Հարուցված սեյսմիկություն և ջրամբարների սեյսմիկ վտանգի գնահատում (ՀՀ-ում շահագործվող խոշոր ջրամբարների օրինակով)

Psychology

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ա. Ի. Միրաքյանի գիտական ժառանգությանը և հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում նրա ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն գիտական մոտեցումը, որի համաձայն հոգեկան գործընթացները պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես արտաքին աշխարհի ազդեցությունների պասիվ արտացոլում, այլև որպես մարդու ակտիվ ճանաչողական գործունեության, ընկալման և իրականության հետ փոխհարաբերության բարդ համակարգ։ Հետազոտություններում Միրաքյանի հայեցակարգը ներկայացվում է որպես հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրման ինքնատիպ մոտեցում, որը հատկապես նշանակալի է ընկալման գործընթացի բնույթի, դրա մեխանիզմների և մարդու կողմից իրականության յուրացման առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է Միրաքյանի գիտական ուղու և նրա հայեցակարգի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Հեղինակի տեսական հայացքները ձևավորվում են այնպիսի հարցադրումների շրջանակում, որոնք վերաբերում են մարդու հոգեկանի և արտաքին աշխարհի փոխհարաբերությանը, ընկալման կառուցվածքին և հոգեկան արտացոլման մեխանիզմներին։ Այս մոտեցման կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն փորձում է հաղթահարել հոգեկան գործընթացների չափազանց պարզեցված մեկնաբանությունները և մարդու հոգեկան գործունեությունը դիտարկել ավելի ամբողջական համակարգի շրջանակում։ Ուսումնասիրության առանցքային թեման ընկալման գործընթացն է։ Մարդը շրջապատող իրականությունը չի ընկալում որպես արդեն պատրաստ, անփոփոխ տեղեկատվություն․ ընկալման ընթացքում արտաքին ազդեցությունները ներառվում են մարդու գործունեության, փորձի, գիտակցության և անձնային առանձնահատկությունների համակարգում։ Այդ պատճառով ընկալումը ներկայացվում է որպես ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում ձևավորվում է իրականության որոշակի հոգեկան պատկերը։ Այս դրույթը կարևոր նշանակություն ունի հոգեկան արտացոլման բնույթը հասկանալու համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս տարբերակել արտաքին աշխարհի մեխանիկական վերարտադրությունը և մարդու կողմից իրականության ակտիվ հոգեկան յուրացումը։ Միրաքյանի հայեցակարգի առանձնահատկություններից է «ոչարգասիքային» մոտեցման գաղափարը, որը նրա գիտական ժառանգության ուսումնասիրություններում դիտարկվում է որպես կարևոր տեսական սկզբունք։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլումը չսահմանափակել միայն որոշակի վերջնական արդյունքի՝ պատրաստի հոգեկան պատկերի կամ արդյունքի ձևավորմամբ։ Փոխարենը շեշտադրվում է գործընթացի դինամիկ բնույթը, մարդու ակտիվ ներգրավվածությունը և այն պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվում ու փոխակերպվում է հոգեկան արտացոլումը։ Այս տեսանկյունից հոգեկան գործընթացը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկանգամյա արձագանք, այլ որպես շարունակական փոխազդեցության համակարգ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հոգեկան արտացոլման և գործունեության փոխհարաբերությանը։ Մարդու հոգեկան աշխարհը չի կարող ամբողջությամբ հասկացվել՝ անջատելով այն նրա գործունեությունից։ Մարդը ճանաչում, ընկալում և մեկնաբանում է իրականությունը կոնկրետ գործունեության պայմաններում, իսկ գործունեությունն իր հերթին փոխվում է մարդու ունեցած պատկերացումների և փորձի ազդեցությամբ։ Այս փոխադարձ կապը թույլ է տալիս հոգեկան արտացոլումը դիտարկել որպես ակտիվ և զարգացող գործընթաց։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ինչու նույն արտաքին իրավիճակը տարբեր մարդկանց մոտ կարող է առաջացնել տարբեր հոգեբանական արձագանքներ և ընկալումներ։ Հետազոտության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ընկալման վերաբերյալ տարբեր տեսություններին և դրանց համեմատությանը։ Միրաքյանի մոտեցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ավանդական պատկերացումների սահմանափակումները