ՀՀ բանկային համակարգում օտարերկրյա ներդրումների կառավարման արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրները

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով մարդկային կապիտալի տեսության շրջանակում։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ մարդու առողջությունը, ֆիզիկական պատրաստվածությունը, աշխատունակությունը, գիտելիքները և անհատական կարողությունները հասարակության և տնտեսության զարգացման կարևոր ռեսուրսներ են, իսկ ֆիզիկական կուլտուրան ու սպորտը կարող են նշանակալի ներդրում ունենալ այդ ներուժի ձևավորման և պահպանման գործում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է ֆիզիկական ակտիվության, սպորտային գործունեության և հասարակության սոցիալ-տնտեսական զարգացման փոխկապակցվածությունը՝ ուշադրություն դարձնելով առողջության բարելավման, աշխատունակության բարձրացման, հիվանդությունների կանխարգելման և կյանքի որակի բարելավման տնտեսական ու սոցիալական հետևանքներին։ Մարդկային կապիտալի տեսության տեսանկյունից ֆիզիկական կուլտուրան և սպորտը դիտարկվում են որպես մարդու կարողությունների զարգացման և երկարաժամկետ ներդրումների կարևոր ուղղություններ։ Այդպիսի ներդրումները կարող են նպաստել ոչ միայն անհատի ֆիզիկական վիճակի բարելավմանը, այլև կրթական և աշխատանքային գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը, աշխատուժի արտադրողականության պահպանմանը և սոցիալական ծախսերի նվազեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի ոլորտի ֆինանսավորման, մարզական ենթակառուցվածքների զարգացման, բնակչության տարբեր խմբերի համար մարզական ծառայությունների մատչելիության, սպորտային կազմակերպությունների գործունեության և ոլորտի պետական կարգավորման խնդիրներին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նաև այն սոցիալական անհավասարություններին, որոնք կարող են ազդել ֆիզիկական ակտիվության և սպորտային ծառայություններից օգտվելու հնարավորությունների վրա՝ կապված եկամուտների, բնակության վայրի, տարիքի, սոցիալական վիճակի և այլ գործոնների հետ։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի ոլորտի տնտեսական արդյունավետության գնահատումը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել մարզական ենթակառուցվածքներում ներդրումների ազդեցությունը, սպորտի ոլորտում զբաղվածության ստեղծումը, մարզական ծառայությունների շուկայի զարգացումը և առողջապահական ծախսերի հնարավոր կրճատումը։ Միաժամանակ սպորտը դիտարկվում է որպես սոցիալական ինտեգրման, հասարակական կապերի ամրապնդման, երիտասարդության դաստիարակության և ակտիվ կենսակերպի տարածման միջոց։ Հետազոտության շրջանակում մարդկային կապիտալի գաղափարը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացումը դիտարկել ավելի լայն տնտեսական համակարգում՝ որպես ոչ միայն մշակութային կամ ժամանցային, այլև սոցիալ-տնտեսական նշանակություն ունեցող ոլորտ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական քաղաքականության կատարելագործման, ոլորտի ռազմավարական զարգացման, ֆինանսավորման արդյունավետ մեխանիզմների և բնակչության ֆիզիկական ակտիվության խթանման հնարավոր ուղիներին։ Նման մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պայմաններում, երբ մարդկային կապիտալի որակը դիտարկվում է երկրի մրցունակության, տնտեսական աճի և հասարակության բարեկեցության հիմնական գործոններից մեկը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սպորտի կառավարման մասնագետներին, սոցիոլոգներին, առողջապահության և հանրային քաղաքականության հետազոտողներին, ֆիզիկական կուլտուրայի ու սպորտի ոլորտի կազմակերպիչներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Այն արժեքավոր է ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի զարգացման տնտեսական ու սոցիալական նշանակությունը բացահայտելու և այդ ոլորտը մարդկային կապիտալի ձևավորման ու արդյունավետ օգտագործման ընդհանուր համակարգում դիտարկելու տեսանկյունից։

