Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության ձևավորման գործընթացը, գործունեությունը, գաղափարախոսությունը ակունքներից մինչև 1895 թվականի վերջերը

History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Գերմանիայի և Թուրքիայի միջև հարաբերությունների զարգացմանն ու փոխակերպումներին 1918–1939 թվականների ընթացքում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեն։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես փոխվեցին երկու երկրների քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական կապերը համաշխարհային պատերազմի և նախապատերազմյան միջազգային համակարգի պայմաններում, ինչպես նաև պարզել այն գործոնները, որոնք ազդեցին նախկին դաշնակցային հարաբերությունների վերափոխման վրա։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին ձևավորված համագործակցությունը պատերազմի ավարտից հետո հայտնվեց նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում․ երկու պետություններն էլ ստիպված էին վերանայել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և հարմարվել միջազգային հարաբերությունների նոր իրողություններին։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել Օսմանյան կայսրության փլուզումից և Գերմանական կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված իրավիճակը, Վերսալյան համակարգի ձևավորումը, Թուրքիայի Հանրապետության ստեղծումը և այդ իրադարձությունների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների հետագա զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Մուստաֆա Քեմալի գլխավորած թուրքական ազգային շարժման և նոր Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, ինչպես նաև Գերմանիայի՝ Վայմարյան հանրապետության և հետագայում նացիստական վարչակարգի պայմաններում արտաքին քաղաքականության փոփոխություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դիվանագիտական կապերի վերականգնման և ամրապնդման գործընթացը, որի ընթացքում նախկին ռազմական դաշնակցությունը աստիճանաբար վերածվեց ավելի բազմակողմանի քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության։ Ուսումնասիրվում են նաև ռազմական համագործակցության, զենքի մատակարարումների, ռազմական մասնագետների գործունեության, տնտեսական փոխանակումների և առևտրային կապերի նշանակությունը երկու երկրների հարաբերություններում։ Միաժամանակ աշխատանքը ցույց է տալիս, որ այդ կապերը մշտապես չէին զարգանում նույն ուղղությամբ․ Թուրքիայի կողմից հավասարակշռված արտաքին քաղաքականության վարումը և եվրոպական տարբեր ուժերի հետ հարաբերությունների պահպանումը սահմանափակում էին Գերմանիայի հետ լիարժեք ռազմաքաղաքական մերձեցման հնարավորությունները։ 1930-ական թվականներին Գերմանիայում նացիստների իշխանության գալուց հետո երկկողմ հարաբերությունները ստացան նոր բովանդակություն, քանի որ Բեռլինը ձգտում էր ընդլայնել իր քաղաքական և տնտեսական ազդեցությունը Եվրոպայում ու Մերձավոր Արևելքում, մինչդեռ Թուրքիան փորձում էր պահպանել իր ռազմավարական ինքնուրույնությունը և խուսափել որևէ մեկ մեծ տերությունից չափազանց մեծ կախվածությունից։ Այդ ժամանակաշրջանում հատկապես կարևոր դարձան տնտեսական հարաբերությունները, հումքի և արդյունաբերական ապրանքների փոխանակումը, ռազմական տեխնիկայի ձեռքբերումը և տարածաշրջանային քաղաքական շահերի համադրումը։ Աշխատության մեջ հարաբերությունների զարգացումը դիտարկվում է նաև միջազգային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում՝ հաշվի առնելով Ազգերի լիգայի գործունեությունը, եվրոպական ուժերի մրցակցությունը, Խորհրդային Միության գործոնը, Բալկանների և Մերձավոր Արևելքի ռազմավարական նշանակությունը և Եվրոպայում պատերազմի վտանգի աճը։ Ուսումնասիրության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն թույլ է տալիս հետևել դաշնակցային հարաբերությունների փոխակերպման ամբողջ գործընթացին՝ պատերազմական համագործակցությունից մինչև խաղաղ ժամանակաշրջանի դիվանագիտական և տնտեսական հարաբերություններ, իսկ այնուհետև՝ նախապատերազմյան բարդ ռազմավարական փոխազդեցություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ, եվրոպական և մերձավորարևելյան քաղաքականությամբ, դիվանագիտության պատմությամբ և XX դարի առաջին կեսի աշխարհաքաղաքական գործընթացներով զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է երկու պետությունների հարաբերությունների բազմաշերտ զարգացումը 1918–1939 թվականներին՝ բացահայտելով քաղաքական շահերի, տնտեսական կապերի, ռազմական համագործակցության և փոփոխվող միջազգային միջավայրի ազդեցությունը նրանց փոխհարաբերությունների ձևավորման վրա։

Law

