Համբարձում Չերչյանը և Արմաշի դպրեվանքի երաժշտական ավանդույթները

History

Աշխատությունն անդրադառնում է Արևմտյան Հայաստանի մի շարք բնակավայրերի՝ Բալուի, Խարբերդի, Չարսանջակի, Ճապաղջրի և Երզնկայի պատմական, աշխարհագրական ու հասարակական իրողություններին։ Տեղեկագրական բնույթ ունեցող նյութը կարևոր է այդ շրջանների հայ բնակչության կյանքի, բնակավայրերի առանձնահատկությունների, համայնքային կազմակերպման և տեղական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Նման աշխատություններում ներկայացվող տեղեկությունները կարող են ընդգրկել բնակչության զբաղմունքները, կենցաղը, կրթական ու կրոնական հաստատությունները, եկեղեցական կյանքը, տնտեսական պայմանները, տեղական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Վերնագրի «Հայաստանի արտասուքը» ձևակերպումը հաղորդում է գրքին մտահոգ և ցավագին երանգ՝ մատնանշելով հայրենի բնակավայրերի ու դրանց բնակչության վիճակի նկատմամբ հեղինակի ուշադրությունը։ Նշված շրջանները պատմականորեն կապված են Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքների հետ և կարևոր տեղ են զբաղեցնում արևմտահայության պատմության ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության մեջ։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի արևմտահայ համայնքների աշխարհագրական տեղաբաշխման, սոցիալական կյանքի և տարածաշրջանային պատմության վերաբերյալ պատկերացում կազմելու համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայ բնակավայրերի պատմական հիշողության, տեղական ինքնության և հայ հասարակական մտքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Law

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուրիշի ապօրինի տիրապետումից անշարժ գույքի հետ պահանջման իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սեփականության իրավունքի պաշտպանության մեխանիզմները, անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների վերականգնման իրավական հիմքերը և քաղաքացիաիրավական հարաբերություններում առաջացող վեճերի լուծման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է գույքի վերադարձի պահանջի կիրառման պայմաններին, դատական պաշտպանության ձևերին, ապացուցման խնդիրներին և իրավակիրառ պրակտիկայում հանդիպող դժվարություններին։ Ներկայացվում են սեփականատիրոջ իրավունքների պաշտպանության, բարեխիղճ և անբարեխիղճ տիրապետման տարբերակման, ինչպես նաև անշարժ գույքի շրջանառության իրավական կարգավորման հարցերը։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի քաղաքացիական իրավունքի զարգացման և սեփականության պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործման ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքների պաշտպանության իրավական խնդիրներով։

Pedagogy

Հրատարակությունը վերաբերում է զրույցի և ընթերցանության միջոցով լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների և խոսքի մշակույթի զարգացման հարցերին։ Այն կարող է ունենալ ուսումնական կամ մեթոդական ուղղվածություն՝ նպատակ ունենալով նպաստել սովորողների բանավոր խոսքի կատարելագործմանը, ընթերցած նյութի ընկալմանը և մտքերի հստակ ու տրամաբանական արտահայտմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկխոսության կազմակերպմանը, հարցուպատասխանի միջոցով հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը, բառապաշարի հարստացմանը և լեզվական կառուցվածքների գործնական կիրառմանը։ Ընթերցանության համար նախատեսված նյութերը կարող են ընդգրկել տարբեր թեմաներով պատմողական, նկարագրական և ճանաչողական տեքստեր, որոնք նպաստում են լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը