Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի ֆինանսական ակտիվների օպտիմալ կառավարման հիմնախնդիրները

Informatics

Աշխատությունը նվիրված է նանոմասշտաբային հիշողության սարքերի և համակարգերի համար ներկառուցված թեստավորման լուծումների մշակմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հիշողության բաղադրիչների աշխատանքի հուսալիությունը, վերահսկելիությունը և արտադրական փորձարկումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության հիմքում հիշողության սարքերի փոքրացման հետևանքով առաջացող նոր տեխնիկական խնդիրներն են, երբ նանոմասշտաբային չափերը մեծացնում են կառուցվածքային և էլեկտրական պարամետրերի տատանումների, խափանումների և արտադրական շեղումների ազդեցությունը։ Ներկառուցված թեստավորման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թեստավորման որոշակի գործառույթներ իրականացնել հենց սարքի կամ համակարգի ճարտարապետության ներսում՝ նվազեցնելով արտաքին չափիչ սարքավորումներից կախվածությունը և արագացնելով սխալների հայտնաբերման գործընթացը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել հիշողության բջիջների և զանգվածների փորձարկման մեթոդները, թեստային ազդանշանների ձևավորումը, խափանումների մոդելավորումը, սխալների հայտնաբերման և ախտորոշման ալգորիթմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նանոմասշտաբային հիշողության առանձնահատկություններին՝ ներառյալ բջիջների միջև փոխազդեցությունը, կարդալու և գրելու գործընթացների անկայունությունը, տվյալների պահպանման խնդիրները, մաշվածությունը և տարբեր տեսակի ֆիզիկական խափանումները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ներկառուցված թեստային սխեմաների նախագծումը և դրանց ինտեգրումը հիշողության ընդհանուր ճարտարապետության մեջ՝ հաշվի առնելով տարածքային մակերեսի, էներգիայի սպառման, արագագործության և արտադրական բարդության սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև թեստավորման ալգորիթմների համեմատական գնահատում՝ պարզելու համար դրանց արդյունավետությունը սխալների հայտնաբերման ծածկույթի, թեստավորման ժամանակի և ապարատային ծախսերի տեսանկյունից։ Մշակվող լուծումները կարող են կիրառելի լինել տարբեր տեսակի նանոմասշտաբային հիշողության տեխնոլոգիաների և համակարգերի համար՝ նպաստելով դրանց արտադրական վերահսկողության, հուսալիության և գործառնական կայունության բարձրացմանը։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից միկրոէլեկտրոնիկայի զարգացման համար, որտեղ հիշողության սարքերի շարունակական փոքրացումը պահանջում է թեստավորման նոր, ավելի ճկուն և ինքնաբավ մեխանիզմներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի և նանոտեխնոլոգիայի մասնագետներին, թվային համակարգերի նախագծողներին, VLSI և EDA ոլորտների ինժեներներին, թեստավորման մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է սեյսմաակտիվ տարածքներում ռադոնային վտանգի առաջացման, տարածական բաշխման և դրա վրա ազդող երկրաբանական, երկրաֆիզիկական ու բնապահպանական գործոնների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի օրինակով։ Քննարկվում են ռադոնի՝ որպես բնական ռադիոակտիվ գազի առաջացման աղբյուրները, երկրակեղևի ապարներում և հողային շերտերում դրա կուտակման ու տեղաշարժման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրում ռադոնի կոնցենտրացիայի փոփոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկրաբանական խզվածքների, ապարների ճեղքավորվածության, հողի թափանցելիության, ստորերկրյա ջրերի շարժման և սեյսմատեկտոնական գործընթացների ազդեցությանը ռադոնի արտազատման ու տարածման վրա։ Ուսումնասիրվում են Երևանի երկրաբանական կառուցվածքի և սեյսմիկ առանձնահատկությունների հետ կապված ռադոնային վտանգի հնարավոր դրսևորումները, տարածքային տարբերությունները և ռադոնի կուտակմանը նպաստող բնական ու տեխնածին պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում ռադոնի չափման և մշտադիտարկման մեթոդներին, ստացված տվյալների վիճակագրական մշակմանը, տարածական քարտեզագրմանը և բնակելի ու հասարակական շենքերում ռադոնային ազդեցության գնահատման հնարավորություններին։ Կարևորվում են բնակչության ճառագայթային անվտանգության ապահովումը, ռադոնային ռիսկերի կանխարգելման միջոցառումների մշակումը, շինարարական և քաղաքաշինական գործընթացներում երկրաբանական առանձնահատկությունների հաշվառումը, ինչպես նաև բնապահպանական վերահսկողության կատարելագործումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել երկրաբանների, երկրաֆիզիկոսների, սեյսմոլոգների, ռադիոէկոլոգների, բնապահպանության և ճառագայթային անվտանգության մասնագետների, քաղաքաշինարարների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

