Գները տնտեսության պետական կարգավորման լծակների համակարգում (ՀՀ օրինակով)

Pedagogy

Բնապահպանական կրթության կազմակերպումը Հայաստանի Հանրապետությունում նպատակ ունի ձևավորել հասարակության էկոլոգիական գիտակցություն, պատասխանատու վերաբերմունք շրջակա միջավայրի նկատմամբ և կայուն զարգացման սկզբունքների ըմբռնում։ Այն կարևոր ուղղություն է կրթական համակարգում, քանի որ բնապահպանական խնդիրները՝ օդի և ջրի աղտոտումը, անտառահատումները, կենսաբազմազանության կորուստը և կլիմայական փոփոխությունները, անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու կյանքի որակի վրա։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթությունը իրականացվում է ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն և ոչ ֆորմալ կրթական մակարդակներում։ Դպրոցներում այն ներառված է տարբեր առարկաների շրջանակում, հատկապես «Բնագիտություն», «Կենսաբանություն» և «Աշխարհագրություն» առարկաներում, որտեղ աշակերտները ծանոթանում են բնության պահպանության հիմնական սկզբունքներին և էկոլոգիական խնդիրներին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում բնապահպանական կրթությունը խորացվում է մասնագիտական ծրագրերի միջոցով՝ պատրաստելով էկոլոգներ, բնապահպաններ և հարակից ոլորտների մասնագետներ։ Բացի պաշտոնական կրթությունից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, որոնք իրականացնում են տարբեր ծրագրեր, սեմինարներ և արշավներ՝ ուղղված բնապահպանական իրազեկության բարձրացմանը։ Մեծ նշանակություն ունեն նաև բնապահպանական արշավները, ծառատունկի ծրագրերը և դպրոցական էկոակումբները, որոնք նպաստում են գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության զարգացման գործում ներգրավված են նաև պետական կառույցներ, մասնավորապես շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում գործող նախարարությունները, որոնք մշակում են քաղաքականություն և ծրագրեր էկոլոգիական կրթության խթանման համար։ Միջազգային համագործակցությունը նույնպես կարևոր դեր ունի, քանի որ տարբեր ծրագրերի միջոցով Հայաստան են ներմուծվում ժամանակակից փորձ և կրթական մեթոդներ։ Այսպիսով, բնապահպանական կրթության կազմակերպումը ՀՀ-ում ուղղված է հասարակության էկոլոգիական մտածողության զարգացմանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

History

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմության համառոտ ակնարկը՝ սկսած հին պետական կազմավորումներից մինչև ժամանակակից հանրապետության ձևավորումը, ինչպես նաև հավելված բաժին՝ «Հայերը Ռուսաստանում» թեմայով, որտեղ դիտարկվում է հայկական սփյուռքի ձևավորումն ու զարգացումը ռուսական տարածքում։ Հիմնական պատմական գիծը ընդգրկում է Ուրարտուի քաղաքակրթական ժառանգությունը, հայկական թագավորությունների ձևավորումը հելլենիստական և վաղ միջնադարյան շրջանում, քրիստոնեության ընդունումը որպես պետական կրոն և միջնադարյան պետականության տարբեր փուլերը՝ Բագրատունիների թագավորությունից մինչև Կիլիկիայի հայկական պետություն։ Հետագայում ներկայացվում են օսմանյան և պարսկական տիրապետության պայմաններում հայ ժողովրդի սոցիալ-մշակութային զարգացումները, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և եկեղեցու դերը որպես միավորող ինստիտուտ։ Նորագույն շրջանում ընդգծվում են ազգային ազատագրական շարժումները, Առաջին Հանրապետությունը, խորհրդային շրջանը և 1991 թվականին անկախ պետականության վերականգնումը՝ որպես պատմական շարունակականության կարևոր հանգրվան։ Հավելված բաժնում «Հայերը Ռուսաստանում» առանձնացվում է հայ համայնքների ձևավորման գործընթացը սկսած միջնադարից և հատկապես ռուս-պարսկական պատերազմներից հետո ակտիվացած վերաբնակեցումները, որոնք հանգեցրին մեծ և ազդեցիկ հայկական համայնքների ստեղծմանը Ռուսաստանի տարբեր քաղաքներում։ Այստեղ ընդգծվում է հայերի ներդրումը առևտրի, գիտության, ռազմական ծառայության, մշակույթի և ճարտարապետության ոլորտներում, ինչպես նաև համայնքային կառույցների, դպրոցների և եկեղեցական կյանքի զարգացումը, որոնք նպաստել են ազգային ինքնության պահպանմանը սփյուռքային պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է պատմական զարգացման շարունակական պատկեր՝ կապելով Հայաստանի պետականության ձևավորումը և սփյուռքի գոյությունը մեկ ամբողջական քաղաքակրթական գործընթացի մեջ։

