Հիշարժան տարեթվեր 1981: Ապրիլ, մայիս, հունիս

Economics

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման պայմաններում Հայաստանի Հանրապետության մրցակցային առավելությունների իրացման հիմնախնդիրների և դրանց արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ Եվրասիական տնտեսական միության օրինակով։ Քննության են առնվում տարածաշրջանային տնտեսական ինտեգրման տեսական հիմքերը, միջազգային տնտեսական համագործակցության հիմնական ձևերը և անդամ պետությունների մրցունակության ձևավորման գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկություններին, արտադրական ներուժին, արտահանման հնարավորություններին, մարդկային կապիտալին և միջազգային շուկաներում մրցակցային դիրքերի ամրապնդման նախադրյալներին։ Վերլուծվում են Եվրասիական տնտեսական միության շրջանակներում ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և աշխատուժի ազատ տեղաշարժի տնտեսական հնարավորությունները, ինչպես նաև ինտեգրացիոն գործընթացների ազդեցությունը Հայաստանի արտաքին առևտրի և ներդրումային գործունեության վրա։ Քննարկվում են նաև անդամ պետությունների միջև տնտեսական համագործակցության զարգացման խոչընդոտները, շուկաների հասանելիության խնդիրները, տեխնիկական կարգավորման առանձնահատկությունները և մրցակցային առավելությունների իրացման սահմանափակումները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի արտահանման կառուցվածքի կատարելագործման, արտադրանքի մրցունակության բարձրացման, նորարարական գործունեության խթանման և տնտեսական մասնագիտացման հնարավոր ուղղությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պետական տնտեսական քաղաքականության, տարածաշրջանային համագործակցության մեխանիզմների և գործարար միջավայրի բարելավման նշանակությանը երկրի մրցակցային ներուժի զարգացման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային տնտեսագիտության, տարածաշրջանային ինտեգրման, արտաքին տնտեսական հարաբերությունների և տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Mathematics

Այս թեման վերաբերում է պիեզոէլեկտրական էլաստիկ կիսատարածության (half-space) մեխանիկական և էլեկտրամեխանիկական տատանումների ուսումնասիրությանը, երբ համակարգի մակերեսը ծածկված է էլեկտրահաղորդիչ բարակ էլաստիկ շերտերով։ Խոսքը սահքային (shear) տատանումների մասին է, որոնք բնութագրվում են նյութի ներսում մասնիկների տեղափոխությամբ՝ մակերեսին զուգահեռ ուղղությամբ, և որոնք հատկապես կարևոր են սեյսմիկ ալիքների, մակերեսային ալիքների և բարձր հաճախականության տատանումների ուսումնասիրության մեջ։ Պիեզոէլեկտրական միջավայրերում մեխանիկական դեֆորմացիաները և էլեկտրական դաշտերը փոխկապակցված են, ինչը նշանակում է, որ մեխանիկական ալիքների տարածումը միաժամանակ առաջացնում է էլեկտրական պոտենցիալների փոփոխություն և հակառակը՝ ստեղծելով ուժեղացված կամ փոփոխված ալիքային վարքագիծ։ Էլեկտրահաղորդիչ բարակ ծածկույթների առկայությունը փոխում է սահմանային պայմանները՝ ազդելով ալիքների արտացոլման, բեկման և թուլացման վրա, ինչպես նաև կարող է առաջացնել ռեզոնանսային երևույթներ և ալիքների էներգիայի վերաբաշխում համակարգում։ Մոդելավորումը սովորաբար հիմնվում է էլաստոդինամիկայի, Մաքսվելի հավասարումների և պիեզոէլեկտրականության կապակցված հավասարումների համակարգի վրա, որտեղ կիրառվում են սահմանային խնդիրների լուծման անալիտիկ և թվային մեթոդներ՝ Ֆուրիեի փոխակերպումներ, բնութագրական հավասարումներ և սպեկտրալ վերլուծություն։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են միկրոէլեկտրամեխանիկական համակարգերի (MEMS), սենսորների, ոչ քայքայիչ փորձարկման տեխնոլոգիաների և ակուստոէլեկտրոնիկայի զարգացման համար՝ ապահովելով բարակ ծածկույթներով