և ընդհանուր մտահորիզոնի ընդլայնմանը։ Կարևորվում են ընթերցածի բովանդակության վերարտադրումը, հիմնական մտքի առանձնացումը, տեքստի վերլուծությունը և սեփական կարծիքի ձևակերպումը։ Զրույցի և ընթերցանության համադրումը հնարավորություն է տալիս զարգացնելու լսելու, հասկանալու, խոսելու և կարդալու փոխկապակցված հմտությունները՝ ուսուցման գործընթացը դարձնելով առավել գործնական և հաղորդակցական։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել լեզու ուսումնասիրողներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին, մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողներին և լեզվական կարողությունների զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

History

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում 1991-2000 թվականներին իրականացված ագրարային վերափոխումների ուսումնասիրությանը՝ անկախության առաջին տասնամյակի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական փոխակերպումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսության խորհրդային վարչահրամայական համակարգից շուկայական տնտեսության անցման գործընթացն է, որի կարևորագույն բաղադրիչները հողային բարեփոխումը, սեփականաշնորհումը, կոլեկտիվ և պետական տնտեսությունների լուծարումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայի ազատականացումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական ձևերի հաստատումն էին։ 1991 թվականից սկսված հողային բարեփոխումները արմատապես փոխեցին գյուղատնտեսության սեփականության և տնտեսավարման կառուցվածքը․ նախկին կոլտնտեսություններն ու պետական տնտեսությունները լուծարվեցին, իսկ հողային և արտադրական ռեսուրսների զգալի մասը փոխանցվեց անհատական և գյուղացիական տնտեսություններին։ Պաշտոնական փաստաթղթերում այս գործընթացը դիտարկվում էր որպես գյուղատնտեսության մեջ տնտեսական բարեփոխումների, սեփականաշնորհման և հողային ռեֆորմի իրականացման առանցքային փուլ։ Աշխատանքը կարող է մանրամասնորեն ուսումնասիրել վերափոխումների նախադրյալները։ Անկախության սկզբնական տարիներին Հայաստանի տնտեսությունը հայտնվել էր խոր ճգնաժամում, որն ուղեկցվում էր արտադրական կապերի խզմամբ, էներգետիկ դժվարություններով, շրջափակմամբ և նախկին խորհրդային տնտեսական համակարգի փլուզմամբ։ Այս պայմաններում գյուղատնտեսությունը դարձավ ոչ միայն տնտեսական արտադրության, այլև բնակչության գոյատևման կարևորագույն ոլորտներից մեկը։ 1990-1993 թվականներին ընդհանուր տնտեսական անկումը չափազանց խորն էր, իսկ գյուղատնտեսության մեջ իրականացված լայնածավալ սեփականաշնորհման հետևանքով գյուղատնտեսությամբ զբաղվածների թիվը զգալիորեն աճեց, սակայն աշխատանքի արտադրողականությունն ու արտադրության ապրանքայնությունը նվազեցին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հողային ռեֆորմի ընթացքի և արդյունքների գնահատումը։ Հողերի մասնավորեցումը հնարավորություն տվեց ձևավորելու գյուղացիական տնտեսությունների լայն ցանց և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ հաստատելու մասնավոր սեփականության գերակշռությունը։ Միաժամանակ հողերի մասնատվածությունը, տնտեսությունների փոքր չափերը, արտադրական ռեսուրսների սահմանափակությունը և նախկին կոլեկտիվ ենթակառուցվածքների քայքայումը նոր խնդիրներ առաջացրին։ Այսպիսով, վերափոխումները մի կողմից ստեղծեցին սեփականատիրական հարաբերությունների նոր հիմք, իսկ մյուս կողմից առաջացրին արտադրության կազմակերպման, տեխնիկական ապահովվածության և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորման դժվարություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղատնտեսական տեխնիկայի և արտադրական միջոցների սեփականաշնորհման ուսումնասիրությունը։ 1991-1993 թվականների հողային բարեփոխումներին և սեփականաշնորհմանը զուգահեռ նախկին կոլտնտեսությունների ու պետական տնտեսությունների գյուղատնտեսական տեխնիկան նույնպես անցավ սեփականաշնորհման գործընթացի միջով։ Դրա հետևանքով գյուղացիական տնտեսությունները դարձան արտադրական միջոցների անմիջական օգտագործողներ, սակայն մանր տնտեսությունների համար տեխնիկայի արդյունավետ օգտագործումը և սպասարկումը լուրջ խնդիր դարձան։ Հետագա քաղաքականության մեջ այդ պատճառով կարևորություն ստացան գյուղատնտեսական տեխնիկական սպասարկման կազմակերպումը, խորհրդատվական ծառայությունները և արտադրողների համար օժանդակ ենթակառուցվածքների ձևավորումը։ Վերափոխումների մյուս կարևոր բաղադրիչը գյուղատնտեսական շուկայի ազատականացումն էր։ Նախկինում պետականորեն կարգավորվող արտադրական և իրացման հարաբերությունների փոխարեն աստիճանաբար ձևավորվեց շուկայական մեխանիզմների վրա հիմնված համակարգ։ Գյուղացիական տնտեսությունները պետք է ինքնուրույն որոշեին արտադրության ուղղությունները, իրացման շուկաները և տնտեսական գործունեության կազմակերպման ձևերը։ Սակայն շուկայական հարաբերությունների արագ ներդրումը ուղեկցվեց գնային անկայունությամբ, արտադրական ռեսուրսների թանկությամբ, իրացման դժվարություններով և գյուղատնտեսական ապրանքների շուկայի ոչ լիարժեք ձևավորված ենթակառուցվածքներով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսավորման խնդրին։ Անցումային շրջանում արտադրողները սահմանափակ հնարավորություններ ունեին անհրաժեշտ սերմացու, պարարտանյութ, վառելիք, տեխնիկա և այլ միջոցներ ձեռք բերելու համար։ Այդ պատճառով գյուղատնտեսական վարկավորման համակարգի ձևավորումը դարձավ ագրարային վերափոխումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Միաժամանակ վարկերի հասանելիությունը, տոկոսադրույքները, գրավի պահանջները և գյուղացիական տնտեսությունների ֆինանսական կայունությունը սահմանափակում էին շուկայական մեխանիզմների լիարժեք կիրառումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև գյուղատնտեսական ենթակառուցվածքների վիճակը։ Վերափոխումների ընթացքում անհրաժեշտ էր ստեղծել նախկին համակարգից տարբերվող ծառայությունների ցանց՝ տեխնիկական սպասարկում, խորհրդատվություն, վարկավորում, արտադրանքի իրացում և վերամշակում։ 1993 թվականին գյուղատնտեսական բարեփոխումների արդյունքում ստեղծվեց մասնագիտական խորհրդատվական ծառայություն, իսկ հետագայում հանրապետության շրջաններում ձևավորվեցին խորհրդատվական գործակալություններ, որոնք պետք է աջակցեին նորաստեղծ գյուղացիական տնտեսություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև գնահատել բարեփոխումների սոցիալական հետևանքները։ Գյուղատնտեսության սեփականաշնորհումը բնակչության մեծ հատվածի համար ստեղծեց սեփականության և ինքնուրույն տնտեսական գործունեության հնարավորություն, սակայն միաժամանակ գյուղական բնակչության վրա դրվեց արտադրության և շուկայական ռիսկերի հիմնական պատասխանատվությունը։ Փոքր տնտեսությունների գերակշռությունը նպաստեց գյուղական ընտանիքների ինքնապահովմանը, բայց որոշ դեպքերում սահմանափակեց մասնագիտացման, ներդրումների և արտադրողականության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև գյուղատնտեսական արտադրության կառուցվածքային փոփոխությունները։ Բարեփոխումներից հետո արտադրությունը դարձավ ավելի քիչ մասնագիտացված, իսկ բուսաբուծության և անասնաբուծության հարաբերակցությունը փոխվեց։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ 1991-2005 