և ցույց տալ այն տեսական հնարավորությունները, որոնք առաջանում են ընկալման գործընթացը ավելի լայն՝ սուբյեկտի և իրականության փոխհարաբերության համատեքստում դիտարկելիս։ Այս առումով նրա հայեցակարգը կարող է դիտարկվել որպես փորձ՝ վերանայելու հոգեկան արտացոլման գործընթացի ուսումնասիրության որոշ հաստատված մոտեցումներ և առաջարկելու այլ մեկնաբանության հնարավորություններ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սուբյեկտի դերի խնդիրը։ Հոգեկան արտացոլման ընթացքում մարդը հանդես է գալիս ոչ թե որպես արտաքին ազդակների պասիվ ընդունող, այլ որպես ակտիվ սուբյեկտ։ Նրա նախկին փորձը, գործունեությունը, գիտելիքները, հետաքրքրությունները և հոգեկան առանձնահատկությունները կարող են ազդել այն բանի վրա, թե ինչպես է նա ընկալում և մեկնաբանում իրականությունը։ Այս դրույթը հոգեբանական ուսումնասիրության մեջ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ անհատական տարբերությունների առաջացման պատճառները և բացատրել հոգեկան գործընթացների բազմազանությունը։ Միրաքյանի հայեցակարգի նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն տեսական հոգեբանությամբ։ Նրա գաղափարների հիման վրա հետագայում ուսումնասիրություններ են իրականացվել ընկալման տրանսցենդենտալ հոգեբանության ուղղությամբ, իսկ այդ մոտեցման հնարավոր կիրառությունները դիտարկվել են նաև հոգեթերապիայի և կրթության ոլորտներում։ Հետազոտական աշխատանքներում հատուկ ուշադրություն է դարձվել Միրաքյանի հետևորդների աշխատություններին՝ նրա տեսական սկզբունքների հետագա զարգացման և կիրառման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Կրթական ոլորտում այս մոտեցումը կարող է կարևոր լինել սովորողի ընկալման և ուսումնական գործունեության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Եթե հոգեկան արտացոլումը դիտարկվում է որպես ակտիվ գործընթաց, ապա ուսուցումը նույնպես չի կարող սահմանափակվել տեղեկատվության փոխանցմամբ։ Սովորողը պետք է դիտարկվի որպես գիտելիքը յուրացնող և վերակազմավորող ակտիվ սուբյեկտ, որի անձնական փորձը և գործունեությունը նշանակություն ունեն ուսումնական նյութի ընկալման ու իմաստավորման համար։ Հոգեթերապիայի համատեքստում ևս այս տեսական մոտեցումը կարող է օգտագործվել մարդու կողմից սեփական փորձի ընկալման և մեկնաբանության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հոգեկան իրականությունը դիտարկելով որպես ակտիվորեն ձևավորվող և մեկնաբանվող գործընթաց՝ հնարավոր է ավելի խորությամբ ուսումնասիրել մարդու վերաբերմունքը սեփական ապրումների, շրջապատի և կյանքի իրադարձությունների նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր արդյունքներից մեկն այն է, որ Միրաքյանի գիտական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլման խնդիրը դիտարկել ավելի լայն տեսական շրջանակում։ Նրա մոտեցման արժեքը հատկապես դրսևորվում է այն գաղափարում, որ հոգեկան գործընթացները պետք է ուսումնասիրել դրանց ձևավորման, զարգացման և գործունեության հետ փոխկապվածության մեջ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել հոգեկան երևույթները մեկուսացված և անփոփոխ արդյունքների վերածելուց և ընդգծում է դրանց դինամիկ ու սուբյեկտային բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ա. Ի. Միրաքյանի ներդրումը հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում կապված է մարդու ընկալման և հոգեկան գործունեության ակտիվ բնույթի շեշտադրման, ընկալման գործընթացի նոր տեսական մեկնաբանությունների մշակման և ոչարգասիքային մոտեցման առաջադրման հետ։ Նրա գաղափարները կարևոր նշանակություն ունեն հայ հոգեբանական մտքի պատմության համար և միաժամանակ ստեղծում են հիմք հոգեբանության այլ բնագավառներում հետագա տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությունների համար։

Journalism