Psychology

Նյութի հիմնական գաղափարներն են․ Ինքնատիրապետման էությունը – կարողությունը կառավարելու սեփական հույզերը, ցանկությունները և արձագանքները տարբեր իրավիճակներում՝ պահպանելով ներքին հավասարակշռություն։ Հույզերի կառավարում – ինչպես հասկանալ և ընդունել սեփական զգացմունքները (զայրույթ, վախ, անհանգստություն) և չթույլատրել, որ դրանք վերահսկեն վարքը։ Ինքնագիտակցություն – սեփական մտքերի, վիճակների և վարքային օրինաչափությունների ճանաչումը որպես ինքնատիրապետման հիմք։ Ներքին երկխոսություն – այն, թե ինչպես ենք մենք խոսում ինքներս մեզ հետ, և ինչպես դա ազդում է մեր գործողությունների վրա։ Սթրեսի հաղթահարում – մեթոդներ՝ հանգստանալու, լարվածությունը նվազեցնելու և հավասարակշռությունը վերականգնելու համար։ Կամքի ուժի զարգացում – փոքր քայլերով ինքնակարգապահություն ձևավորելը և սովորությունների փոփոխությունը։ Ինքնատիրապետման սահմանները – կարևոր է հասկանալ, որ լիակատար վերահսկողություն միշտ հնարավոր չէ, և երբեմն պետք է ընդունել սեփական սահմանափակումները։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը շեշտում է, որ ինքնատիրապետումը զարգացվող հմտություն է, որը օգնում է մարդուն ավելի արդյունավետ գործել, պահպանել հոգեկան հավասարակշռություն և կառուցել առողջ հարաբերություններ։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտելիքների, արժեքային վերաբերմունքի և բնապահպանական պատասխանատվության ձևավորման բովանդակային ու մանկավարժական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում էկոլոգիական կրթությունն ու դաստիարակությունն են՝ որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են բնության, էկոհամակարգերի, բնական ռեսուրսների և շրջակա միջավայրի խնդիրների վերաբերյալ գիտելիքներ, այլև ձևավորում են պատասխանատու վարքագիծ և բնության նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունք։ Քննվում է ավագ դպրոցական տարիքի առանձնահատկությունների նշանակությունը, քանի որ այս փուլում զարգանում են սովորողների ինքնուրույն մտածողությունը, պատճառահետևանքային կապերի վերլուծության կարողությունը և հասարակական խնդիրների վերաբերյալ սեփական դիրքորոշում ձևավորելու հմտությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուսումնական բովանդակության ընտրությանը՝ բնապահպանական թեմաները բնական գիտությունների, աշխարհագրության, հասարակագիտական և այլ առարկաների հետ կապելու հնարավորություններին։ Կարևորվում է միջառարկայական մոտեցումը, որը հնարավորություն է տալիս շրջակա միջավայրի խնդիրները դիտարկել ոչ միայն կենսաբանական կամ աշխարհագրական, այլև սոցիալական, տնտեսական և մշակութային տեսանկյուններից։ Մանկավարժական պայմանների շրջանակում դիտարկվում են ուսուցման ակտիվ և հետազոտական ձևերը, նախագծային աշխատանքը, դիտարկումները, քննարկումները, բնապահպանական իրավիճակների վերլուծությունը և սովորողների ինքնուրույն գործունեության կազմակերպումը։ Կարևոր դեր է հատկացվում տեսական գիտելիքների և գործնական փորձառության կապին, քանի որ շրջակա միջավայրի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը առավել արդյունավետ է ձևավորվում, երբ սովորողները հնարավորություն են ստանում ուսումնասիրելու իրենց անմիջական միջավայրի խնդիրները և մասնակցելու կրթական բնույթի բնապահպանական նախաձեռնությունների։ Ուսուցչի դերը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցումից ավելի լայն՝ ներառելով սովորողների հետաքրքրության խթանումը, արժեքային կողմնորոշումների ձևավորումը և համագործակցային ուսումնական միջավայրի ստեղծումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցի, ընտանիքի և համայնքի համագործակցության նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է մանկավարժության, բնապահպանական կրթության և տարիքային հոգեբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն բովանդակային և կազմակերպական պայմանները, որոնք նպաստում են ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտակցության, պատասխանատվության և բնապահպանական մշակույթի զարգացմանը։