նյութերի մեխանիկական և էլեկտրական վարքագծի ավելի ճշգրիտ կանխատեսում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է բնակչության եկամուտների բաշխման անհավասարության սոցիալ-տնտեսական պատճառների, դրսևորումների և դրա նվազեցմանն ուղղված պետական սոցիալական քաղաքականության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում եկամուտների ձևավորման և վերաբաշխման գործընթացներն են, բնակչության տարբեր խմբերի տնտեսական հնարավորությունների տարբերությունները, աղքատության և սոցիալական խոցելիության հետ անհավասարության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև պետական քաղաքականության այն գործիքները, որոնց միջոցով հնարավոր է մեղմել եկամուտների չափազանց մեծ տարբերությունները և նպաստել սոցիալական ներառականությանը։ Եկամուտների անհավասարությունը դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդել աշխատանքի շուկայի կառուցվածքը, զբաղվածության մակարդակը, աշխատավարձերի տարբերությունները, կրթության և մասնագիտական կարողությունների հասանելիությունը, սեփականության և կապիտալի բաշխումը, տարածքային զարգացման անհամաչափությունները, ժողովրդագրական առանձնահատկությունները և պետական հարկաբյուջետային ու սոցիալական քաղաքականությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խնդիրը չսահմանափակել միայն բնակչության դրամական եկամուտների համեմատությամբ, այլ ուսումնասիրել այն հասարակության տնտեսական և սոցիալական կառուցվածքի ավելի լայն շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է եկամուտների անհավասարության չափման և գնահատման մեթոդաբանական խնդիրների վրա։ Բնակչության եկամուտների բաշխման ուսումնասիրության համար կարող են կիրառվել տարբեր վիճակագրական ցուցանիշներ, որոնք հնարավորություն են տալիս համեմատել եկամտային խմբերի դիրքերը, գնահատել եկամուտների կենտրոնացման աստիճանը և հետևել ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող փոփոխություններին։ Քանակական ցուցանիշները կարևոր են անհավասարության ընդհանուր մակարդակը բնութագրելու համար, սակայն դրանց մեկնաբանությունը պահանջում է նաև եկամուտների կառուցվածքի և սոցիալական խմբերի առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն։ Նույն ընդհանուր ցուցանիշի պայմաններում տարբեր հասարակություններում կարող են գոյություն ունենալ անհավասարության տարբեր պատճառներ և սոցիալական հետևանքներ, ինչի պատճառով անհրաժեշտ է համադրել վիճակագրական ու կառուցվածքային վերլուծությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում առաջնային և վերաբաշխումից հետո ձևավորվող եկամուտների տարբերությանը։ Բնակչության սկզբնական եկամուտները հիմնականում ձևավորվում են աշխատավարձերի, ինքնազբաղվածությունից ստացվող միջոցների, ձեռնարկատիրական գործունեության, սեփականությունից և այլ աղբյուրներից ստացվող եկամուտների միջոցով։ Պետությունը հարկային համակարգի, սոցիալական տրանսֆերտների, կենսաթոշակների, նպաստների և հանրային ծառայությունների միջոցով կարող է փոփոխել այդ սկզբնական բաշխումը։ Հետևաբար սոցիալական քաղաքականության արդյունավետության գնահատման համար կարևոր է հասկանալ, թե պետական վերաբաշխման համակարգը որքանով է փոխում տարբեր եկամտային խմբերի հարաբերական դիրքը և ինչ ազդեցություն է ունենում առավել խոցելի տնային տնտեսությունների կենսամակարդակի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է աշխատանքի շուկայի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքային եկամուտները տնային տնտեսությունների զգալի մասի բարեկեցության հիմնական աղբյուրներից են, ուստի զբաղվածության հնարավորությունների, աշխատավարձերի մակարդակի և աշխատանքի որակի տարբերությունները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ եկամուտների բաշխման վրա։ Գործազրկությունը, ոչ լիարժեք զբաղվածությունը, ցածր վարձատրվող աշխատանքը և աշխատանքի արտադրողականության տարբերությունները կարող են խորացնել սոցիալական խմբերի միջև տնտեսական հեռավորությունը։ Այս պատճառով անհավասարության նվազեցման քաղաքականությունը կարող է ներառել ոչ միայն դրամական սոցիալական աջակցություն, այլև զբաղվածության խթանում, մասնագիտական վերապատրաստում, աշխատուժի որակավորման բարձրացում և աշխատանքի շուկա մուտք գործելու հնարավորությունների ընդլայնում։ Առանձին նշանակություն ունի կրթության և մարդկային կապիտալի դերը։ Կրթական մակարդակը և մասնագիտական հմտությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ անձի զբաղվածության հնարավորությունների և ապագա եկամուտների վրա։ Եթե որակյալ կրթության հասանելիությունը զգալիորեն տարբերվում է սոցիալական կամ տարածքային խմբերի միջև, եկամտային անհավասարությունը կարող է վերարտադրվել նաև հաջորդ սերունդներում։ Հետևաբար կրթական քաղաքականությունը կարող է դիտարկվել որպես երկարաժամկետ սոցիալական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ։ Կրթության հասանելիության, մասնագիտական ուսուցման և շարունակական վերապատրաստման հնարավորությունների ընդլայնումը կարող է նպաստել մարդկանց տնտեսական ինքնուրույնության բարձրացմանը և նվազեցնել սոցիալական աջակցության համակարգից երկարաժամկետ կախվածության ռիսկը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում աղքատության և անհավասարության հարաբերակցության վերլուծությունը։ Չնայած այս հասկացությունները փոխկապակցված են, դրանք նույնական չեն։ Աղքատությունը հիմնականում բնութագրում է անհրաժեշտ կենսամակարդակ ապահովելու համար ռեսուրսների անբավարարությունը, իսկ անհավասարությունը՝ հասարակության ներսում եկամուտների և տնտեսական հնարավորությունների տարբերությունները։ Հետևաբար աղքատության նվազումը միշտ չէ, որ ինքնաբերաբար նշանակում է եկամուտների բաշխման տարբերությունների նվազում։ Սոցիալական քաղաքականության մշակման ժամանակ անհրաժեշտ է միաժամանակ գնահատել ինչպես առավել ցածր եկամուտ ունեցող խմբերի նյութական վիճակը, այնպես էլ ընդհանուր բաշխման կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սոցիալական տրանսֆերտների համակարգին։ Դրամական նպաստները, կենսաթոշակները և սոցիալական աջակցության այլ ձևերը կարող են կարևոր դեր ունենալ այն տնային տնտեսությունների եկամուտների պահպանման գործում, որոնք սահմանափակ հնարավորություններ ունեն բավարար միջոցներ ստանալու աշխատանքի շուկայից։ Սակայն սոցիալական տրանսֆերտների արդյունավետությունը կախված է դրանց հասցեականությունից, չափից, տրամադրման պայմաններից և վարչարարության որակից։ Եթե աջակցության համակարգը բավարար չափով չի տարբերակում իրական կարիքները կամ ստեղծում է հասանելիության բարդություններ, սահմանափակ պետական միջոցները կարող են օգտագործվել ոչ ամբողջական արդյունավետությամբ։ Այդ պատճառով կարևոր է սոցիալական ծրագրերի ազդեցության պարբերական գնահատումը և շահառուների ընտրության մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է հարկային քաղաքականության վերաբաշխիչ դերի ուսումնասիրությունը։ Հարկային համակարգը պետական եկամուտների ձևավորման հիմնական մեխանիզմներից է և կարող է տարբեր կերպ ազդել եկամտային խմբերի վրա՝ կախված հարկման կառուցվածքից և առանձին հարկատեսակների հարաբերակցությունից։ Հարկային քաղաքականության գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն պետական բյուջեի եկամուտների ապահովումը, այլև տարբեր եկամտային խմբերի վրա հարկային բեռի հարաբերական ազդեցությունը։ Հարկային և սոցիալական քաղաքականությունների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել պետական վերաբաշխման ամբողջական ազդեցությունը տնային տնտեսությունների տնօրինվող եկամուտների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարածքային անհավասարություններին։ Տնտեսական հնարավորությունները, աշխատատեղերի հասանելիությունը, աշխատավարձերի մակարդակը և հանրային ծառայությունների որակը կարող են տարբեր լինել մայրաքաղաքի, քաղաքային այլ բնակավայրերի և գյուղական տարածքների միջև։ Տարածքային տարբերությունները կարող են նպաստել եկամուտների անհավասարության խորացմանը, եթե տնտեսական ակտիվությունը և բարձր վարձատրվող աշխատատեղերը կենտրոնացած են սահմանափակ տարածքներում։ Հետևաբար տարածաշրջանային զարգացման քաղաքականությունը դիտարկվում է սոցիալական անհավասարության նվազեցման կարևոր ուղղություններից մեկը։ Տեղական տնտեսական նախաձեռնությունների, ենթակառուցվածքների և ծառայությունների հասանելիության զարգացումը կարող է ընդլայնել բնակչության եկամուտ ստանալու հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ժողովրդագրական գործոններին։ Տնային տնտեսության անդամների թիվը, աշխատունակ և ոչ աշխատունակ անդամների հարաբերակցությունը, երեխաների առկայությունը և տարիքային կառուցվածքը կարող են էական ազդեցություն ունենալ մեկ անձի հաշվով տնօրինվող ռեսուրսների վրա։ Այս պատճառով սոցիալական քաղաքականության արդյունավետությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն անվանական եկամուտը, այլև տնային տնտեսության կազմը և դրա իրական սոցիալական կարիքները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ առանձնացնել այն խմբերը, որոնք տնտեսական կամ ժողովրդագրական պատճառներով ունեն սոցիալական խոցելիության բարձր ռիսկ։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև սոցիալական ծառայությունների դերը։ Եկամուտների անհավասարության ազդեցությունը հասարակության բարեկեցության վրա կախված է ոչ միայն դրամական եկամուտների բաշխումից, այլև առողջապահության, կրթության, սոցիալական պաշտպանության և այլ հանրային ծառայությունների հասանելիությունից։ Եթե ցածր եկամուտ ունեցող ընտանիքները կարողանում են օգտվել որակյալ հանրային ծառայություններից առանց անհամաչափ ֆինանսական բեռի, նրանց փաստացի կենսամակարդակը կարող է զգալիորեն տարբերվել միայն դրամական եկամուտների հիման վրա ստացվող պատկերից։ Հետևաբար սոցիալական քաղաքականության գնահատման ժամանակ կարևոր է դրամական և ոչ դրամական աջակցության միջոցների համատեղ ուսումնասիրությունը։ Առանձին ուղղություն է սոցիալական քաղաքականության հասցեականության և համընդհանուրության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հասցեական ծրագրերը հնարավորություն են տալիս պետական ռեսուրսները կենտրոնացնել առավել խոցելի խմբերի վրա, մինչդեռ համընդհանուր ծրագրերը կարող են ապահովել հանրային ծառայությունների լայն հասանելիություն և նվազեցնել սոցիալական բացառման որոշ ձևեր։ Յուրաքանչյուր մոտեցում ունի իր ֆինանսական, վարչական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Այդ պատճառով արդյունավետ համակարգի ձևավորումը պահանջում է տարբեր ծրագրերի նպատակների, շահառուների շրջանակի և ակնկալվող արդյունքների հստակ սահմանում։ Կարևորվում է նաև սոցիալական ծրագրերի արդյունավետության գնահատման մեթոդաբանությունը։ Ծրագրի իրականացումը և ֆինանսավորումը դեռևս բավարար չեն դրա սոցիալական ազդեցության մասին եզրակացություն կատարելու համար։ Անհրաժեշտ է գնահատել, թե որքանով է այն բարելավել շահառուների նյութական վիճակը, նպաստել աշխատանքի շուկա ներգրավմանը, նվազեցրել աղքատության խորությունը կամ փոփոխել եկամուտների բաշխումը։ Արդյունքների գնահատման համակարգը կարող է ներառել ինչպես ֆինանսական և վիճակագրական ցուցանիշներ, այնպես