History

Այս ռեֆերատը վերաբերում է մարդու ծագմանը և նրա զարգացման պատմական ու կենսաբանական գործընթացներին, որոնք բացատրվում են էվոլյուցիայի տեսության շրջանակում։ Մարդու ծագումը գիտականորեն կապվում է կենդանի օրգանիզմների երկարատև զարգացման հետ, որի ընթացքում բնական ընտրության, ժառանգական փոփոխությունների և հարմարվողականության ազդեցությամբ աստիճանաբար ձևավորվել են ժամանակակից մարդու նախնիները։ Էվոլյուցիոն գործընթացի ընթացքում առանձնանում են մարդու նախամարդկային փուլերը, երբ հոմինիդները աստիճանաբար զարգացրել են ուղիղ քայլվածք, ձեռքի ավելի կատարելագործված օգտագործում և ուղեղի ծավալի աճ, ինչը կարևոր դեր է ունեցել մտածողության և գործիքների կիրառման զարգացման մեջ։ Մարդու ձևավորման պատմության մեջ կարևոր փուլ են համարվում նաև սոցիալական վարքագծի ձևավորումը, լեզվի առաջացումը և համագործակցային կյանքի զարգացումը, որոնք նպաստել են մարդկային հասարակության ստեղծմանը։ Գիտական մոտեցումների համաձայն՝ ժամանակակից մարդը՝ Homo sapiens-ը, ձևավորվել է երկարատև էվոլյուցիոն գործընթացի արդյունքում՝ Աֆրիկայում, որտեղից էլ հետագայում տարածվել է աշխարհի տարբեր տարածաշրջաններ։ Մարդու ծագման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն կենսաբանական տեսանկյունից, այլ նաև մշակութային և սոցիալական զարգացման ընկալման համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես են կենսաբանական փոփոխությունները կապվել մտածողության, մշակույթի և հասարակության ձևավորման հետ։ Այսպիսով, մարդու ծագումը ներկայացնում է բարդ և բազմափուլ գործընթաց, որը միավորում է կենսաբանությունը, մարդաբանությունը և պատմական զարգացումը մեկ ընդհանուր գիտական պատկերում։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է հերմենևտիկայի հիմնական խնդիրների պատմական և մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը՝ մեկնաբանության տեսության ձևավորման տարբեր փուլերի և դրանց գաղափարական նախադրյալների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում տեքստի, իմաստի, հեղինակի, մեկնաբանողի և պատմամշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են ընկալվել հասկացման ու մեկնաբանության հնարավորություններն ու սահմանները։ Քննության են առնվում հերմենևտիկական մտածողության ակունքները, կրոնական և իրավական տեքստերի մեկնաբանման ավանդույթները, բանասիրական մոտեցումների զարգացումը և հետագայում հերմենևտիկայի վերածումը ավելի լայն փիլիսոփայական ուղղության։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գաղափարին, որ տեքստի իմաստը չի կարող ամբողջությամբ առանձնացվել այն պատմական ու մշակութային պայմաններից, որոնցում ստեղծվել և հետագայում մեկնաբանվել է տվյալ տեքստը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մեկնաբանողի նախնական գիտելիքների, լեզվական միջավայրի, մշակութային փորձի և արժեքային համակարգի նշանակությանը հասկացման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մասի և ամբողջի փոխադարձ մեկնաբանության սկզբունքը, որի միջոցով առանձին բառերի, գաղափարների կամ հատվածների իմաստը բացահայտվում է ամբողջ ստեղծագործության համատեքստում, իսկ ամբողջի ընկալումն իր հերթին ճշգրտվում է առանձին բաղադրիչների ուսումնասիրությամբ։ Քննության են առնվում նաև օբյեկտիվ մեկնաբանության հնարավորության, հեղինակային մտադրության նշանակության, պատմական հեռավորության և ժամանակակից ընթերցողի ընկալման միջև հարաբերությունների վերաբերյալ տեսական բանավեճերը։ Հերմենևտիկան դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեքստերի վերլուծության մեթոդ, այլև որպես մշակութային հաղորդակցության և տարբեր պատմական աշխարհների միջև իմաստային կապերի բացահայտման միջոց։ Այս տեսանկյունից մեկնաբանությունը ներկայանում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում անցյալի մշակութային ժառանգությունը նոր իմաստներ է ձեռք բերում տարբեր ժամանակաշրջանների մտավոր միջավայրերում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է փիլիսոփայության, մշակութաբանության, պատմության և տեքստաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հերմենևտիկական խնդիրների պատմական փոփոխականությունը և դրանց նշանակությունը մարդկային մտածողության, լեզվի ու մշակույթի փոխհարաբերությունների ըմբռնման համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է գրական հայերենի պատմական զարգացման ընթացքում անձնական վերաբերմունք արտահայտող վերջածանցների ձևավորման, գործառության և իմաստային փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ածանցական միջոցներն են, որոնց միջոցով բառը, իր հիմնական անվանական կամ առարկայական նշանակությունից բացի, կարող է արտահայտել խոսողի գնահատողական, հուզական կամ վերաբերմունքային երանգները։ Քննվում է այդ վերջածանցների կիրառությունը հայերենի զարգացման տարբեր փուլերում՝ հնարավորություն տալով հետևելու դրանց գործառական ակտիվության, իմաստային բովանդակության և ոճական արժեքի պատմական փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վերջածանցների միջոցով արտահայտվող փաղաքշական, մտերմական, նվազական, գնահատողական և այլ վերաբերմունքային իմաստներին, ինչպես նաև այն համատեքստային պայմաններին, որոնցում նույն ձևաբանական միջոցը կարող է ձեռք բերել տարբեր իմաստային երանգներ։ Ուսումնասիրվում է ածանցների կապը բառի հիմքի բառաքերականական բնույթի հետ, դրանց բառակազմական արտադրողականությունը և նոր բառային միավորներ կազմելու հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ժամանակաշրջանների գրավոր աղբյուրների լեզվական նյութի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել առանձին վերջածանցների տարածման, գործածության սահմանափակման կամ նոր գործառույթների ձեռքբերման ընթացքը։ Դիտարկվում են նաև գրաբարի, միջին հայերենի, աշխարհաբարի և ժամանակակից գրական լեզվի միջև առկա շարունակականությունն ու տարբերությունները՝ համապատասխան ձևաբանական միավորների պատմական զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտության ընթացքում անձնական վերաբերմունքի արտահայտումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառակազմական երևույթ, այլև որպես լեզվի արտահայտչական համակարգի բաղադրիչ, որը կապված է խոսքային իրավիճակի, ոճի և հաղորդակցական նպատակի հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արևելահայերենի և արևմտահայերենի նյութի համեմատական դիտարկման հնարավորությանը՝ պարզելու գրական հայերենի երկու ճյուղերում համապատասխան ածանցների գործառական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական լեզվաբանության, բառակազմության, ձևաբանության, իմաստաբանության և ոճագիտության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են դարերի ընթացքում զարգացել և փոփոխվել խոսողի անձնական վերաբերմունքն արտահայտող ածանցական միջոցները։

