ՀՀ ջերմոցային տնտեսություններում այլընտրանքային էներգիայի կիրառման արդյունավետության գնահատման հիմնահարցերը

Literature

Ժողովածուն նախատեսված է պատանի ընթերցողների բարոյական և հոգևոր դաստիարակության համար։ Այն ներառում է պատմողական բնույթի ստեղծագործություններ, որոնց հիմնական նպատակն է գեղարվեստական պատմությունների միջոցով զարգացնել երեխաների և պատանիների բարոյական պատկերացումները, ձևավորել դրական արժեքային կողմնորոշումներ և խթանել մարդկային արժանիքների գիտակցումը։ Նմանատիպ գրականության մեջ պատմությունները ծառայում են ոչ միայն ընթերցանության հաճույքին, այլև դաստիարակչական նպատակների իրականացմանը՝ ընթերցողին ներկայացնելով մարդկային փոխհարաբերությունների, վարքագծի և ընտրության տարբեր իրավիճակներ։ Ժողովածուի վերնագիրը շեշտադրում է հատկապես սրտի կրթության և բնավորության ձևավորման գաղափարը՝ կարևորելով բարությունը, ազնվությունը, ճշմարտախոսությունը, աշխատասիրությունը, հարգանքը և պատասխանատվությունը։ Երկրորդ հատորը շարունակությունն է նույն դաստիարակչական ուղղվածությամբ գրական շարքի և ներկայացնում է պատանեկան ընթերցանության համար նախատեսված նյութերի հերթական բաժինը։ Հրատարակությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայ մանկապատանեկան գրականության, բարոյախոսական արձակի և կրթական մտածողության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արտացոլում է երեխաների ընթերցանության միջոցով բարոյական արժեքներ փոխանցելու և հայերեն դաստիարակչական գրականություն զարգացնելու ձգտումը։