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից հեռուստատեսային վավերագրական կինոյի զարգացման միտումների վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով 1991-2010 թվականների հայկական վավերագրական ֆիլմերի օրինակին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես է անկախությունից հետո ձևափոխվել հայկական վավերագրական կինոյի համակարգը՝ հաշվի առնելով քաղաքական, սոցիալական և մեդիա միջավայրի փոփոխությունները, ինչպես նաև տեխնոլոգիական առաջընթացը, հատկապես թվային արտադրության և հեռարձակման նոր հնարավորությունները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է վավերագրական ֆիլմերի թեմատիկ և ժանրային բազմազանությունը, դրանց գեղարվեստական և լրագրողական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հեռուստատեսության ազդեցությունը ֆիլմերի կառուցվածքի և բովանդակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային պատմության, պատերազմական իրադարձությունների, սոցիալական խնդիրների և մշակութային ինքնության արտացոլմանը վավերագրական կինոյում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այդ թեմաները ձևավորում ժամանակի պատկերն ու հանրային գիտակցությունը։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է հայկական վավերագրական կինոյի տեղը միջազգային համատեքստում՝ ընդգծելով փառատոնային կինոյի և հեռուստատեսային արտադրության փոխազդեցությունը։ Այն արժեքավոր է կինոգետների, մեդիա հետազոտողների, լրագրողների և մշակութաբանների համար։

Biology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հիդրոկորտիզոնի և ինսուլինի հակազդեցական ազդեցության ուսումնասիրությանը հեպատոցիտների միջուկային կառուցվածքների որոշ քանակական և ֆունկցիոնալ ցուցանիշների վրա։ Գրքում ներկայացվում են լյարդային բջիջների միջուկի մորֆոֆունկցիոնալ կազմակերպման հիմքերը, հորմոնալ կարգավորման մեխանիզմները և գլյուկոկորտիկոիդների ու ինսուլինի փոխազդեցության բջջային մակարդակի առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է հորմոնների ազդեցությունը ԴՆԹ-ի սինթեզի, քրոմատինի կառուցվածքի, տրանսկրիպցիոն ակտիվության և միջուկային արկղիկների (nuclear structures) կազմակերպման վրա՝ ընդգծելով դրանց հակադիր կենսաքիմիական ազդեցությունները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև փորձարարական մոդելները, հիստոքիմիական և էլեկտրոնային միկրոսկոպիայի մեթոդները, ինչպես նաև ստացված տվյալների քանակական վերլուծության մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութափոխանակային կարգավորման հորմոնալ մեխանիզմներին և դրանց դերին լյարդի բջջային ֆունկցիաների հավասարակշռության պահպանման գործում։ Գիրքը նախատեսված է բջջաբանների, կենսաքիմիկոսների, էնդոկրինոլոգների, ֆիզիոլոգների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ գիտական վերլուծություն հորմոնների հակազդեցական ազդեցության վերաբերյալ հեպատոցիտների միջուկային կառուցվածքներում։

Biology

Կենսագործունեության անվտանգությունը գիտելիքների, կանոնների և գործնական միջոցառումների ամբողջ համակարգ է, որի հիմնական նպատակը մարդու առողջության, կյանքի և շրջակա միջավայրի պաշտպանությունն է կենսաբանական վտանգներից, որոնք կարող են առաջանալ միկրոօրգանիզմների, վիրուսների, բակտերիաների, կենսաբանական նյութերի կամ կենսատեխնոլոգիական գործընթացների ազդեցությամբ։ Այն հատկապես կարևոր է բժշկական, լաբորատոր, գյուղատնտեսական և սննդի արտադրության ոլորտներում, որտեղ մարդիկ հաճախ աշխատում են կենսաբանական նյութերի հետ և կարող են ենթարկվել վարակների կամ այլ վտանգների։ Այս ոլորտում մեծ նշանակություն ունի ռիսկերի գնահատումը և կանխարգելումը, ինչը ենթադրում է հնարավոր վտանգների նախապես բացահայտում և դրանց նվազեցման համար համապատասխան միջոցների կիրառում։ Անվտանգության ապահովման հիմնական միջոցներից են անհատական պաշտպանիչ միջոցների օգտագործումը՝ ձեռնոցներ, դիմակներ, պաշտպանիչ հագուստ, ինչպես նաև աշխատանքային տարածքների ստերիլ պահպանումը, ճիշտ ախտահանումը և սանիտարական կանոնների խիստ պահպանումը։ Կարևոր դեր ունի նաև անձնակազմի ուսուցումն ու պատրաստվածությունը, քանի որ միայն գիտակից և լավ պատրաստված աշխատակիցները կարող են ճիշտ գործել արտակարգ իրավիճակներում և կանխել վտանգների տարածումը։ Կենսագործունեության անվտանգությունը ներառում է նաև պետական և միջազգային նորմերի պահպանումը, որոնք սահմանում են կենսաբանական վտանգների