրիչներ՝ միաժամանակ պահպանելով բայական իմաստային և քերականական հատկանիշներ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են հայերենն ու թուրքերենը տարբեր կերպ կամ համանման եղանակներով արտահայտում գործողության, վիճակի, ժամանակային և պատճառահետևանքային հարաբերությունների, ինչպես նաև գործողության և նախադասության այլ բաղադրիչների միջև կապերի քերականական իմաստները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդեմ ձևերի ձևավորմանը, դրանց շարահյուսական կիրառությանը և խոսքում ունեցած գործառույթներին՝ դրանք դիտարկելով յուրաքանչյուր լեզվի ընդհանուր բայական համակարգի համատեքստում։ Տիպաբանական մոտեցումը թույլ է տալիս դուրս գալ զուտ երկլեզու համեմատության սահմաններից և պարզել այն ավելի ընդհանուր օրինաչափությունները, որոնց շրջանակում կարող են դասավորվել երկու լեզուների բայական համակարգերը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև կիրառական տեսանկյունից, քանի որ հայերենի և թուրքերենի կառուցվածքային տարբերությունների ու նմանությունների բացահայտումը կարող է օգտակար լինել թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման, երկլեզու բառարանագրության և համեմատական քերականության համար։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայերենագիտությամբ և թյուրքագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև համեմատական և տիպաբանական քերականության խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար և կարող է ծառայել որպես մասնագիտական աղբյուր երկու լեզուների բայական համակարգերի խորքային ուսումնասիրության համար։