History

Պատմական և իրավական բնույթի փաստաթուղթը ներկայացնում է Թիֆլիսում գործող հայկական կանանց բարեգործական ընկերության կազմակերպական կառուցվածքը, գործունեության նպատակները, կառավարման սկզբունքները և հասարակական նախաձեռնությունների իրականացման կանոնակարգային հիմքերը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է Կովկասում հայկական հասարակական կազմակերպությունների պատմության, կանանց հասարակական մասնակցության, բարեգործական գործունեության և ազգային համայնքային ինքնակազմակերպման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի պատմական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ տասնիններորդ դարի երկրորդ կեսին և քսաներորդ դարի սկզբին Թիֆլիսը հանդիսանում էր հայ հասարակական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվում և գործում էին տարբեր հասարակական միավորումներ, կրթական հաստատություններ և բարեգործական կազմակերպություններ։ Կանանց նախաձեռնությամբ ստեղծված բարեգործական ընկերությունները նպաստում էին հասարակական կյանքում կանանց մասնակցության ընդլայնմանը, սոցիալական աջակցության կազմակերպմանը և համայնքային փոխօգնության ավանդույթների զարգացմանը։ Կանոնադրության թեմատիկ շրջանակն առնչվում է կազմակերպության հիմնադրման նպատակների սահմանմանը, անդամակցության պայմաններին, անդամների իրավունքներին և պարտականություններին, ղեկավար մարմինների ձևավորման սկզբունքներին, ժողովների անցկացման կարգին և կազմակերպության ներքին գործունեության կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բարեգործական նպատակների իրականացման համար անհրաժեշտ ֆինանսական և նյութական միջոցների ձևավորման, անդամավճարների, նվիրատվությունների, հասարակական հանգանակությունների և այլ օրինական եկամուտների օգտագործման հնարավոր մեխանիզմները։ Նմանատիպ կանոնադրական փաստաթղթերը սովորաբար սահմանում էին նաև կազմակերպության ընդհանուր ժողովի, վարչության և այլ ղեկավար մարմինների իրավասությունները, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, հաշվետվողականության պահանջները և ֆինանսական վերահսկողության սկզբունքները։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանում հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը կարգավորող իրավական միջավայրի, վարչական պահանջների և քաղաքացիական նախաձեռնությունների կազմակերպման առանձնահատկությունների մասին։ Կարևորվում է կանանց բարեգործական գործունեության սոցիալական նշանակությունը, մասնավորապես՝ կարիքավոր ընտանիքների աջակցության, կրթական հնարավորությունների ընդլայնման, երեխաների և կանանց սոցիալական պաշտպանության, ինչպես նաև հասարակության խոցելի խմբերի նկատմամբ հոգատարության մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Փաստաթուղթը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կանանց հասարակական ինքնագիտակցության ձևավորման, կազմակերպչական կարողությունների զարգացման և հասարակական պատասխանատվության գաղափարների տարածման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Կանոնադրական դրույթների վերլուծությունը կարող է նպաստել հասարակական կազմակերպությունների կառավարման պատմական ձևերի, կամավորական աշխատանքի սկզբունքների, բարեգործական նախաձեռնությունների ֆինանսավորման և համայնքային համագործակցության մեխանիզմների բացահայտմանը։ Առանձին ուշադրության են արժանի կանանց հասարակական միավորումների գործունեության և ժամանակաշրջանի սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը, կրթության տարածման գործընթացները և հասարակական կյանքում կանանց դերակատարության աստիճանական ընդլայնումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել նաև Կովկասի տարբեր ազգային համայնքներում գործող բարեգործական կազմակերպությունների կանոնադրությունների համեմատական ուսումնասիրության, հասարակական միավորումների իրավական կարգավիճակի և կազմակերպական առանձնահատկությունների հետազոտման նպատակով։ Փաստաթղթի աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է հասարակական կազմակերպության գործունեության սկզբունքների պաշտոնական ձևակերպմամբ, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն բարեգործական գործունեության նպատակները, այլև դրանց իրականացման համար նախատեսված կազմակերպական և իրավական կառուցակարգերը։ Այն կարող է նպաստել հայ հասարակական մտքի, բարեգործական մշակույթի, կանանց շարժման և քաղաքացիական հասարակության պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Հրատարակությունն ունի պատմագիտական, իրավագիտական, հասարակագիտական և մշակութաբանական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, կանանց պատմության և գենդերային ուսումնասիրությունների մասնագետների, սոցիոլոգների, իրավաբանների, հասարակական կազմակերպությունների պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողների, արխիվագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև Թիֆլիսի հայկական համայնքի և Կովկասի հասարակական կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Գրերի տեսակները և ուղղագրական սկզբունքները վերաբերում են այն համակարգերին, որոնց միջոցով լեզուն արտահայտվում է գրավոր ձևով, ինչպես նաև այն կանոններին, որոնք ապահովում են բառերի ճիշտ և միասնական գրությունը։ Գրերի տեսակները հիմնականում բաժանվում են մի քանի խմբերի՝ պատկերագրային (պիկտոգրաֆիկ), գաղափարագրային (իդեոգրաֆիկ), վանկային և այբբենական համակարգերի։ Պատկերագրային գրերում նշանները ներկայացնում են առարկաներ կամ երևույթներ, գաղափարագրայիններում՝ արդեն ավելի վերացական հասկացություններ, վանկային համակարգերում յուրաքանչյուր նշան համապատասխանում է վանկի, իսկ այբբենական համակարգերում յուրաքանչյուր նշան սովորաբար ներկայացնում է հնչյուն կամ հնչյունների փոքր խումբ, ինչը դարձնում է այն առավել ճկուն և տարածված ձևը ժամանակակից լեզուներում։ Հայերենը, օրինակ, պատկանում է այբբենական գրերի համակարգին և ունի իր յուրահատուկ գրանշանները։ Ուղղագրական սկզբունքները այն հիմնական կանոններն են, որոնցով կարգավորվում է բառերի գրությունը՝ ապահովելով լեզվի միասնականություն և ընթերցելիություն։ Դրանք ներառում են հնչյունաբանական սկզբունքը, ըստ որի բառը գրվում է այնպես, ինչպես արտասանվում է, ձևաբանական սկզբունքը, երբ բառի գրությունը պահպանում է նրա կառուցվածքային ձևերը նույնիսկ արտասանության փոփոխության դեպքում, պատմական-ավանդական սկզբունքը, երբ պահպանվում են հին գրության ձևերը անկախ ժամանակակից արտասանությունից, և իմաստաբանական սկզբունքը, երբ գրությունը պայմանավորված է բառի իմաստով կամ տարբերակման անհրաժեշտությամբ։ Այս սկզբունքների համադրությունը թույլ է տալիս լեզվին պահպանել ինչպես պատմական շարունակականությունը, այնպես էլ գործնական ճշտությունն ու հստակությունը, իսկ Հայոց լեզու-ում դրանք կարևոր դեր ունեն գրավոր հաղորդակցության միասնական համակարգի ձևավորման և պահպանման համար։

