Հայաստանի ԳԿՀ-երը 1993 թվականին։ Աշխատանքների վերլուծություն և մեթոդական հանձնարարականներ։

History

Հայ ժողովրդի պատմության քրեստոմատիա. Հատոր 2-ը աղբյուրագիտական ժողովածու է, որը շարունակում է առաջին հատորի տրամաբանությունը և ներառում է հայ ժողովրդի պատմության հետագա փուլերի վերաբերյալ սկզբնաղբյուրների ընտրանի՝ հիմնականում ընդգրկելով նոր և նորագույն շրջանը, որտեղ ներկայացվում են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային գործընթացները արտացոլող փաստաթղթեր, պատմիչների վկայություններ, պաշտոնական արձանագրություններ և հրապարակախոսական նյութեր, աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների ազդեցության տակ ձևավորված պատմական իրավիճակին, ազգային-ազատագրական շարժումներին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանն ու գործունեությանը, ինչպես նաև 20-րդ դարի սկզբի ճակատագրական իրադարձություններին, ներառյալ պատերազմական և ժողովրդագրական ծանր փոփոխությունները, միաժամանակ նյութերը ուղեկցվում են գիտական մեկնաբանություններով, որոնք օգնում են հասկանալ աղբյուրների տարբեր տեսակետները, դրանց արժանահավատությունը և պատմական համատեքստը, աշխատությունը ծառայում է որպես կարևոր ուսումնական և հետազոտական գործիք՝ զարգացնելով աղբյուրների քննադատական ընթերցման հմտությունները և խորացնելով հայ ժողովրդի նորագույն պատմության ընկալումը։

History

Այս հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի արժեքավոր ցանկ է, որը ներկայացնում է 1917-1967 թվականներին հրատարակված սովետահայ գրքեր, որոնք չեն գտնվել Ալ․ Ֆ․ Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի ֆոնդերում։ Այն կազմված է որպես գրադարանային հավաքածուի բացերը բացահայտող և փաստագրող մասնագիտական նյութ՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայերեն գրականության այն հատվածի մասին, որը բացակայում էր հանրապետության կարևորագույն գրադարանային ֆոնդերից։ Ցանկը հատկապես կարևոր է հայ գրքի մատենագիտական հաշվառման, գրադարանային հավաքածուների համալրման և պահպանության, ինչպես նաև խորհրդային շրջանի հայերեն հրատարակությունների հետազոտության համար։ Ներառված մատենագիտական տվյալները կարող են օգտակար լինել գրքի հրատարակության ժամանակագրությունը, թեմատիկ ընդգրկումը, հեղինակային կազմը և տվյալ շրջանի հրատարակչական գործունեությունը ուսումնասիրելու համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է նաև այն պատճառով, որ գրադարանային ֆոնդերում բացակայող հրատարակությունների արձանագրումը հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին ուշադրություն դարձնել հազվադեպ, դժվար հասանելի կամ սահմանափակ պահպանված գրքերի վրա։ Այն կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց գրադարանագետների, մատենագետների, գրքագետների, պատմաբանների և հայագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ հատկապես խորհրդային Հայաստանի մշակութային, հրատարակչական և գրադարանային ժառանգությունն ուսումնասիրելիս։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ոչ միայն բացակայող գրքերի ցանկ է, այլև որոշակի ժամանակաշրջանի հայ գրքի մատենագիտական պատկերը վերականգնելու համար կարևոր փաստագրական նյութ, որը նպաստում է հայկական տպագիր ժառանգության հայտնաբերմանը, համակարգմանը և գիտական ուսումնասիրությանը։