Աշխատությունը նվիրված է միջազգային իրավունքի տեսանկյունից ինքնապաշտպանության իրավունքի կիրառմանը, այն ուղիներին և սահմանափակումներին, որոնք կապակցված են ժամանակակից գլոբալ և տարածաշրջանային անվտանգության մարտահրավերների հետ։ Գրքում վերլուծվում են միջազգային իրավունքի՝ Միավորված Ազգերի կազմակերպության կանոնադրության և այլ միջազգային ակտերի դրույթները, որոնք սահմանում են պետությունների իրավունքներն ու պարտականությունները զինված միջամտությունների և հակամարտությունների պայմաններում։ Հեղինակը քննարկում է ժամանակակից կոնֆլիկտների, միջազգային ահաբեկության, սառը և համակցված պատերազմի երևույթների ազդեցությունը ինքնապաշտպանության իրավունքի մեկնաբանության վրա, ինչպես նաև միջազգային փաստական իրավիճակների վերլուծություն՝ դատավարական և դիվանագիտական պրակտիկայի հիման վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են զարգացումների հեռանկարները՝ ներառելով իրավական, քաղաքական և անվտանգության ոլորտների ինտեգրված մոտեցումները, միջազգային իրավունքի մշակումների անհրաժեշտությունը և կիրառելիությունը բազմաշերտ միջուկային ու տարածաշրջանային մարտահրավերների դեպքում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է իրավաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, անվտանգության փորձագետների և պետական քաղաքականության մշակողների համար՝ նպաստելով ինքնապաշտպանության իրավունքի ավելի ամբողջական ընկալմանը և ժամանակակից միջազգային իրավական պրակտիկայի կատարելագործմանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Կոմմագենեի երկրի սրբավայրերի և դրանց հետ Հայաստանի պատմամշակութային կապերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով հին աշխարհի կրոնական պատկերացումների, պաշտամունքային ավանդույթների և սրբազան տարածքների ձևավորման առանձնահատկություններին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Կոմմագենեի տարածքում գոյություն ունեցած սրբավայրերը, դրանց նշանակությունը, ճարտարապետական և հնագիտական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց առնչությունները տարածաշրջանի այլ մշակույթների և հատկապես հայկական միջավայրի հետ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Կոմմագենեի քաղաքական, մշակութային և կրոնական կյանքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով այն ժամանակաշրջանի բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցություններին։ Առանձին կարևորություն ունի հայկական պատմության և մշակույթի հետ հնարավոր կապերի բացահայտումը, քանի որ տարածաշրջանը գտնվել է տարբեր քաղաքակրթությունների ու քաղաքական միավորների շփման գոտում։ Աշխատության մեջ սրբավայրերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես կրոնական պաշտամունքի վայրեր, այլև որպես պատմական հիշողության, իշխանության, մշակութային ինքնության և հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոններ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել հին աշխարհի պատմությամբ, հայկական հնագիտությամբ, կրոնական մշակույթով, Կոմմագենեի պատմությամբ և տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև պատմամշակութային կապերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է բարձր սեյսմիկ ակտիվություն ունեցող շրջաններում բնակավայրերի հատակագծային կառուցվածքների ձևավորման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքաշինական անվտանգության, տարածքային կազմակերպման և բնական վտանգների հաշվառման տեսանկյունից։ Քննարկվում են սեյսմավտանգ տարածքներում բնակավայրերի տեղաբաշխման և զարգացման առանձնահատկությունները, երկրաբանական ու գեոմորֆոլոգիական պայմանների ազդեցությունը քաղաքաշինական որոշումների վրա, ինչպես նաև տարածքների ֆունկցիոնալ գոտիավորման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակելի, հասարակական, արտադրական և հանգստի գոտիների փոխադարձ տեղաբաշխմանը, փողոցաճանապարհային ցանցի կառուցվածքին, բաց տարածքների կազմակերպմանը և տրանսպորտային ու ինժեներական ենթակառուցվածքների հուսալիությանը։ Ուսումնասիրվում են տեղանքի սեյսմիկ վտանգավորության, հողային պայմանների, ռելիեֆի և կառուցապատման խտության ազդեցությունները բնակավայրերի տարածական կառուցվածքի ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքաշինական նախագծման ընթացքում սեյսմիկ ռիսկերի գնահատմանը, կառուցապատման սահմանափակումների հիմնավորմանը, արտակարգ իրավիճակներում բնակչության տարհանման հնարավորություններին և կենսապահովման համակարգերի անխափան գործունեության ապահովմանը։ Կարևորվում են բնակավայրերի կայունության բարձրացման, շենքերի ու կառույցների փոխադարձ տեղաբաշխման, անվտանգ հեռավորությունների պահպանման և հանրային տարածքների արդյունավետ կազմակերպման հարցերը։ Դիտարկվում են նաև պատմականորեն ձևավորված բնակավայրերի վերակառուցման, նոր բնակելի տարածքների նախագծման և քաղաքաշինական զարգացման հեռանկարային ուղղությունների առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել սեյսմիկ շրջանների քաղաքաշինական փորձը, տարածական պլանավորման մեթոդները և բնակավայրերի կառուցվածքային զարգացման տարբեր մոդելները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սեյսմակայուն քաղաքաշինության, բնակավայրերի անվտանգության ապահովման և տարածքային պլանավորման գիտական հիմքերի կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, սեյսմոլոգների, շինարարական ճարտարագետների, տարածքային պլանավորման մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Technology