Economics

Գիրքը նվիրված է մարքեթինգային հետազոտությունների դերին և կիրառման առանձնահատկություններին Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության տնտեսությունում՝ ուսումնասիրելով շուկայի վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքագրման, վերլուծության և օգտագործման նշանակությունը տնտեսական ու ձեռնարկատիրական որոշումների կայացման գործընթացում։ Աշխատության մեջ մարքեթինգային հետազոտությունները դիտարկվում են որպես շուկայի պահանջարկը, սպառողների վարքագիծը, մրցակցային միջավայրը, ապրանքների և ծառայությունների դիրքավորումը և տնտեսական զարգացման հնարավորությունները գնահատելու կարևոր գործիք։ Ներկայացվում են հետազոտությունների կազմակերպման տեսական հիմքերը, տեղեկատվության առաջնային և երկրորդային աղբյուրները, տվյալների հավաքագրման մեթոդները, հարցումների և դիտարկումների կիրառումը, ինչպես նաև ստացված տեղեկատվության մշակման ու մեկնաբանման սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանի շուկայի առանձնահատկություններին, բնակչության սպառողական վարքագծին, տեղական արտադրության և ծառայությունների զարգացման հնարավորություններին, մրցակցության մակարդակին և ձեռնարկությունների մարքեթինգային գործունեության արդյունավետությանը։ Գիրքը ուսումնասիրում է նաև շուկայի հատվածավորման, թիրախային սպառողների բացահայտման, ապրանքային քաղաքականության, գնագոյացման, իրացման և առաջխաղացման վերաբերյալ որոշումների կայացման հարցերը՝ դրանք կապելով մարքեթինգային հետազոտությունների արդյունքների հետ։ Հատուկ կարևորություն է տրվում այնպիսի հետազոտությունների իրականացմանը, որոնք կարող են նպաստել ձեռնարկությունների ռիսկերի նվազեցմանը, սպառողական պահանջարկի ճիշտ գնահատմանը և սահմանափակ ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսության մեջ մարքեթինգային գործիքների կիրառման մակարդակի և դրանց կատարելագործման անհրաժեշտության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, մարքեթինգի մասնագետների, ձեռնարկատերերի, շուկայի վերլուծաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և տնտեսական հետազոտություններ իրականացնող անձանց համար։