Medicine

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ատամնածնոտային համակարգի անոմալիաների բուժման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով կլինիկական, մորֆոմետրիկ և բիոմեխանիկական հետազոտությունների արդյունքների վրա։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ատամների և ծնոտների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կծվածքի խանգարումների տեսակները, դրանց ախտորոշման մեթոդները և օրթոդոնտիկ բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում «ուղիղ աղեղ» տեխնիկայի կիրառման սկզբունքներին, ատամների տեղաշարժի բիոմեխանիկական օրինաչափություններին և բուժման ընթացքում առաջացող փոփոխությունների գիտական հիմնավորմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է բուժման պլանավորման, օրթոդոնտիկ ուժերի ճիշտ բաշխման և կայուն արդյունքների ապահովման գործնական մոտեցումներ՝ հիմնված կլինիկական դիտարկումների և չափողական տվյալների վրա։ Հրատարակությունը նախատեսված է օրթոդոնտների, ստոմատոլոգների, դիմածնոտային վիրաբույժների, բժշկական գիտաշխատողների, ռեզիդենտների և բժշկական բուհերի ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր այն մասնագետների, ովքեր հետաքրքրված են օրթոդոնտիկ բուժման ժամանակակից մեթոդներով և դրանց գիտական հիմնավորումներով։

Other Subjects

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ժամանակակից հասարակական շենքերի նախագծման և կառուցման մեջ կայուն ճարտարապետության սկզբունքների կիրառման հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրության առանցքում կայունության գաղափարն է՝ որպես ճարտարապետական, բնապահպանական, սոցիալական և տնտեսական գործոնների փոխկապակցված համակարգ, որի նպատակն է ստեղծել արդյունավետ, հարմարավետ, անվտանգ և շրջակա միջավայրի վրա նվազագույն բացասական ազդեցություն ունեցող շենքեր։ Աշխատանքը հատկապես կարևոր է Հայաստանի պայմանների համար, քանի որ երկրի կլիմայական բազմազանությունը, սեյսմիկ ակտիվությունը, բնական ռեսուրսների սահմանափակությունը, էներգետիկ ծախսերը և քաղաքային միջավայրի արագ փոփոխությունները պահանջում են տեղական պայմաններին հարմարեցված ճարտարապետական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կայուն հասարակական շենքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես էներգախնայող կառույց, այլ որպես ամբողջական համակարգ, որտեղ փոխկապակցված են շենքի տեղադրությունը, կողմնորոշումը, ծավալատարածական լուծումը, բնական լուսավորությունն ու օդափոխությունը, ջերմային հարմարավետությունը, էներգիայի սպառումը, շինանյութերի ընտրությունը, շահագործման արդյունավետությունը և շրջակա քաղաքային միջավայրի հետ փոխհարաբերությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարող են ժամանակակից նախագծային սկզբունքները համադրվել Հայաստանի բնական և կլիմայական առանձնահատկությունների հետ։ Այս համատեքստում կարևոր են արևային ճառագայթման արդյունավետ օգտագործումը, ստվերարկումը, շենքերի ջերմամեկուսացումը, պասիվ ջեռուցման և հովացման հնարավորությունները, բնական օդափոխությունը, վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառումը և ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև հասարակական շենքերի էներգաարդյունավետության բարձրացումը, քանի որ նման կառույցները հաճախ ունեն մեծ մակերեսներ, բարձր հաճախելիություն և զգալի էներգետիկ պահանջարկ։ Աշխատանքը փորձում է բացահայտել այն նախագծային և