Pedagogy

Այս ուսումնական նյութը ներկայացնում է մանկավարժի մասնագիտական գործունեության կարևորագույն բաղադրիչներից երկուսը՝ մանկավարժական տակտը և հեղինակությունը՝ բացահայտելով դրանց դերը կրթական գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման և սովորողների անձնային զարգացման գործում։ Ներկայացվում են այն սկզբունքներն ու վարքականոնները, որոնք օգնում են մանկավարժին կառուցել առողջ, հարգալից և վստահության վրա հիմնված հարաբերություններ աշակերտների, ծնողների և գործընկերների հետ։ Քննարկվում են հաղորդակցման մշակույթի, արդարության, բարեկրթության, զսպվածության և պատասխանատվության նշանակությունը՝ որպես ուսուցչի մասնագիտական կերպարի ձևավորման հիմք։ Նյութում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակության ձևավորման գործընթացին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գիտելիքները, մասնագիտական կարողությունները, բարոյական արժեքները և անձնական օրինակը նպաստում մանկավարժի նկատմամբ վստահության ու հարգանքի ամրապնդմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մանկավարժական ազդեցության մեխանիզմներին, կոնֆլիկտային իրավիճակների կարգավորմանը, սովորողների հոգեբանական առանձնահատկությունների հաշվառմանը և կրթական միջավայրում դրական մթնոլորտի պահպանմանը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալ, թե ինչպիսի վարքագիծ և մասնագիտական որակներ են անհրաժեշտ ժամանակակից մանկավարժին՝ արդյունավետ կրթադաստիարակչական գործունեություն իրականացնելու և սովորողների զարգացմանը նպաստելու համար։

Psychology

Հիշողության կազմակերպման ձևերը ուսումնասիրում են, թե ինչպես են մարդու ուղեղը կամ հաշվարկային համակարգերը ընդունում, պահպանում և վերականգնում տեղեկատվությունը տարբեր ձևերով՝ կախված դրա բնույթից, տևողությունից և կիրառման նպատակից։ Մարդկային հոգեբանության մեջ հիմնական հիշողության ձևերն են կարճաժամկետ, երկարաժամկետ և աշխատանքային հիշողությունը։ Կարճաժամկետ հիշողությունը ապահովում է տվյալների պահպանումը փոքր ժամանակահատվածում և օգտագործվում է անմիջական խնդիրների լուծման համար, մինչդեռ երկարաժամկետ հիշողությունը պատասխանատու է տեղեկատվությունը երկար ժամանակ պահպանելու և անհրաժեշտության դեպքում վերականգնելու համար՝ ներառելով գիտելիքներ, հմտություններ և փորձառություն։ Աշխատանքային հիշողությունը թույլ է տալիս միաժամանակ մշակել և կառավարել մի քանի տեղեկատվական միավորներ՝ արդյունավետորեն կատարելով մտավոր գործողություններ։ Տվյալների բազաներում և կոմպյուտերային համակարգերում հիշողությունը կազմակերպվում է similarly՝ հիմնականում հիշողության փնջերով, հիշողության բլոկներով, բջիջներով և կառավարվող հիշողության կառուցվածքներով, որոնք հնարավորություն են տալիս արագ մուտք, վերականգնում և տվյալների արդյունավետ կառավարման մեխանիզմներ ապահովել։ Հիշողության կազմակերպման ձևերի ճիշտ ընտրությունը և կառավարվող կառուցվածքի կիրառումը մեծ նշանակություն ունի ուսուցման, վերլուծության, ծրագրավորման և տեղեկատվական համակարգերի արդյունավետության համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի ուսուցման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը այն ուսումնական խմբերում, որտեղ ընդգրկված են տարբեր մայրենի լեզուներ և լեզվամշակութային միջավայրեր ունեցող ուսանողներ։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է բազմալեզու խմբերում հայերենի արդյունավետ դասավանդման կազմակերպման, ուսանողների լեզվական տարբեր մակարդակների հաշվառման և նրանց անհատական կրթական կարիքներին համապատասխան մեթոդների ընտրության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են լեզվական միջավայրի, սովորողների նախնական գիտելիքների, մայրենի լեզվի ազդեցության և միջմշակութային տարբերությունների դերը հայերենի յուրացման գործընթացում։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև այն դժվարությունները, որոնց կարող են հանդիպել այլալեզու ուսանողները հայերենի հնչյունական համակարգը, բառապաշարը, քերականական կառուցվածքները, շարահյուսական հարաբերությունները և խոսքային հմտությունները յուրացնելիս։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դասավանդման հաղորդակցական և գործնական մոտեցումներին, որոնք հնարավորություն են տալիս լեզուն սովորեցնել ոչ միայն որպես կանոնների և տեսական գիտելիքների ամբողջություն, այլև որպես իրական հաղորդակցության միջոց։ Կարևորվում է նաև ուսուցման գործընթացում տարբերակված մոտեցման կիրառումը, որի միջոցով հնարավոր է համատեղ աշխատել տարբեր պատրաստվածություն ունեցող ուսանողների հետ՝ պահպանելով նրանց ներգրավվածությունն ու առաջընթացի հնարավորությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենի՝ որպես օտար կամ երկրորդ լեզվի դասավանդմամբ զբաղվող մասնագետների, բուհերի դասախոսների, մեթոդիստների և լեզվական կրթության կազմակերպիչների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու բազմալեզու լսարաններում հայերենի ուսուցման կազմակերպչական և մեթոդական խնդիրների մասին և ընդգծում է սովորողակենտրոն, ճկուն ու հաղորդակցական ուսուցման նշանակությունը։