տարբեր մակարդակներ և համապատասխան անվտանգության կանոններ յուրաքանչյուր մակարդակի համար։ Այս ամբողջ համակարգը միասին ապահովում է մարդկանց առողջության պաշտպանությունը, վարակների կանխարգելումը և էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանումը։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի մետրոպոլիտենի ճարտարապետական և հատակագծային կազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես քաղաքային տրանսպորտային ենթակառուցվածքի, ճարտարապետության և քաղաքաշինական համակարգի փոխկապակցված բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են մետրոպոլիտենի կայարանների տարածական կառուցվածքը, ուղևորային հոսքերի կազմակերպումը, մուտքային և ելքային հանգույցների տեղաբաշխումը, ստորգետնյա ու վերգետնյա տարածքների փոխադարձ կապը և դրանց ինտեգրումը քաղաքի փողոցային ու հասարակական տարածքների համակարգին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կայարանների հատակագծային լուծումներին, սպասասրահների, հարթակների, անցումների, աստիճանների, շարժասանդուղքների և սպասարկման տարածքների գործառութային կազմակերպմանը։ Քննվում է, թե ինչպես են տեխնիկական և տրանսպորտային պահանջները համադրվում ճարտարապետական արտահայտչականության, ուղևորների հարմարավետության և տարածական ընկալման հետ։ Կարևորվում է Երևանի բնական ռելիեֆի, կառուցապատման առանձնահատկությունների, բնակչության տեղաբաշխման և քաղաքային հիմնական կենտրոնների ազդեցությունը մետրոպոլիտենի գծերի ու կայարանների նախագծային լուծումների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կայարանների ճարտարապետական կերպարի ուսումնասիրությունը՝ ներքին տարածքների համաչափությունների, հարդարման նյութերի, լուսավորության, գեղարվեստական ձևավորման և ազգային ճարտարապետական մոտիվների կիրառման տեսանկյունից։ Դիտարկվում է նաև տարբեր կայարանների անհատական գեղարվեստական լուծումների և ամբողջ համակարգի միասնական ճարտարապետական լեզվի հարաբերակցությունը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել կայարանների քաղաքաշինական նշանակությանը, քանի որ դրանց տեղադրությունը կարող է ազդել շրջակա տարածքների հասանելիության, հասարակական կենտրոնների ձևավորման և տարբեր տրանսպորտային միջոցների միջև կապերի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրվում են ուղևորների անվտանգ և տրամաբանական տեղաշարժն ապահովող հատակագծային սկզբունքները, ինչպես նաև մեծ ուղևորահոսքերի պայմաններում տարածքների արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Ճարտարապետական և ինժեներական լուծումների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ստորգետնյա տրանսպորտային կառույցների նախագծման ժամանակ առաջացող գործառութային, կառուցվածքային և գեղագիտական խնդիրների փոխկապակցվածությունը։ Անդրադարձ կարող է կատարվել նաև մետրոպոլիտենի զարգացման և նոր կայարանների նախագծման դեպքում գոյություն ունեցող համակարգի ճարտարապետական ու քաղաքաշինական սկզբունքների պահպանման կամ վերաիմաստավորման հարցերին։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Երևանի մետրոպոլիտենը գնահատելու ոչ միայն որպես արագ տրանսպորտային համակարգ, այլև որպես քաղաքի ճարտարապետական միջավայրի և հասարակական տարածքների կարևոր մաս։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ճարտարապետության, քաղաքաշինության, տրանսպորտային կառույցների նախագծման և քաղաքային ենթակառուցվածքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանում հայերի պատմական ներկայության, համայնքային կյանքի և հասարակական-մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հայ-ռուսական պատմական կապերն են, Ռուսաստանի տարբեր շրջաններում հայկական բնակչության ձևավորումն ու տարածումը, ինչպես նաև այն քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ զարգացել է հայ համայնքների կյանքը։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջաններ՝ անդրադառնալով Ռուսաստանի տարածքում հայերի վաղ ներկայությանը, միջնադարյան և նոր ժամանակների գաղթերին, կայսերական շրջանի ժողովրդագրական գործընթացներին և հետագա