Economics

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է բարձրագույն կրթության համակարգի ազդեցությունը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական զարգացման վրա՝ ընդգծելով մարդկային կապիտալի ձևավորման, աշխատաշուկայի կառուցվածքի և արտադրողականության աճի միջև փոխկապակցվածությունը։ Նյութում վերլուծվում են կրթության մակարդակի բարձրացման ազդեցությունը տնտեսական աճի ցուցանիշների, նորարարության զարգացման և զբաղվածության կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև բարձրագույն կրթության որակի և տնտեսության պահանջների միջև առկա անհամապատասխանությունները։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև վիճակագրական և էկոնոմետրիկ մոդելավորման մոտեցումներ, որոնց միջոցով գնահատվում է կրթության ներդրումը ՀՆԱ-ի աճի, աշխատանքի արտադրողականության և մարդկային կապիտալի կուտակման մեջ։ Քննարկվում են կրթական քաղաքականության բարեփոխումները, մասնավորապես կրթության մատչելիության, մասնագիտությունների համապատասխանեցման աշխատաշուկայի պահանջներին և գիտահետազոտական ներուժի զարգացման ուղղությունները։ Վերլուծության շրջանակում ներկայացվում են նաև կանխատեսումներ՝ տարբեր սցենարների հիման վրա, որոնք ցույց են տալիս բարձրագույն կրթության զարգացման հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի երկարաժամկետ տնտեսական աճի վրա։