տեխնոլոգիական միջոցները, որոնց շնորհիվ հնարավոր է նվազեցնել շենքերի շահագործման ընթացքում էներգիայի սպառումը՝ միաժամանակ պահպանելով օգտագործողների համար անհրաժեշտ հարմարավետության մակարդակը։ Կայունության գաղափարը ներկայացվում է նաև շենքի կյանքի ամբողջական ցիկլի տեսանկյունից․ կարևոր են ոչ միայն նախագծման և կառուցման փուլերը, այլև կառույցի երկարաժամկետ շահագործումը, սպասարկումը, վերանորոգումը, հնարավոր վերափոխումը և վերջնական վերօգտագործումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ճարտարապետական լուծումները գնահատել ոչ միայն արտաքին տեսքի կամ սկզբնական արժեքի, այլև երկարաժամկետ արդյունավետության և ռեսուրսների օգտագործման տեսանկյունից։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև տեղական շինանյութերի և տեխնոլոգիաների կիրառման հարցը։ Հայաստանի համար տեղական նյութերի օգտագործումը կարող է ունենալ ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնապահպանական նշանակություն՝ նվազեցնելով փոխադրման հետ կապված ծախսերն ու ազդեցությունները և հնարավորություն տալով ճարտարապետական լուծումները կապել տարածաշրջանի նյութական և կառուցողական ավանդույթների հետ։ Միաժամանակ ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը կարող է նպաստել շենքերի էներգաարդյունավետության, ֆունկցիոնալ ճկունության և շահագործման հուսալիության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կայուն ճարտարապետությունը դիտարկվում է նաև քաղաքաշինական ավելի լայն համատեքստում։ Հասարակական շենքը մեկուսացված օբյեկտ չէ, և դրա կայունությունը կապված է տրանսպորտային հասանելիության, հետիոտնային կապերի, կանաչ տարածքների, հանրային բաց տարածքների, հարակից կառուցապատման և քաղաքային ենթակառուցվածքների հետ։ Հետևաբար շենքի ճիշտ տեղադրությունն ու քաղաքային միջավայրի հետ ներդաշնակ ինտեգրումը կարող են նույնքան կարևոր լինել, որքան շենքի տեխնիկական էներգաարդյունավետությունը։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունն այն է, որ այն փորձում է Հայաստանի ժամանակակից հասարակական ճարտարապետության համար ձևակերպել կայունության գնահատման և կիրառման համապատասխան մոտեցումներ՝ հաշվի առնելով տեղական պայմանները։ Հետազոտության թեմատիկ ուղղությունը հաստատվում է նաև Հայաստանի ճարտարապետության և շինարարության ազգային համալսարանի գիտական հրապարակումներով, որտեղ քննարկվել են կայուն շենքի անհրաժեշտությունը Հայաստանում, ՀՀ-ում կայուն ճարտարապետության վերաբերյալ հետազոտությունների համեմատական վերլուծությունը և կայուն զարգացմանն առնչվող այլ խնդիրներ։ N NUACA +1 Ըստ պաշտոնական մատենագիտական տվյալների՝ աշխատանքը Էրիկ Գևորգի Վարդանյանի ճարտարապետության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսության սեղմագիրն է՝ «Ճարտարապետություն» մասնագիտությամբ, հրատարակված Երևանում 2021 թվականին Հայաստանի ազգային ճարտարապետության և շինարարության համալսարանի կողմից։ H HESC Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է այն պատճառով, որ կայուն ճարտարապետության գաղափարը կապում է Հայաստանի հասարակական շենքերի իրական նախագծային խնդիրների հետ և փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես կարելի է բնապահպանական արդյունավետությունը, էներգախնայողությունը, սոցիալական հարմարավետությունը, տնտեսական նպատակահարմարությունը և ճարտարապետական արտահայտչականությունը համատեղել մեկ ամբողջական նախագծային համակարգում։