Literature

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Մաքսիմ Գորկու ստեղծագործական վաղ շրջանի առանձնահատկությունների և գեղարվեստական վարպետության քննությանը՝ հատկապես 1890-ական թվականներին գյուղացիական թեմատիկային վերաբերող ստեղծագործությունների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի վաղ արձակի գաղափարական և գեղարվեստական ձևավորումն է, գյուղական կյանքի ու գյուղացիական միջավայրի պատկերումը, ինչպես նաև հասարակական իրականության նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքի արտահայտման եղանակները։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են գյուղացու կերպարը, նրա սոցիալական վիճակը, հոգեբանական առանձնահատկությունները, կենցաղը, աշխատանքի պայմանները և շրջապատող իրականության հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գեղարվեստական միջոցներին, որոնց շնորհիվ գրողը ներկայացնում է գյուղական աշխարհի հակասությունները, սոցիալական անհավասարությունը, մարդկային արժանապատվության խնդիրները և հասարակական հարաբերությունների բարդությունը։ Աշխատանքը դիտարկում է վաղ շրջանի ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, կերպարների անհատականացման եղանակները, բնապատկերի ու կենցաղային մանրամասների կիրառությունը, երկխոսությունների կառուցվածքը և պատմողական տարբեր հնարները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հեղինակի ստեղծագործական մեթոդի ձևավորման գործընթացին և այն նոր գեղարվեստական սկզբունքներին, որոնք հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել նրա գրական ժառանգության զարգացման մեջ։ Գյուղացիական թեմայի ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում է գրողի հետաքրքրությունը սոցիալական իրականության նկատմամբ, ինչպես նաև նրա հերոսների ներաշխարհը և կյանքի իմաստի, ազատության, արժանապատվության ու մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ հարցադրումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս վաղ ստեղծագործությունները դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին գրական երկերի ամբողջություն, այլև որպես հեղինակի գեղարվեստական մտածողության ձևավորման և կատարելագործման կարևոր փուլ։ Աշխատության մեջ վերլուծական մոտեցումները միտված են ցույց տալու, թե ինչպես է գրողի դիտողականությունը, կերպարակերտման հմտությունը, լեզվական արտահայտչականությունը և սոցիալական թեմաների գեղարվեստական վերափոխումը նպաստում նրա վաղ արձակի ինքնատիպությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուս գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի վերջի գրական գործընթացներով և Գորկու ստեղծագործական ժառանգությամբ զբաղվող գրականագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև դասական ռուս գրականության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։