թվականներին ապրանքային գյուղատնտեսական արտադրանքի կառուցվածքում բուսաբուծությանը բաժին էր ընկնում մոտ 56-60 տոկոս, իսկ անասնաբուծությանը՝ 40-44 տոկոս։ Այս փոփոխությունները կարելի է կապել ինչպես շուկայական պահանջարկի, այնպես էլ արտադրական ռեսուրսների և տնտեսությունների հնարավորությունների փոփոխության հետ։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է բարեփոխումների դրական և բացասական արդյունքների համադրական գնահատումը։ Դրական կողմերից կարելի է առանձնացնել մասնավոր սեփականության հաստատումը, գյուղացիական տնտեսությունների ձևավորումը, շուկայական հարաբերությունների ներդրումը և գյուղատնտեսական արտադրության նոր կազմակերպական հիմքերի ստեղծումը։ Միաժամանակ պահպանվեցին փոքր և մասնատված տնտեսությունների, տեխնիկական ապահովվածության, ֆինանսավորման, իրացման, ենթակառուցվածքների և արտադրողականության հետ կապված խնդիրներ։ Պաշտոնական գնահատականներում նույնպես նշվում է, որ 1994-2002 թվականների գյուղատնտեսական քաղաքականությունը նպաստեց արտադրության աճին և հետագա զարգացման նախադրյալների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը 1991-2000 թվականների ագրարային վերափոխումները դիտարկում է որպես Հայաստանի անկախության առաջին շրջանի ամենախորքային տնտեսական փոխակերպումներից մեկը։ Դրանք հիմնովին փոխեցին հողի սեփականության կառուցվածքը, գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպումը, գյուղական բնակչության տնտեսական վարքագիծը և գյուղատնտեսության կապը շուկայի հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ սեփականաշնորհման և հողային բարեփոխումների արագ իրականացումը ինքնին բավարար չէր արդյունավետ շուկայական գյուղատնտեսություն ձևավորելու համար․ անհրաժեշտ էին նաև տեխնիկական, ֆինանսական, խորհրդատվական, իրացման և այլ ենթակառուցվածքների զարգացում։ Այդ պատճառով տվյալ ժամանակաշրջանը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես սեփականաշնորհման փուլ, այլև որպես Հայաստանի գյուղատնտեսության նոր տնտեսական համակարգի ձևավորման և դրա հետագա զարգացման հիմնարար շրջան։

Medicine

Այս թեման վերաբերում է փորձարարական քիմիաթերապիայի պայմաններում ցիտոստատիկ դեղամիջոցների ազդեցության համեմատական ուսումնասիրությանը, որի նպատակն է գնահատել տարբեր հակաուռուցքային միջոցների արդյունավետությունը, թունավորության մակարդակը և գործողության մեխանիզմների տարբերությունները կենսաբանական մոդելներում կամ լաբորատոր պայմաններում։ Ցիտոստատիկ դեղամիջոցները հանդիսանում են քիմիաթերապիայի հիմնական բաղադրիչը և գործում են՝ արգելակելով ուռուցքային բջիջների բաժանումը կամ առաջացնելով դրանց ապոպտոզ, սակայն դրանց ազդեցությունը հաճախ ուղեկցվում է նաև առողջ բջիջների վնասմամբ, ինչը պայմանավորում է կողմնակի ազդեցությունների բազմազանությունը։ Համեմատական ուսումնասիրություններում սովորաբար վերլուծվում են տարբեր խմբերի ցիտոստատիկների արդյունավետության ցուցանիշները՝ ներառյալ ալկիլացնող միացությունները, անտիմետաբոլիտները, միկրոտուբուլների վրա ազդող դեղերը և ԴՆԹ-ի սինթեզը խանգարող նյութերը։ Փորձարարական մոդելներում գնահատվում են ուռուցքի չափի նվազման դինամիկան, բջջային ցիկլի վրա ազդեցությունը, կենսաքիմիական մարկերների փոփոխությունները, ինչպես նաև օրգանիզմի ընդհանուր թունաբանական պատասխանները։ Նման հետազոտությունները կարևոր են նոր քիմիաթերապևտիկ սխեմաների մշակման, դեղերի համակցությունների օպտիմալացման և անհատականացված բուժման մոտեցումների ձևավորման համար, քանի որ թույլ են տալիս համադրել արդյունավետությունը և անվտանգությունը տարբեր