ՀՀ տարածաշրջանների մրցակցային առավելություններն ու տնտեսական զարգացման մարքեթինգային հիմնախնդիրները

History

Բագրատ Այվազյանը և Աշոտ Երկաթը հայկական պատմության կարևոր դեմքեր են, որոնք կապ ունեն Հայաստանի պետականության և արաբական դարաշրջանի քաղաքական գործընթացների հետ։ Աշոտ Երկաթը (մ.թ.ա. 867–890 թթ.) Բագրատունիների տոհմից արքա էր, ով համարվում է հայկական միջնադարյան պետության վերականգնման ու կայացման կարևոր դ64ի. Նա վերականգնեց Հայաստանի ինքնուրույն արքայությունը արաբական տիրապետությունից հետո, ամրացրեց կենտրոնական իշխանությունը, զարգացրեց տնտեսական ու ռազմական կառավարման համակարգը և նպաստեց եկեղեցական ու մշակութային կյանքի աճին։ Բագրատ Այվազյանը, որպես պատմական ուսումնասիրող և հեղինակ, հաճախ ներկայացնում է Աշոտ Երկաթի գործառույթներն ու նշանակությունը՝ ընդգծելով նրա դերը հայկական պետականության ու ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Այս կերպ, Աշոտ Երկաթը դարձավ միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական կայունության և մշակութային վերելքի խորհրդանիշ, իսկ Բագրատ Այվազյանի հետազոտությունները թույլ են տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել այդ դարաշրջանի հայկական պետության կառավարման, արտաքին քաղաքականության և սոցիալ-տնտեսական զարգացումների մասին։

Pedagogy

Գիտական աշխատանքը նվիրված է աշխատանքային դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ մանկավարժության պատմության մեջ՝ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում աշխատանքի միջոցով անձի ձևավորման, աշխատասիրության դաստիարակության, գործնական հմտությունների զարգացման և կրթության ու աշխատանքի փոխկապակցության վերաբերյալ հայ մանկավարժական մտքի մոտեցումներն են։ Նշված ժամանակաշրջանը կարևոր փուլ էր հայ կրթական և մանկավարժական մտքի զարգացման համար, երբ հասարակական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների պայմաններում ավելի մեծ ուշադրություն էր դարձվում կրթության բովանդակության արդիականացմանը և դպրոցը կյանքի պահանջներին համապատասխանեցնելուն։ Աշխատանքային դաստիարակությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես մասնագիտական կամ կենցաղային հմտությունների ձևավորման միջոց, այլև որպես երեխայի բարոյական, կամային, մտավոր և սոցիալական զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայ մանկավարժական մտքի ներկայացուցիչների տեսակետները աշխատանքի դաստիարակչական նշանակության վերաբերյալ։ Նրանց գաղափարներում աշխատանքը կարող էր ընկալվել որպես աշխատասիրության, պատասխանատվության, կարգապահության, ինքնուրույնության և նպատակասլացության ձևավորման միջոց։ Միաժամանակ կարևորվում էր մտավոր և ֆիզիկական աշխատանքի ներդաշնակ համադրումը, քանի որ կրթության նպատակներից մեկը պետք է լիներ ոչ միայն գիտելիքներով զինված, այլև գործնական կյանքին պատրաստ, նախաձեռնող և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցող անհատի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է աշխատանքային դաստիարակության կապը դպրոցական կրթության հետ։ Կարող են քննվել այն մանկավարժական գաղափարները, որոնց համաձայն ուսումնական գործընթացը պետք է հնարավորինս մոտ լինի իրական կյանքին և ներառի գործնական գործունեության տարրեր։ Աշխատանքի միջոցով երեխան հնարավորություն է ստանում կիրառելու տեսական գիտելիքները, զարգացնելու գործնական մտածողությունը, սովորելու համագործակցել ուրիշների հետ և պատասխանատվություն կրել իր կատարած աշխատանքի արդյունքի համար։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գյուղատնտեսական աշխատանքի և արհեստների ուսուցման դերին։ Ժամանակաշրջանի հայկական կրթական միջավայրում, հատկապես գյուղական բնակավայրերում, կրթության և առօրյա աշխատանքի կապը կարևոր գործնական նշանակություն ուներ։ Աշխատանքային գործունեության ներառումը կրթության մեջ կարող էր նպաստել երեխաների օգտակար հմտությունների զարգացմանը և միաժամանակ բարձրացնել դպրոցի կապը համայնքի և հասարակական կյանքի հետ։ Աշխատանքային դաստիարակության բարոյական կողմը ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորումը կարող էր կապվել ազնվության, պարտքի գիտակցության, համառության, փոխօգնության և հասարակական պատասխանատվության արժեքների հետ։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական արդյունք ստեղծող գործունեություն, այլև որպես մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման միջոց։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի և դպրոցի դերը աշխատանքային դաստիարակության իրականացման գործում։ Երեխայի աշխատանքային սովորությունների ձևավորումը սկսվում է ընտանիքում և շարունակվում կրթական միջավայրում, ուստի արդյունավետ դաստիարակությունը պահանջում է այդ երկու միջավայրերի փոխկապակցվածություն։ Դպրոցի խնդիրն է երեխայի աշխատանքային փորձը դարձնել գիտակցված, նպատակային և մանկավարժորեն կազմակերպված գործունեություն։ Կարևոր է նաև աշխատանքային դաստիարակության և ազգային կրթության փոխհարաբերությունը։ Հայ մանկավարժական մտքի զարգացման ընթացքում կրթությունը հաճախ դիտարկվում էր որպես ազգային ինքնության պահպանման և հասարակության առաջընթացի կարևոր միջոց։ Աշխատասիրության, ինքնուրույնության և օգտակար գործունեության արժեքների ձևավորումը կարող էր կապվել ազգային համայնքի սոցիալական և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի կրթական հաստատությունների փորձին, դասագրքերին, մանկավարժական հոդվածներին և տեսական աշխատություններին՝ բացահայտելու, թե ինչպես էին աշխատանքային դաստիարակության գաղափարները արտացոլվում կրթական պրակտիկայում։ Այս աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու տեսական սկզբունքները դրանց գործնական կիրառությունից և գնահատելու տվյալ շրջանի մանկավարժական ժառանգության նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալու, որ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ աշխատանքային դաստիարակության գաղափարը հայ մանկավարժական մտքում ձևավորվում էր որպես բազմակողմանի կրթական խնդիր։ Այն ներառում էր ոչ միայն աշխատանքի հմտությունների ուսուցում, այլև աշխատասիրության, պատասխանատվության, ինքնուրույնության, բարոյական արժեքների և հասարակական ակտիվության զարգացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ շրջանի հայ մանկավարժական ժառանգության դերը աշխատանքային դաստիարակության տեսության ձևավորման գործում և բացահայտելու դրա հնարավոր նշանակությունը ժամանակակից կրթական գործընթացի համար։