Linguistics

Գիտական աշխատանքը նվիրված է «Պատմություն Աղուանից աշխարհի» երկի լեզվի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով հայոց լեզվի պատմական զարգացման, գրաբարի առանձնահատկությունների և միջնադարյան հայ մատենագրության համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկում կիրառված լեզվական համակարգի բնորոշ գծերը, բառապաշարի, քերականական կառուցվածքի, շարահյուսության և ոճական միջոցների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պարզել դրանց տեղն ու նշանակությունը հայ գրական լեզվի զարգացման պատմության մեջ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել երկի ձեռագրային և տեքստաբանական ավանդույթի ուսումնասիրությունը, քանի որ հին մատենագրական երկերի լեզվական պատկերը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն հեղինակի լեզվով, այլև հետագա արտագրությունների, խմբագրումների և լեզվական փոփոխությունների ազդեցությամբ։ Այդ պատճառով բնագրի լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը պահանջում է հնարավոր տարբերակների, ձեռագրական վկայությունների և տեքստի փոխանցման պատմության հաշվառում։ Լեզվական վերլուծության առանցքային ուղղություններից մեկը բառապաշարի ուսումնասիրությունն է։ Կարող են քննվել բնիկ հայերեն բառերը, գրաբարյան բառաձևերը, հնաբանությունները, մասնագիտական և վարչական բառապաշարը, անձնանուններն ու տեղանունները, ինչպես նաև այն բառերն ու արտահայտությունները, որոնք կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական, քաղաքական, կրոնական և մշակութային իրականության հետ։ Բառապաշարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն բնութագրելու երկի լեզվական ոճը, այլև բացահայտելու այն միջավայրը, որի արտացոլումն է պատմագրական երկը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի օտար և փոխառյալ բառերի քննությունը։ Պատմական երկը կարող է պարունակել տարբեր լեզվական և մշակութային շերտերից ներթափանցած բառեր, որոնք վկայում են տարածաշրջանի ժողովուրդների ու մշակույթների փոխշփումների մասին։ Նման միավորների ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզելու, թե ինչպիսի ազդեցություններ են կրել հայերենը և տվյալ պատմագրական երկի լեզուն տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Քերականական մակարդակում աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հոլովման և խոնարհման ձևերին, բայի ժամանակային և եղանակային համակարգին, դերանունների գործածությանը, ածականների և մակբայների ձևերին ու շարահյուսական կապերին։ Այսպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որքանով է երկի լեզուն համապատասխանում դասական գրաբարի ընդունված նորմերին և որտեղ են դրսևորվում առանձնահատուկ կամ շեղվող ձևեր։ Կարևոր է նաև շարահյուսական կառուցվածքների ուսումնասիրությունը։ Նախադասությունների կառուցվածքը, ստորադասության ձևերը, կապակցական միջոցները, բառերի դասավորությունը և բարդ նախադասությունների գործածությունը կարող են բնորոշել հեղինակի կամ երկի լեզվական ոճը։ Շարահյուսական նյութի ուսումնասիրությունը միաժամանակ կարող է ցույց տալ պատմագրական արձակի զարգացման որոշակի առանձնահատկություններ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է լեզվի և ոճի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Պատմագրական երկի լեզուն սովորաբար միավորում է փաստագրական, պատմողական, կրոնական, բանավիճային և գեղարվեստական տարրեր։ Պատմական իրադարձությունների շարադրանքը, անձանց բնութագրումները, կրոնական գաղափարների ներկայացումը և քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանությունը կարող են ունենալ տարբեր լեզվաոճական դրսևորումներ։ Այդ պատճառով ոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու երկի հեղինակային և ժանրային առանձնահատկությունների մասին։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև հայոց լեզվի պատմական զարգացման տեսանկյունից։ Հին և միջնադարյան մատենագրական աղբյուրների լեզվի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գրաբարի բառապաշարի և քերականական կառուցվածքի փոփոխություններին, ինչպես նաև հասկանալու գրական լեզվի և խոսակցական լեզվական միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Երկի լեզվական նյութը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել պատմական բարբառագիտության և հայերենի տարածքային տարբերակների ուսումնասիրության համար՝ հատկապես այն դեպքում, երբ տեքստում պահպանվել են տարածաշրջանային կամ ոչ դասական լեզվական առանձնահատկություններ։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է կարևոր լինել Աղվանքի պատմության և մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Լեզուն այստեղ հանդես է գալիս որպես պատմական տեղեկությունների լրացուցիչ աղբյուր․ տեղանունները, անձնանունները, էթնիկական և վարչական անվանումները, կրոնական ու հասարակական եզրույթները կարող են լրացուցիչ պատկերացում տալ տարածաշրջանի պատմական իրականության մասին։ Այսպիսով, լեզվական քննությունը դուրս է գալիս զուտ քերականական վերլուծության սահմաններից և կապվում է պատմության, մշակույթի և միջնադարյան հասարակության ուսումնասիրության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկի լեզուն դիտարկում է որպես արժեքավոր պատմալեզվաբանական աղբյուր՝ բացահայտելով դրա բառապաշարային, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայ միջնադարյան գրական լեզվի զարգացման գործընթացների ավելի խոր ըմբռնմանը, գրաբարի պատմության ուսումնասիրությանը և հայ պատմագրական ժառանգության լեզվական արժեքի բացահայտմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական գովազդի լեզվի ժանրային և դիսկուրսային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անգլո-ամերիկյան նախընտրական թռուցիկների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական հաղորդակցության այն ձևերն են, որոնց միջոցով նախընտրական քարոզարշավների ընթացքում թեկնածուները, կուսակցությունները և քաղաքական ուժերը ձգտում են ազդել ընտրողների ընկալումների, վերաբերմունքի և որոշումների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում քաղաքական գովազդային տեքստերի կառուցվածքային, լեզվական, ոճական և հաղորդակցական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև դրանցում կիրառվող համոզման և ազդեցության ռազմավարություններին։ Առանձին դիտարկվում են նախընտրական թռուցիկների ժանրային բնույթը, դրանց նպատակային ուղղվածությունը, հասցեատիրոջ հետ հաղորդակցական կապի կառուցման եղանակները և այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ քաղաքական ուղերձը ներկայացվում է որպես համոզիչ, վստահելի և ընտրողի համար նշանակալի։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքական գովազդի մեջ օգտագործվող բառապաշարի, շարահյուսական կառույցների, գնահատողական արտահայտությունների, հուզական և ռետորիկական միջոցների, կարգախոսների ու կոչերի գործառույթները։ Կարևոր ուշադրություն է հատկացվում նաև դրական ինքնաներկայացման և քաղաքական հակառակորդների բացասական ներկայացման մեխանիզմներին, ինչպես նաև «մենք»-ի և «նրանք»-ի հակադրության միջոցով ընտրողների հետ խմբային նույնականացման ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ քաղաքական գովազդը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության փոխանցման միջոց, այլև որպես նպատակաուղղված դիսկուրսային պրակտիկա, որտեղ լեզվական ընտրությունները փոխկապակցված են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային համատեքստերի հետ։ Անգլո-ամերիկյան նախընտրական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատաբար ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են տարբեր քաղաքական հաղորդագրություններ ձևակերպվում, ինչ արժեքներ և գաղափարներ են շեշտադրվում, ինչպես են կառուցվում թեկնածուի կերպարը և ընտրողի նկատմամբ ուղղված ազդեցության ռազմավարությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել լեզվաբանությամբ, դիսկուրսի վերլուծությամբ, քաղաքական հաղորդակցությամբ, մեդիա ուսումնասիրություններով, հասարակայնության հետ կապերով և գովազդով զբաղվող ուսանողներին, հետազոտողներին ու մասնագետներին, քանի որ այն ցույց է տալիս լեզվի և քաղաքական ազդեցության սերտ փոխկապակցվածությունը։