Literature

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումների և ժամանակակից հայագիտության առջև ծառացած խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից գրական գործընթացների փոփոխություններն են, դրանց ձևավորման հասարակական, մշակութային և պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև այն մեթոդաբանական ու գիտական խնդիրները, որոնք առաջանում են նորագույն հայ գրականության ուսումնասիրության ընթացքում։ Աշխատանքում 21-րդ դարասկզբի գրական զարգացումները դիտարկվում են նախորդ ժամանակաշրջանների գրական ժառանգության շարունակականության և նոր գեղարվեստական որոնումների համատեքստում։ Ուշադրություն է դարձվում գրական մտածողության փոփոխությանը, թեմատիկ և ժանրային նոր միտումների ձևավորմանը, հեղինակային անհատականության դրսևորումներին և ժամանակակից գրականության՝ հասարակական իրականության հետ ունեցած կապերին։ Ժամանակակից հայ գրականությունը ներկայացվում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի վրա ազդեցություն են ունենում ինչպես ազգային պատմամշակութային փորձը, այնպես էլ համաշխարհային գրական գործընթացները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը, գլոբալացման երևույթները և հասարակական արժեքների փոփոխությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից գրականության թեմատիկ շրջանակի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, պատերազմի և հետպատերազմյան իրականության, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների, արտագաղթի, հայրենիքի և սփյուռքի, սոցիալական փոփոխությունների, սերունդների հարաբերությունների և ժամանակակից մարդու ներաշխարհի թեմաները։ Այս թեմաների միջոցով գրականությունը ոչ միայն արտացոլում է հասարակական իրականությունը, այլև ձևակերպում է դրա նկատմամբ վերաբերմունքի, գնահատման և վերաիմաստավորման տարբեր ձևեր։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժանրային զարգացումներին։ Ժամանակակից հայ գրականության մեջ նկատվում են արձակի, պոեզիայի, դրամատուրգիայի և այլ ձևերի փոխակերպումներ, ժանրային սահմանների առավել շարժուն դառնալու միտումներ և տարբեր գեղարվեստական մեթոդների համադրում։ Նոր արտահայտչամիջոցների որոնումը կարող է դրսևորվել լեզվական, կառուցվածքային և կոմպոզիցիոն լուծումների բազմազանությամբ, ինչպես նաև ավանդական գրական ձևերի վերաիմաստավորմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր է նաև գրականության լեզվական և ոճական փոփոխությունների դիտարկումը։ Ժամանակակից հեղինակները կարող են համադրել գրական լեզվի տարբեր շերտեր, խոսակցական արտահայտություններ, բարբառային տարրեր և նորագույն բառապաշար՝ ստեղծելով ժամանակակից իրականությանը համապատասխան գեղարվեստական խոսք։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և գրականության փոխազդեցության նոր ձևերը և գնահատելու ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման միտումները։ Աշխատանքի երկրորդ առանցքային ուղղությունը հայագիտության խնդիրների ուսումնասիրությունն է։ Ժամանակակից հայագիտությունը ներառում է ոչ միայն դասական և միջնադարյան ժառանգության ուսումնասիրություն, այլև նորագույն գրականության, մշակույթի և հասարակական գործընթացների գիտական վերլուծություն։ Այս ընդլայնվող հետազոտական դաշտը պահանջում է նոր մեթոդաբանությունների կիրառում, միջգիտակարգային մոտեցումների զարգացում և ժամանակակից գիտական գործիքների արդյունավետ օգտագործում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական ժառանգության պահպանման և գիտական շրջանառության խնդիրը։ Թվային միջավայրի զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում գրական տեքստերի հավաքագրման, թվայնացման, պահպանման, համակարգման և հասանելիության ընդլայնման համար։ Միաժամանակ առաջանում են հեղինակային իրավունքի, աղբյուրների հավաստիության, թվային արխիվների պահպանման և գիտական տեղեկատվության որակի վերահսկման խնդիրներ։ Աշխատանքում հայագիտության զարգացման կարևոր նախապայմաններից է դիտարկվում Հայաստանի և սփյուռքի գիտական ու մշակութային ներուժի համատեղ օգտագործումը։ Սփյուռքի գրական և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը, տարբեր համայնքներում ստեղծված գրական նյութերի գիտական շրջանառության մեջ ներգրավումը և հայագիտական հետազոտությունների միջազգային համագործակցության ընդլայնումը կարող են նպաստել հայ գրականության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ժամանակակից հայ գրականության թարգմանության և միջազգային ներկայացվածության խնդրին։ Հայ գրականության տարածումը այլալեզու ընթերցողների շրջանում կարևոր է ոչ միայն մշակութային ճանաչելիության բարձրացման, այլև համաշխարհային գրական գործընթացներում դրա տեղն ու առանձնահատկությունները ներկայացնելու տեսանկյունից։ Այս ուղղությամբ անհրաժեշտ են որակյալ թարգմանություններ, գիտական ուսումնասիրություններ և ժամանակակից գրականության համակարգված ներկայացում միջազգային մշակութային դաշտում։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայագիտության մեթոդաբանական մարտահրավերներին։ Ժամանակակից գրական երևույթների ուսումնասիրությունը պահանջում է համադրել ավանդական գրականագիտական մեթոդները նոր տեսական ուղղությունների, մշակութաբանական, սոցիոլոգիական, պատմական և միջգիտակարգային մոտեցումների հետ։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից գրականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես գեղարվեստական տեքստերի ամբողջություն, այլև որպես հասարակական հիշողության, ինքնության և մշակութային փոփոխությունների արտահայտման կարևոր ձև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ներկայացնելու 21-րդ դարասկզբի հայ գրականության զարգացման բազմազան գործընթացները, բացահայտելու դրա հիմնական թեմատիկ, ժանրային, լեզվական և գեղարվեստական միտումները և միաժամանակ գնահատելու ժամանակակից հայագիտության զարգացման առաջնահերթ խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականության ուսուցիչներին, թարգմանիչներին և ժամանակակից հայ գրականության ու ազգային մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Culture