Medicine

Գ. Պաղտասարյանի աշխատությունը նվիրված է ամուսնական կյանքին և նախատեսված է ինչպես ամուսնացած զույգերի, այնպես էլ ամուսնության պատրաստվող անձանց համար։ Այն անդրադառնում է ընտանիքի կազմավորման, ամուսինների փոխհարաբերությունների և համատեղ կյանքի կազմակերպման հարցերին՝ ամուսնությունը դիտարկելով որպես անձնական, ընտանեկան և հասարակական նշանակություն ունեցող կարևոր իրադարձություն։ Վերնագրում ընդգծված «առաջնորդի» գաղափարը մատնանշում է ընթերցողին գործնական խորհուրդներ և ուղղորդում տրամադրելու նպատակը։ Նմանատիպ գրականությունը 19-րդ դարի հայ հասարակական միջավայրում նպաստում էր ընտանիքի, ամուսնական պարտականությունների, փոխադարձ հարգանքի, վստահության և պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների տարածմանը։ Ամուսնական կյանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես երկու անձանց միություն, այլև որպես փոխադարձ հոգատարության, համատեղ որոշումների և ընտանեկան կայունության վրա հիմնված հարաբերություն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև պատմական տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի ընտանեկան բարքերի, ամուսնության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումների և բարոյական դաստիարակության գրականության առանձնահատկությունները։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ ընտանեկան մշակույթի, հասարակական կյանքի և 19-րդ դարի հայ բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրության համար։

Sociology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային փոքրամասնությունների միգրացիոն գործընթացների էթնոսոցիոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց պատճառները, առանձնահատկությունները և ազդեցությունը երկրի էթնիկ ու հասարակական միջավայրի վրա։ Հետազոտության շրջանակում միգրացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալական երևույթ, որը պայմանավորված է տնտեսական, սոցիալական, ժողովրդագրական, կրթական և ընտանեկան հանգամանքներով։ Կարևորվում են ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների արտագաղթի և ներգաղթի շարժառիթները, միգրացիոն ուղղությունները, բնակչության սոցիալական կազմը, ինչպես նաև տեղափոխության հետևանքով առաջացող փոփոխությունները համայնքային հարաբերություններում և առօրյա կյանքում։ Էթնոսոցիոլոգիական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միգրացիայի կապը էթնիկ ինքնության, լեզվի պահպանման, մշակութային ավանդույթների շարունակականության և համայնքային համախմբվածության հետ։ Առանձին ուշադրության են արժանի միգրանտների սոցիալական հարմարվողականության խնդիրները, նոր բնակության միջավայրում նրանց ներգրավվածությունը, Հայաստանի հետ պահպանվող ընտանեկան ու մշակութային կապերը և միգրացիայի ազդեցությունը ազգային փոքրամասնությունների համայնքների հետագա զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարևոր նյութ է Հայաստանի էթնիկ կազմի, ժողովրդագրական փոփոխությունների և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական վիճակի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգներին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, միգրացիայի և ազգային փոքրամասնությունների հարցերով զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