Chemistry

Անդրադառնում է միատոմ (N) քիմիական տարրի՝ ազոտի բնույթին, հատկություններին, արդյունահանմանը, կիրառություններին և կենսաբանական նշանակությանը։ Ազոտը հանդիսանում է բնական աշխարհի կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը՝ մասնակցելով կենսաբանական գործընթացներին, մթնոլորտի կառուցվածքին և բազմաթիվ արդյունաբերական արտադրությունների հիմքում։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին տալ ամբողջական գիտելիքներ ազոտի ֆիզիկական և քիմիական հատկությունների, տարբեր միացությունների, արտադրական մեթոդների և կիրառական ոլորտների մասին։ Այն օգտակար է ուսանողների, քիմիկների, գյուղատնտեսների, բնապահպանների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են քիմիայի և բնական գիտությունների ոլորտով։

Pedagogy

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կրթության ոլորտում մանկավարժական մասնագիտական ներուժի ձևավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքի կենտրոնում ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, շարունակական զարգացման, մանկավարժական կարողությունների կատարելագործման և կրթական փոփոխություններին համապատասխանելու հիմնախնդիրներն են։ Ժամանակակից կրթական համակարգում ուսուցչի դերը չի սահմանափակվում գիտելիքի փոխանցմամբ․ մանկավարժը հանդես է գալիս որպես սովորողի զարգացման կազմակերպիչ, կրթական միջավայրի ձևավորող, խորհրդատու և նորարարական մեթոդների կիրառող։ Հետևաբար կրթության որակի բարձրացումը անմիջականորեն կապված է մանկավարժական մասնագիտական ներուժի նպատակային ձևավորման և արդյունավետ օգտագործման հետ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ապագա ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստման համակարգը, մանկավարժական կրթության բովանդակությունը, տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև մանկավարժական պրակտիկայի կազմակերպման արդյունավետությունը։ Կարևոր ուղղություն է ուսուցիչների շարունակական մասնագիտական զարգացումը, որը հնարավորություն է տալիս թարմացնել մասնագիտական գիտելիքները, յուրացնել ժամանակակից դասավանդման մեթոդներ և արձագանքել կրթության ոլորտում տեղի ունեցող փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի թվային տեխնոլոգիաների և նորարարական կրթական գործիքների կիրառման կարողությունների զարգացումը։ Թվայնացման պայմաններում ուսուցիչը պետք է կարողանա ոչ միայն օգտագործել տեխնիկական միջոցներ, այլև դրանք նպատակային ներառել ուսումնական գործընթացում՝ բարձրացնելով դասավանդման արդյունավետությունը և սովորողների ներգրավվածությունը։ Մանկավարժական ներուժի զարգացման կարևոր բաղադրիչ է նաև ներառական կրթության սկզբունքների կիրառումը։ Ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածությունը պետք է հնարավորություն տա աշխատել տարբեր կրթական կարիքներ ունեցող սովորողների հետ, ապահովել անհատական մոտեցում և ձևավորել անվտանգ ու աջակցող կրթական միջավայր։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մանկավարժի մասնագիտական մոտիվացիայի, աշխատանքի պայմանների, սոցիալական և մասնագիտական հեղինակության, կարիերայի զարգացման հնարավորությունների և աշխատանքի գնահատման համակարգերի խնդիրներին։ Ուսուցչի մասնագիտական ներուժը կախված է ոչ միայն անհատական գիտելիքներից ու հմտություններից, այլև այն հաստատության միջավայրից, որտեղ նա աշխատում է։ Այդ պատճառով կարևոր են դպրոցների կառավարման արդյունավետությունը, մասնագիտական համագործակցության մշակույթը, փորձի փոխանակումը, մենթորությունը և մանկավարժական համայնքների ձևավորումը։ Հայաստանի կրթության ոլորտի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առկա ձեռքբերումներն ու խնդիրները, գնահատել մանկավարժական կադրերի պատրաստման և վերապատրաստման գործող մոտեցումները և առանձնացնել զարգացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։ Այդ ուղղությունների շարքում կարող են ընդգրկվել ուսուցիչների նախնական և շարունակական կրթության փոխկապակցումը, գործնական հմտությունների ամրապնդումը, վերապատրաստման ծրագրերի անհատականացումը, թվային և հետազոտական կարողությունների զարգացումը, նորարարական մանկավարժական փորձի տարածումը և մասնագիտական գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև երիտասարդ մասնագետների ներգրավմանն ու դպրոցում նրանց մասնագիտական կայացմանը, քանի որ կրթական համակարգի երկարաժամկետ կայունության համար կարևոր է նոր սերնդի որակյալ մանկավարժական կադրերի ձևավորումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել Հայաստանի կրթության ոլորտում մանկավարժական մասնագիտական ներուժի ձևավորման և զարգացման հիմնախնդիրները և առաջարկել դրանց լուծման հնարավոր ուղիներ։ Թեման ունի կարևոր գործնական նշանակություն, քանի որ որակյալ մանկավարժական ներուժի ձևավորումը կրթության արդյունավետության, սովորողների ուսումնառության արդյունքների բարելավման և կրթական համակարգի երկարաժամկետ զարգացման հիմնական նախապայմաններից է։