համայնքային զարգացումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների ձևավորման պատճառներին, որոնց թվում կարևոր դեր են ունեցել առևտրական կապերը, տնտեսական հնարավորությունները, քաղաքական իրադարձությունները, պատերազմները, բնակչության տեղաշարժերը և տարածաշրջանային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի քաղաքներում և այլ բնակավայրերում հայկական համայնքների հասարակական կազմակերպվածությունը։ Ներկայացվում են եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և մշակութային հաստատությունների ձևավորման գործընթացները, որոնք նպաստել են համայնքային ինքնության պահպանմանը և սերունդների միջև մշակութային կապի շարունակականությանը։ Հատուկ նշանակություն ունի հայկական եկեղեցու գործունեությունը, որը տարբեր պատմական փուլերում հանդես է եկել որպես հոգևոր կենտրոն և համայնքային կյանքի կազմակերպման կարևոր հենարան։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանում հայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայ վաճառականները, արհեստավորները, ձեռնարկատերերը և մասնագետները տարբեր ժամանակաշրջաններում մասնակցել են քաղաքային տնտեսական կյանքի զարգացմանը՝ ներգրավվելով առևտրի, արտադրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում։ Նրանց գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայ համայնքների սոցիալ-տնտեսական դերը և ռուսական հասարակության հետ նրանց փոխհարաբերությունների բնույթը։ Կարևոր ուղղություն է նաև կրթության և մշակույթի զարգացումը։ Հայկական դպրոցների, տպագրության, մամուլի, գրականության, արվեստի և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը նպաստել է ազգային ինքնության պահպանմանը՝ միաժամանակ ստեղծելով ռուսական մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության պայմաններ։ Աշխատանքը կարող է դիտարկել նաև երկլեզվության, մշակութային փոխներթափանցման և ինքնության պահպանման խնդիրները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են Ռուսաստանի հայերը համադրել իրենց ազգային ավանդույթները բնակության երկրի հասարակական և մշակութային իրականության հետ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել 19-րդ և 20-րդ դարերի քաղաքական իրադարձություններին, որոնք զգալի ազդեցություն են ունեցել հայկական համայնքների թվաքանակի և տեղաբաշխման վրա։ Տարբեր ժամանակներում Ռուսաստանի տարածքում հայերի թվի աճը կապված է եղել ինչպես բնական ժողովրդագրական գործընթացների, այնպես էլ պատմական իրադարձությունների հետևանքով նոր բնակչության ներհոսքի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայերի հասարակական և քաղաքական մասնակցությանը՝ նրանց ներգրավվածությանը քաղաքային կառավարման, հասարակական շարժումների, գիտության, կրթության և մշակույթի ոլորտներում։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից կարևոր է նաև փոխադարձ ազդեցության խնդիրը։ Հայ համայնքները ոչ միայն պահպանել են սեփական մշակութային առանձնահատկությունները, այլև ակտիվորեն մասնակցել են Ռուսաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքին՝ իրենց ներդրումն ունենալով գիտության, գրականության, արվեստի, կրթության և տնտեսական զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել նաև հայկական ինքնության պահպանման ժամանակակից խնդիրները՝ կապված լեզվի, կրոնական կյանքի, ազգային մշակույթի, համայնքային կազմակերպությունների և սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ռուսաստանում հայերի բազմադարյա ներկայությունը՝ համադրելով պատմական, ժողովրդագրական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային դիտարկումները։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայկական համայնքների ձևավորման ու զարգացման հիմնական փուլերը, նրանց հասարակական դերակատարությունը, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և ռուսական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Թեման արժեքավոր է հայ-ռուսական պատմական կապերի, հայկական սփյուռքի ձևավորման, Ռուսաստանի բազմազգ հասարակության և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։