պայմաններում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական օրինակ դիտարկելով տրանսպորտի ոլորտը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ժամանակակից գլոբալ տնտեսության պայմաններում երկրի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումը մեծապես կախված է նրա տրանսպորտային հասանելիությունից, լոգիստիկ ենթակառուցվածքների զարգացվածությունից և միջազգային փոխադրումների համակարգերին միանալու կարողությունից։ ՀՀ կառավարության և տնտեսական քաղաքականության փաստաթղթերում նույնպես տրանսպորտի կայուն ու արդյունավետ զարգացումը դիտարկվել է որպես տնտեսական աճի, մրցունակության և համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրման կարևոր նախապայման։ Աշխատության մեջ Հայաստանի ինտեգրման գործընթացը դիտարկվում է որպես բազմակողմ տնտեսական գործընթաց, որը ներառում է արտաքին առևտրի ընդլայնում, ապրանքների և ծառայությունների միջազգային շարժի ակտիվացում, ներդրումների ներգրավում, արտահանման շուկաների ընդլայնում և միջազգային տնտեսական կապերի խորացում։ Այս ամբողջ համակարգում տրանսպորտը հանդես է գալիս որպես կապող օղակ, քանի որ արտադրանքը, հումքը և այլ ռեսուրսներ միջազգային շուկաներ հասնելու համար պահանջում են արդյունավետ, կանխատեսելի և մրցունակ փոխադրումներ։ Հետևաբար տրանսպորտային համակարգի թերությունները կարող են ուղղակիորեն բարձրացնել արտաքին առևտրի ծախսերը, երկարացնել մատակարարման ժամկետները և նվազեցնել հայկական արտադրանքի մրցունակությունը։ Հայաստանի աշխարհագրական դիրքը աշխատանքում կարող է դիտարկվել երկակի տեսանկյունից։ Մի կողմից՝ ծովային ելք չունեցող և տարածաշրջանային բարդ հաղորդակցային պայմաններ ունեցող երկիրը բախվում է արտաքին շուկաների հետ կապի լրացուցիչ սահմանափակումների։ Մյուս կողմից՝ Հարավային Կովկասում գտնվելու դիրքը Հայաստանին հնարավորություն է տալիս հանդես գալ որպես տարբեր տարածաշրջաններ կապող տարանցիկ հանգույց։ ՀՀ վերաբերյալ պետական փաստաթղթերում ընդգծվել է երկրի կախվածությունը տրանսպորտից և միջսահմանային հասանելիությունից, ինչպես նաև միջազգային տրանսպորտային ուղիների զարգացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տրանսպորտային ենթակառուցվածքների վիճակի և զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությունը։ Այստեղ կարող են դիտարկվել ավտոմոբիլային ճանապարհները, երկաթուղային ցանցը, օդային հաղորդակցությունը, լոգիստիկ կենտրոնները, սահմանային անցակետերը և մաքսային ենթակառուցվածքները։ Դրանց արդյունավետ փոխկապակցվածությունը կարևոր է հատկապես բազմամոդալ փոխադրումների զարգացման համար, երբ բեռը տեղափոխվում է տրանսպորտի մի քանի տեսակների համակցությամբ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները Հայաստանի լոգիստիկ համակարգի հիմնական սահմանափակումների շարքում նշում են աշխարհագրական մեկուսացվածությունը, փակ սահմանները, ենթակառուցվածքային և մաքսային գործընթացների խնդիրները, ինչպես նաև ավտոմոբիլային փոխադրումների գերակշռությունը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի միջազգային տրանսպորտային միջանցքներին Հայաստանի մասնակցության հարցը։ Միջազգային միջանցքների զարգացումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն իրականացնել տարանցիկ բեռնափոխադրումներ, այլև ներգրավել ներդրումներ, զարգացնել լոգիստիկ ծառայությունները, մեծացնել արտահանման հնարավորությունները և ընդլայնել Հայաստանի մասնակցությունը տարածաշրջանային մատակարարման շղթաներին։ Այս առումով ուսումնասիրության մեջ կարող են քննության առնվել «Հյուսիս-Հարավ» տրանսպորտային ուղղությունը, Հայաստանի կապը Իրանի