History

Մատենագիտական ցանկը նվիրված է հայերի ցեղասպանության վերաբերյալ գրականության համակարգված ներկայացմանը և կազմված է Մեծ եղեռնի 75-ամյակի առիթով։ Այն ընդգրկում է թեմային վերաբերող տարբեր բնույթի հրատարակություններ՝ պատմագիտական աշխատություններ, մենագրություններ, ժողովածուներ, հոդվածներ, փաստաթղթերի և վկայությունների հրապարակումներ, ինչպես նաև այլ մատենագիտական նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հայ ժողովրդի ողբերգական պատմության այս կարևորագույն էջը։ Նյութերի ընտրությունն ու դասակարգումը նպաստում են ցեղասպանության նախապատմության, իրականացման ընթացքի, հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների, մարդկային կորուստների, բռնությունների հետևանքների և միջազգային արձագանքի վերաբերյալ առկա գրականության կողմնորոշմանը։ Ցանկը արժեքավոր է նաև նրանով, որ մեկտեղում է տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարբեր հեղինակների կողմից ստեղծված ուսումնասիրություններ՝ հնարավորություն տալով հետազոտողին համեմատել պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներ և աղբյուրագիտական նյութեր։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես գործնական ուղեցույց գիտական հետազոտությունների, ուսումնական աշխատանքների, գրադարանային որոնումների և Հայոց ցեղասպանության թեմայով հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն հատկապես օգտակար է պատմաբանների, մատենագետների, գրադարանավարների, ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության բացահայտումը, ընտրությունը և օգտագործումը։ Մատենագիտական բնույթը հրատարակությանը հաղորդում է նաև տեղեկատու նշանակություն՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում ցեղասպանության ուսումնասիրությանը նվիրված գրականության ծավալի և հիմնական ուղղությունների մասին։

Medicine

Այս աշխատությունը վերաբերում է ռեվասկուլյարիզացիայի (արյան հոսքի վերականգնման) մեթոդի ընտրության խնդիրներին՝ հիմնականում միակողմանի աթերոսկլերոտիկ ախտահարմամբ զարկերակա-ազդրային (իլեոֆեմորալ) հատվածում՝ ընդգծելով անոթային վիրաբուժության, սրտանոթային պաթոլոգիայի և կլինիկական որոշումների ընդունման փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է համեմատել և գնահատել տարբեր վիրաբուժական և էնդովասկուլյար մոտեցումների արդյունավետությունը՝ միակողմանի աթերոսկլերոտիկ խցանումների կամ նեղացումների դեպքում, ինչպես նաև ձևակերպել օպտիմալ ընտրության չափանիշներ՝ կախված հիվանդության ծանրությունից, անոթային անատոմիայից և հիվանդի ընդհանուր վիճակից։ Ուսումնասիրվում են բաց վիրահատական մեթոդները (օրինակ՝ աորտո-բիֆեմորալ շունտավորում), ինչպես նաև նվազ ինվազիվ էնդովասկուլյար միջամտությունները՝ անգիոպլաստիկա և ստենտավորում, դրանց ցուցումները, առավելություններն ու սահմանափակումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեմոդինամիկ փոփոխություններին, օրգանների արյունամատակարարման վերականգնման աստիճանին և երկարաժամկետ անցանելիության ցուցանիշներին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է ռիսկի գործոնների ազդեցությունը՝ շաքարային դիաբետ, հիպերլիպիդեմիա, ծխախոտային կախվածություն, ինչպես նաև հիվանդների ընտրության անհատականացված մոտեցումների կարևորությունը։ Միաժամանակ վերլուծվում են հետվիրահատական բարդությունները, ռեցիդիվի հավանականությունը և կյանքի որակի բարելավման ցուցանիշները տարբեր մեթոդների կիրառման դեպքում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է անոթային վիրաբուժության և կլինիկական բժշկության ոլորտում՝ նպաստելով ստորին վերջույթների աթերոսկլերոզի բուժման ռազմավարությունների օպտիմալացմանը։