Այս աշխատությունը նվիրված է կառուցվածքային տարրերի լարվածա-դեֆորմացիոն վիճակի ուսումնասիրությանը այն դեպքերում, երբ դրանք թուլացված են ճաքերով, անցքերով կամ այլ կառուցվածքային անընդհատության խախտումներով, որոնք զգալիորեն փոխում են նյութի մեխանիկական վարքագիծը արտաքին բեռների ազդեցության տակ։ Քննարկվում են առաձգականության և պլաստիկության տեսությունների հիման վրա ձևավորված մոդելներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել լարվածությունների բաշխումը և դեֆորմացիաների կենտրոնացումը թերությունների եզրային գոտիներում, որտեղ առավել հաճախ առաջանում են քայքայման և աճող ճաքերի զարգացման գործընթացներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լարվածության կենտրոնացման գործոններին, բեկման մեխանիկայի սկզբունքներին և այն մաթեմատիկական մոտեցումներին, որոնք կիրառվում են բարդ երկրաչափական ձև ունեցող տարրերի համար՝ ներառյալ վերլուծական, թվային և վերջավոր տարրերի մեթոդները։ Ուսումնասիրվում են նաև ճաքերի տարածման պայմանները, կրիտիկական բեռնվածության գնահատումը և կառուցվածքային հուսալիության ապահովման ինժեներական լուծումները՝ հաշվի առնելով նյութերի ոչ իդեալական վարքագիծը իրական շահագործման պայմաններում։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիմքերը և կիրառական հաշվարկային մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ինժեներական կառույցների անվտանգությունն ու դիմացկունությունը վնասվածքների և թերությունների առկայության պայմաններում։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է մասնակցային ժողովրդավարության և ազգային անվտանգության փոխհարաբերությունների քաղաքականագիտական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական ու հասարակական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքացիների, քաղաքացիական հասարակության կառույցների և այլ շահակիցների մասնակցությունն է հանրային որոշումների մշակման, ընդունման, իրականացման և վերահսկման գործընթացներին, ինչպես նաև այդ մասնակցության հնարավոր կապերը պետական կառավարման կայունության և անվտանգության համակարգի հետ։ Մասնակցային ժողովրդավարությունը դիտարկվում է ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը լրացնող մեխանիզմների ամբողջության տեսանկյունից՝ ընդգրկելով հանրային քննարկումները, խորհրդակցությունները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, հասարակական վերահսկողությունը և պետական մարմինների ու հասարակության միջև հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու, հասարակության և պետության անվտանգության փոխկապակցվածությանը՝ ուսումնասիրելով, թե քաղաքացիների ներգրավվածությունը և պետական կառույցների նկատմամբ վստահությունը ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասարակական կայունության ու պետական ինստիտուտների կենսունակության համար։ Քննվում են քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների զարգացման, հանրային պատասխանատվության, քաղաքական մասնակցության մշակույթի և որոշումների կայացման թափանցիկության հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական կառավարման համակարգի և հասարակության միջև արդյունավետ հետադարձ կապի ձևավորմանը, քանի որ մասնակցային մեխանիզմների գործնական նշանակությունը կախված է ոչ միայն դրանց իրավական ամրագրումից, այլև իրական կիրառման հնարավորություններից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մասնակցային կառավարման ինստիտուցիոնալ և իրավական մեխանիզմները, դրանց զարգացման խոչընդոտները և հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավվածության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական անորոշությունների և հասարակական փոփոխությունների պայմաններում մասնակցային գործընթացների նշանակությանը՝ միաժամանակ դիտարկելով անվտանգության պահանջների և ժողովրդավարական մասնակցության սկզբունքների միջև հնարավոր լարվածությունները։ Քննվում է նաև քաղաքական ու քաղաքացիական կրթության դերը՝ որպես գիտակցված մասնակցության և պատասխանատու քաղաքացիական վարքագծի ձևավորման գործոն։ Աշխատությունը ազգային անվտանգությունը դիտարկում է բազմաբաղադրիչ երևույթի շրջանակում՝ այն կապելով ոչ միայն պետական ինստիտուտների գործունեության, այլև մարդու անվտանգության, հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական կայունության և քաղաքացիական մասնակցության հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչ պայմաններում կարող են մասնակցային կառավարման մեխանիզմները նպաստել պետություն-հասարակություն փոխհարաբերությունների զարգացմանը և հանրային կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է քաղաքական ինստիտուտների, ժողովրդավարական գործընթացների, քաղաքացիական հասարակության և անվտանգության ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով դրանց փոխազդեցության տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։