և Վրաստանի միջոցով միջազգային շուկաների հետ, ինչպես նաև տարածաշրջանային նոր հաղորդակցային նախաձեռնությունները։ 2025–2026 թվականների ուսումնասիրություններում նույնպես շեշտվում է Հայաստանի միջազգային տարանցիկ ուղիների զարգացման և տարածաշրջանային տրանսպորտային համակարգին ինտեգրվելու տնտեսական նշանակությունը։ Կարևոր խնդիր է նաև երկաթուղային փոխադրումների զարգացումը։ Երկաթուղին կարող է մեծ նշանակություն ունենալ երկար հեռավորությունների վրա բեռնափոխադրումների ինքնարժեքի նվազեցման, փոխադրումների ծավալների ավելացման և բազմամոդալ լոգիստիկ շղթաների ձևավորման համար։ Այս տեսանկյունից Հայաստանի համար կարևոր են միջազգային երկաթուղային կապերի ընդլայնման և տարածաշրջանային երկաթուղային ցանցերին միանալու հնարավորությունները։ Աշխատության մեջ կարող է քննարկվել նաև հայ-իրանական երկաթուղային հաղորդակցության զարգացման տնտեսական նշանակությունը՝ որպես Հայաստանի համար հարավային ուղղությամբ արտաքին շուկաներին հասանելիության ընդլայնման տարբերակ։ Տրանսպորտի ոլորտում ինտեգրման մեկ այլ կարևոր բաղադրիչը մաքսային և վարչական ընթացակարգերի կատարելագործումն է։ Նույնիսկ լավ զարգացած ճանապարհային ենթակառուցվածքի պայմաններում երկարատև մաքսային ձևակերպումները, փաստաթղթաշրջանառության բարդությունը և տարբեր երկրների կարգավորումների անհամապատասխանությունը կարող են նվազեցնել փոխադրումների արդյունավետությունը։ Այդ պատճառով աշխատանքի շրջանակում կարևորվում են մաքսային գործընթացների պարզեցումը, թվայնացումը, տեղեկատվական համակարգերի փոխգործունակությունը և միջազգային չափանիշների ներդրումը։ Տրանսպորտային ինտեգրումը նաև կապված է միջազգային իրավական և ինստիտուցիոնալ համագործակցության հետ։ Հայաստանի անդամակցությունը տարբեր միջազգային և տարածաշրջանային տնտեսական համակարգերին ստեղծում է տրանսպորտային քաղաքականության համաձայնեցման, շուկաների հասանելիության և փոխադրողների գործունեության պայմանների բարելավման հնարավորություններ։ Օրինակ՝ ԵԱՏՄ պայմանագրային համակարգում տրանսպորտային քաղաքականության նպատակներից մեկը անդամ պետությունների տրանսպորտային համակարգերի ինտեգրումն է համաշխարհային տրանսպորտային համակարգին և տարանցիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործումը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև տրանսպորտի և ազգային մրցունակության փոխկապակցության ուսումնասիրությունը։ Արդյունավետ տրանսպորտային համակարգը կարող է նվազեցնել արտադրանքի վերջնական ինքնարժեքում լոգիստիկ ծախսերի մասնաբաժինը, արագացնել մատակարարումները և բարձրացնել ձեռնարկությունների՝ արտաքին շուկաներում մրցակցելու հնարավորությունները։ Միաժամանակ տարանցիկ փոխադրումների զարգացումը կարող է ստեղծել նոր եկամտի աղբյուրներ՝ ճանապարհային սպասարկման, պահեստավորման, բեռնափոխադրման, ապահովագրության, մաքսային սպասարկման և այլ լոգիստիկ ծառայությունների միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրման խնդիրը տրանսպորտի օրինակով պետք է դիտարկել ոչ միայն ճանապարհների կամ փոխադրամիջոցների զարգացման տեսանկյունից, այլ որպես ենթակառուցվածքային, տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ փոխկապակցված խնդիրների ամբողջություն։ Տրանսպորտային համակարգի արդիականացումը, միջազգային միջանցքներին միացումը, մաքսային ընթացակարգերի պարզեցումը, լոգիստիկ ծառայությունների զարգացումը և տարածաշրջանային հաղորդակցությունների ընդլայնումը կարող են նպաստել Հայաստանի արտաքին տնտեսական կապերի խորացմանը և երկրի՝ միջազգային տարանցիկ ու առևտրային համակարգերում ավելի ակտիվ ներգրավմանը։