Pedagogy

Աշխատությունը դաստիարակչական և բարոյախրատական բնույթի երկ է, որի հիմքում ընկած է ավագ սերնդի կողմից երիտասարդներին փոխանցվող կենսափորձի, արժեքների և վարքականոնների գաղափարը։ Վերնագրում որդուն ուղղված խոսքերի հիշատակումը մատնանշում է ընտանեկան դաստիարակության, ծնողական խորհրդի և սերունդների միջև բարոյական ու մտավոր ժառանգության փոխանցման կարևորությունը։ Նմանատիպ երկերում սովորաբար քննարկվում են մարդու բնավորության ձևավորման, գիտելիքի ձեռքբերման, ազնվության, աշխատասիրության, պատասխանատվության և հասարակության մեջ արժանապատիվ վարք դրսևորելու հարցերը։ Դաստիարակչական խոսքը դիտարկվում է որպես անհատի աշխարհայացքի ձևավորման միջոց, որի միջոցով երիտասարդ սերնդին փոխանցվում են կյանքի փորձից բխող խորհուրդներ և ինքնակատարելագործման սկզբունքներ։ Հեղինակի անունը՝ Պ. Չեռնևսկի, աշխատությունը կապում է ռուսալեզու գրական և մտավոր միջավայրի հետ, իսկ հայերեն հրատարակությունը վկայում է նման բովանդակությամբ երկերի տարածման և հայ ընթերցողին հասանելի դառնալու մասին։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի կրթական և բարոյախրատական գրականության, ընտանեկան դաստիարակության գաղափարների և հայալեզու թարգմանական հրատարակությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է գրքի՝ որպես գիտելիք փոխանցելու, անհատի բարոյական նկարագիրը ձևավորելու և երիտասարդ սերնդի կրթադաստիարակչական զարգացմանը նպաստելու միջոցի նշանակությունը։