Հայ պոլիս-ը պատմա-քաղաքագիտական և քաղաքակրթական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է հայկական քաղաքային կյանքի ձևավորումը և «պոլիս» հասկացության կիրառումը հայ իրականության մեջ՝ սկսած հնագույն և միջնադարյան քաղաքային կենտրոններից մինչև նոր շրջանի քաղաքաշինական զարգացումներ, աշխատությունում ներկայացվում է հայկական քաղաքների կառուցվածքը՝ վարչական, տնտեսական և մշակութային գործառույթներով, ինչպես նաև դրանց դերը որպես առևտրի, արհեստների, կրթության և քաղաքական կյանքի կենտրոններ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են քաղաքային միջավայրերը ձևավորել հասարակական հարաբերությունները, սոցիալական շերտավորումը և մշակութային փոխանակումները, միաժամանակ քննարկվում են այն քաղաքային կենտրոնները, որոնք պատմական տարբեր փուլերում ունեցել են առանձնահատուկ նշանակություն՝ Վաղարշապատ, Անի, Կարս, Կիլիկիայի քաղաքներ և այլ հայկական քաղաքային օջախներ, աշխատությունը նաև անդրադառնում է քաղաքային ինքնակառավարման տարրերին, քաղաքային մշակույթի զարգացման առանձնահատկություններին և հայկական քաղաքների տեղին տարածաշրջանային քաղաքակրթական համակարգերում, ընդգծելով, որ «հայ պոլիսը» ոչ միայն վարչական միավոր է, այլ նաև մշակութային ինքնության և քաղաքակրթական փորձի կրող միջավայր։

Economics

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի գազամատակարարման համակարգի կառավարման կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից տնտեսական, տեխնոլոգիական և էներգետիկ պայմանների համատեքստում։ Աշխատանքում վերլուծվում են գազամատակարարման ոլորտի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կառավարման մեխանիզմները, էներգետիկ անվտանգության ապահովման խնդիրները և համակարգի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է բնական գազի մատակարարման, բաշխման և սպառման գործընթացների կազմակերպումը, ենթակառուցվածքների զարգացման անհրաժեշտությունը, տեխնիկական արդիականացման ուղղությունները և կառավարման նորարարական մոտեցումների կիրառման հնարավորությունները։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում ոլորտի տնտեսական արդյունավետության գնահատմանը, սակագնային քաղաքականության, ներդրումային գործընթացների, ռիսկերի կառավարման և արտաքին էներգետիկ գործոնների ազդեցության հարցերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի էներգետիկ համակարգի առանձնահատկություններին, գազամատակարարման կայունության ապահովմանը, մատակարարումների դիվերսիֆիկացման հնարավորություններին և կառավարման համակարգի կատարելագործման ուղիներին։ Աշխատությունում ներկայացվում են առաջարկություններ, որոնք ուղղված են գազամատակարարման գործընթացների օպտիմալացմանը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, տեխնոլոգիական զարգացմանը և ոլորտի հուսալիության բարձրացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել էներգետիկայի ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, կառավարման համակարգերի հետազոտողների, պետական կառույցների ներկայացուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի էներգետիկ անվտանգության և գազամատակարարման կառավարման խնդիրներով։

History

Այս գիրքը ներկայացնում է Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև երկարատև հակամարտության ամենասուր փուլերից մեկը՝ կենտրոնանալով Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի իրականացրած ռազմական գործողությունների և դրանց հետևանքների վրա։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ քաղաքական, ռազմական և աշխարհաքաղաքական զարգացումներ են նախորդել ռազմական գործողություններին, ինչպես է ընթացել ադրբեջանական հարձակումը, ինչ դեր են ունեցել տարածաշրջանային ուժերը և ինչպիսի ազդեցություն է ունեցել հակամարտության այդ փուլը Հայաստանի ու Արցախի բնակչության վրա։ Պատմությունը միաժամանակ անդրադառնում է ռազմական գործողությունների ավարտին, Ադրբեջանի կողմից դրանց դադարեցման հայտարարությանը և դրանից հետո ստեղծված նոր քաղաքական ու անվտանգային իրավիճակին։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջազգային արձագանքին, տարբեր պետությունների և միջազգային կառույցների դիրքորոշումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես կարող է ռազմական ուժի կիրառումը փոխել տարածաշրջանի քաղաքական հավասարակշռությունը։ Ընթերցողը հնարավորություն է ստանում դիտարկել իրադարձությունները ոչ միայն որպես առանձին ռազմական դրվագ, այլև որպես երկար տարիների հակամարտության շարունակություն, որի հիմքում ընկած են տարածքային վեճերը, ինքնորոշման հարցը, բնակչության անվտանգության խնդիրները և Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև խորքային քաղաքական հակասությունները։ Նյութը կարող է հետաքրքրել նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելի լավ պատկերացում կազմել Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության, հայ-ադրբեջանական հակամարտության, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ զարգացումների և տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների մասին։