Biology

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է գորտերի՝ Rana ridibunda տեսակի լյարդում արգինազա ֆերմենտի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը օնտոգենետիկ զարգացման տարբեր փուլերում։ Աշխատության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն բանի վրա, թե ինչպես է այս ֆերմենտի ակտիվությունը, կառուցվածքային կազմակերպվածությունը և կենսաքիմիական հատկությունները փոխվում օրգանիզմի զարգացման ընթացքում։ Արգինազան կարևոր դեր ունի ազոտային փոխանակության գործընթացներում՝ մասնակցելով արգինինի քայքայմանը և միզանյութի առաջացմանը, ուստի դրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու կենդանու նյութափոխանակության կարգավորման մեխանիզմները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են լյարդի ֆերմենտային համակարգի ձևավորման և վերակազմավորման առանձնահատկությունները՝ սկսած զարգացման վաղ փուլերից մինչև հասուն օրգանիզմ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ֆերմենտի ակտիվության տարիքային փոփոխություններին, հնարավոր իզոֆերմենտային ձևերի առկայությանը, սպիտակուցային կառուցվածքի առանձնահատկություններին և տարբեր կենսաքիմիական գործոնների նկատմամբ դրա արձագանքին։ Աշխատանքը նաև հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են օնտոգենեզի ընթացքում փոխվում ազոտային նյութափոխանակության հետ կապված գործընթացները և ինչպես է լյարդի ֆունկցիոնալ հասունացումը կապված ֆերմենտային համակարգերի զարգացման հետ։ Rana ridibunda-ի ընտրությունը որպես հետազոտության օբյեկտ կարևոր է, քանի որ երկկենցաղների զարգացման ընթացքում տեղի են ունենում էական ֆիզիոլոգիական և նյութափոխանակային փոփոխություններ, որոնք կարող են արտացոլվել լյարդի ֆերմենտային ակտիվության մեջ։ Այս առումով ուսումնասիրությունը միավորում է կենսաքիմիական, ֆիզիոլոգիական և զարգացման կենսաբանության մոտեցումները՝ փորձելով բացահայտել ֆերմենտի կառուցվածքի և ֆունկցիայի փոխկապակցվածությունը զարգացման տարբեր փուլերում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ոչ միայն երկկենցաղների նյութափոխանակության առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև օնտոգենեզի ընթացքում ֆերմենտային համակարգերի ձևավորման և կարգավորման ընդհանուր օրինաչափությունների ուսումնասիրության համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է Կարնո կրթական համակարգի ձևավորման, զարգացման և կազմակերպական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Սանասարյան վարժարանի գործունեությանը։ Հետազոտությունը կրթական կյանքը դիտարկում է Օսմանյան կայսրության արևելյան շրջանների հայության հասարակական, մշակութային և ազգային զարգացման համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դպրոցական հաստատությունները դառնում կրթության տարածման, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման և մտավոր կյանքի զարգացման կարևոր կենտրոններ։ Ուսումնասիրության առանցքային թեմաներից է Կարնո կրթական միջավայրի ձևավորման պատմական նախադրյալների բացահայտումը, դպրոցների ցանցի զարգացումը, ուսումնական հաստատությունների կազմակերպչական կառուցվածքը և դրանց կրթադաստիարակչական նպատակները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Սանասարյան վարժարանին՝ որպես ժամանակաշրջանի հայ կրթական կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկի, որի գործունեությունը դուրս էր գալիս սովորական դպրոցական կրթության շրջանակներից և կապված էր ազգային մտավոր ներուժի ձևավորման ու մասնագիտական պատրաստության խնդիրների հետ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել վարժարանի հիմնադրման պայմանները, ֆինանսավորման աղբյուրները, կառավարման համակարգը, ուսուցչական կազմը, աշակերտների ընդունելության և կրթության կազմակերպման սկզբունքները։ Կարևոր ուղղություն է նաև ուսումնական ծրագրերի ուսումնասիրությունը․ կարող են դիտարկվել հայագիտական, լեզվական, պատմական, բնագիտական և այլ առարկաների տեղն ու դերը կրթական գործընթացում, ինչպես նաև տեսական գիտելիքների և գործնական պատրաստության հարաբերակցությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայոց լեզվի և գրականության, ազգային պատմության ու մշակույթի ուսուցմանը՝ որպես ազգային ինքնության պահպանման և սերունդների կրթության կարևոր բաղադրիչների։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել օտար լեզուների, գիտությունների և մասնագիտական առարկաների դասավանդման առանձնահատկությունները, որոնք նպաստում էին շրջանավարտների ավելի լայն կրթական ու մասնագիտական հնարավորությունների ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև ուսուցչական կադրերի պատրաստման և մանկավարժական գաղափարների տարածման հարցը։ Դպրոցների գործունեության միջոցով տարածվում էին ժամանակի առաջադեմ մանկավարժական պատկերացումները, ուսուցման նոր մեթոդները և աշակերտակենտրոն մոտեցումները, որոնք աստիճանաբար փոփոխում էին ավանդական կրթական մշակույթը։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև կրթության հասանելիության խնդիրը, աշակերտների սոցիալական կազմը և տարբեր բնակավայրերից սովորողների ներգրավումը։ Սանասարյան վարժարանի գործունեությունը հատկապես կարևոր էր նրանով, որ այն նպաստում էր կրթված ազգային մտավորականության և մասնագետների ձևավորմանը, որոնցից շատերը հետագայում դեր են ունեցել հայկական հասարակական, մշակութային, կրթական և քաղաքական կյանքում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Կարնոյի կրթական հաստատությունների և համայնքային կյանքի փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դպրոցները մասնակցում ազգային կազմակերպվածության և մշակութային կյանքի պահպանմանը։ Պատմական համատեքստի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև այն սահմանափակումներն ու դժվարությունները, որոնց պայմաններում գործում էին հայկական դպրոցները՝ կապված վարչական վերահսկողության, ֆինանսական խնդիրների, քաղաքական անկայունության և կրթական ռեսուրսների սահմանափակության հետ։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն լրացնում է արևմտահայ կրթության պատմության ուսումնասիրությունը և հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Կարնոյի հայության կրթական և մշակութային կյանքի մասին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել մանկավարժության պատմությամբ, հայագիտությամբ, արևմտահայության պատմությամբ, կրթական հաստատությունների պատմությամբ և 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Կարնո կրթական համակարգը ներկայացնում է որպես ազգային կրթության և մշակութային ինքնության պահպանման կարևոր հենարան՝ բացահայտելով դրա զարգացման հիմնական փուլերը, կրթական կազմակերպման առանձնահատկությունները և Սանասարյան վարժարանի նշանակալի դերը հայ կրթական ու հասարակական կյանքում։