էլ սոցիալական ազդեցության չափումներ։ Սա հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր քաղաքական գործիքները և սահմանափակ պետական ռեսուրսները ուղղել առավել արդյունավետ ծրագրերին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տնտեսական աճի և եկամուտների բաշխման փոխհարաբերությունը։ Տնտեսական աճը կարող է ընդլայնել զբաղվածությունը և բնակչության եկամուտների ընդհանուր ծավալը, սակայն դրա արդյունքները կարող են տարբեր կերպ բաշխվել սոցիալական խմբերի միջև։ Այդ պատճառով սոցիալական քաղաքականության խնդիրներից մեկը տնտեսական զարգացման հնարավորությունները բնակչության ավելի լայն շրջանակի համար հասանելի դարձնելն է։ Ներառական տնտեսական զարգացման մոտեցումը կարևորում է ոչ միայն տնտեսական ցուցանիշների աճը, այլև մարդկանց՝ կրթության, աշխատանքի, ձեռնարկատիրության և սոցիալական ծառայությունների հնարավորություններին մասնակցելու պայմանների ընդլայնումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոքր և միջին ձեռնարկատիրության, ինքնազբաղվածության և տնտեսական ակտիվության խթանման սոցիալական նշանակությանը։ Եթե սոցիալական քաղաքականությունը սահմանափակվում է միայն եկամուտների հետագա վերաբաշխմամբ, այն կարող է բավարար չլինել անհավասարության երկարաժամկետ պատճառների նվազեցման համար։ Եկամուտ ստեղծելու հնարավորությունների ընդլայնումը կարող է նպաստել տնային տնտեսությունների տնտեսական ինքնուրույնությանը և սոցիալական շարժունակությանը։ Այդ պատճառով զբաղվածության և ձեռնարկատիրության քաղաքականությունները կարող են դիտարկվել եկամտային անհավասարության նվազեցման ավելի լայն ռազմավարության բաղադրիչներ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է սոցիալական շարժունակության խնդիրը։ Բարձր անհավասարությունը հատկապես նշանակալի սոցիալական խնդիր է դառնում այն դեպքում, երբ մարդկանց տնտեսական դիրքը մեծապես պայմանավորված է ընտանիքի սկզբնական հնարավորություններով և սահմանափակ են կրթության, աշխատանքի կամ ձեռնարկատիրության միջոցով սոցիալական առաջընթացի հնարավորությունները։ Հետևաբար պետական քաղաքականության գնահատումը կարող է ներառել նաև այն հարցը, թե որքանով են ստեղծվում հավասար մեկնարկային հնարավորություններ տարբեր սոցիալական խմբերի համար։ Կրթության, առողջապահության և աշխատանքի շուկայի ինստիտուտների զարգացումը այս տեսանկյունից դիտարկվում է ոչ միայն սոցիալական պաշտպանության, այլև երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման գործոն։ Առանձին ուղղություն է սոցիալական քաղաքականության ֆինանսական կայունության ուսումնասիրությունը։ Սոցիալական ծրագրերի ընդլայնումը պահանջում է համապատասխան բյուջետային ռեսուրսներ, ուստի անհրաժեշտ է համադրել սոցիալական նպատակները պետական ֆինանսների երկարաժամկետ հնարավորությունների հետ։ Արդյունավետ քաղաքականությունը ենթադրում է ոչ միայն աջակցության ծավալների որոշում, այլև ֆինանսավորման աղբյուրների, ծրագրերի վարչական ծախսերի և ակնկալվող սոցիալական արդյունքների գնահատում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս սոցիալական պաշտպանությունը դիտարկել որպես երկարաժամկետ համակարգ, որի կայունությունը կախված է տնտեսական աճից, զբաղվածությունից, հարկային եկամուտներից և պետական ծախսերի արդյունավետությունից։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից աշխատանքում կարող են կիրառվել վիճակագրական, տնտեսաչափական, համեմատական և կառուցվածքային վերլուծության մեթոդներ։ Տնային տնտեսությունների եկամուտների և ծախսերի վերաբերյալ տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր սոցիալական խմբերի վիճակը, իսկ ժամանակային շարքերի վերլուծությունը՝ բացահայտել անհավասարության փոփոխությունների միտումները։ Տարբեր սոցիալական ծրագրերի ազդեցության համեմատությունը կարող է օգտագործվել պետական քաղաքականության արդյունավետության գնահատման համար։ Միաժամանակ որակական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այն ինստիտուցիոնալ և վարչական գործոնները, որոնք միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտացոլվում են քանակական ցուցանիշներում։ Հետազոտության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է սոցիալական քաղաքականության և եկամուտների բաշխման միջև կապերի համակարգային ուսումնասիրությամբ։ Անհավասարության նվազեցման արդյունավետ ռազմավարությունը կարող է պահանջել հարկային, զբաղվածության, կրթական, սոցիալական պաշտպանության և տարածաշրջանային զարգացման քաղաքականությունների փոխհամաձայնեցված իրականացում։ Առանձին ծրագրերի մեկուսացված կիրառումը կարող է սահմանափակ արդյունք տալ, եթե պահպանվում են անհավասարության հիմնական կառուցվածքային պատճառները։ Այդ պատճառով կարևորվում է համալիր մոտեցումը, որի շրջանակում կարճաժամկետ սոցիալական աջակցությունը համադրվում է մարդկանց տնտեսական հնարավորությունների երկարաժամկետ ընդլայնման հետ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է եկամուտների բաշխման անհավասարության պատճառների, չափման մեթոդների, սոցիալական հետևանքների և դրա նվազեցմանն ուղղված պետական քաղաքականության գործիքների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով աշխատանքի շուկային, հարկային և սոցիալական տրանսֆերտների համակարգերին, կրթությանը, տարածքային զարգացմանը, աղքատության նվազեցմանը և սոցիալական ծրագրերի արդյունավետության գնահատմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիալական քաղաքականության, տնտեսագիտության, հանրային ֆինանսների, սոցիալական պաշտպանության, աշխատանքի շուկայի և պետական կառավարման ոլորտների հետազոտողների, մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է անկախ պետականության ձևավորման սկզբնական ժամանակաշրջանում Հայաստանի առողջապահության կառավարման մարմինների գործունեության կազմակերպական և իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում առողջապահության պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորման գործընթացն է, դրա իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը, լիազորությունների բաշխումը և պետական քաղաքականության իրականացման կազմակերպական մեխանիզմները։ Քննվում է խորհրդային վարչակառավարչական համակարգից նոր պետական և իրավական պայմաններին անցման ազդեցությունը առողջապահության ոլորտի կառավարման վրա, ինչպես նաև այն ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները, որոնք անհրաժեշտ էին նոր սոցիալ-տնտեսական միջավայրում համակարգի գործունեությունն ապահովելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական և տարածքային կառավարման մարմինների փոխհարաբերություններին, բուժհաստատությունների կառավարման կազմակերպմանը, պետական մարմինների իրավասությունների սահմանմանը և ոլորտի գործունեությունը կարգավորող իրավական ակտերի նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են առողջապահության կառավարման համակարգի առջև ծառացած կազմակերպական խնդիրները, կառավարման տարբեր մակարդակների միջև գործառույթների բաշխման առանձնահատկությունները և նոր իրավական մեխանիզմների ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում առողջապահական հաստատությունների կարգավիճակի, ֆինանսավորման և կառավարման սկզբունքների փոփոխության դիտարկումը՝ հասարակական ու տնտեսական վերափոխումների ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական վերահսկողության, բժշկական օգնության կազմակերպման, բնակչության առողջության պահպանման ոլորտում պետական մարմինների պարտականությունների և պատասխանատվության իրավական հիմքերին։ Ժամանակաշրջանի օրենսդրական և վարչական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառավարման համակարգի զարգացման հիմնական միտումները, իրավական կարգավորման բացերը և կազմակերպական կառուցվածքների աստիճանական վերափոխումը։ Առանձին նշանակություն ունի առողջապահության ոլորտում պետական կառավարման շարունակականության և նոր ինստիտուտների ձևավորման հարաբերակցության վերլուծությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առողջապահության կառավարման, վարչական իրավունքի և պետական կառավարման պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով անկախության առաջին տարիներին ոլորտի ինստիտուցիոնալ ու իրավական համակարգի ձևավորման առանձնահատկությունները։

Economics

Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության վերլուծությունը ֆինանսական համակարգի կարևոր ուղղություններից է, որը նպատակ ունի գնահատել ներդրումային գործիքների՝ բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ արժեթղթերի շահութաբերությունը և դրանց հետ կապված ռիսկերը։ Այս վերլուծությունը թույլ է տալիս ներդրողներին հասկանալ, թե որքան արդյունավետ է իրենց ներդրած կապիտալը և ինչպիսի եկամուտ կարող են ակնկալել տարբեր շուկայական պայմաններում։ Եկամտաբերության գնահատման ժամանակ հաշվի են առնվում մի շարք գործոններ, ինչպիսիք են շուկայի գների փոփոխությունները, դիվիդենտները, տոկոսադրույքները, տնտեսական իրավիճակը և ընկերությունների ֆինանսական ցուցանիշները։ Կարևոր դեր ունի նաև ռիսկի և եկամտաբերության հարաբերակցությունը, քանի որ բարձր եկամտաբերությունը սովորաբար ուղեկցվում է բարձր ռիսկով, իսկ ավելի կայուն արժեթղթերը ապահովում են համեմատաբար ցածր, բայց կայուն եկամուտ։ Վերլուծության ընթացքում կիրառվում են տարբեր մեթոդներ՝ տեխնիկական և ֆունդամենտալ վերլուծություն, վիճակագրական մոդելներ և ֆինանսական ցուցանիշների համեմատություն, որոնք օգնում են կանխատեսել շուկայի վարքագիծը և գնահատել ներդրումային որոշումների արդյունավետությունը։ Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության ուսումնասիրությունը նաև կարևոր է տնտեսության ընդհանուր վիճակը հասկանալու համար, քանի որ այն արտացոլում է կապիտալի շարժը, ներդրումային ակտիվությունը և ֆինանսական համակարգի կայունությունը։

Technology

Այս թեման վերաբերում է գորշ (լիգնիտային) և թերթաքարային մետաղակիր ածուխներից ազնիվ մետաղների՝ հիմնականում ոսկու, արծաթի և պլատինային խմբի տարրերի կորզման տեխնոլոգիական գործընթացների մշակմանը, որտեղ ուսումնասիրվում են հումքի հանքաբանական կազմը, մետաղների կապակցվածության ձևերը և դրանց ազատման ու խտացման արդյունավետ մեթոդները։ Հետազոտության ընթացքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն փաստին, որ նման ածուխներում ազնիվ մետաղները հաճախ գտնվում են ցածր կոնցենտրացիաներով և բարդ հանքաբանական մատրիցայում, ինչը պահանջում է համակցված տեխնոլոգիական մոտեցումներ՝ ներառյալ նախնական հարստացում, ջերմաքիմիական մշակում, քիմիական լեաչինգ և ֆիզիկա-քիմիական տարանջատման մեթոդներ։ Թերթաքարային և գորշ ածուխների յուրահատուկ կառուցվածքը, բարձր օրգանական բաղադրությունը և հանքային խառնուրդների բազմազանությունը ստեղծում են ինչպես մարտահրավերներ, այնպես էլ հնարավորություններ՝ նորարարական կորզման տեխնոլոգիաների մշակման համար, որոնք կարող են բարձրացնել մետաղների վերականգնման արդյունավետությունը և նվազեցնել կորուստները։ Մշակվող տեխնոլոգիաների նպատակն է նաև շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցումը՝ թունավոր արտանետումների կրճատման, էներգաարդյունավետության բարձրացման և թափոնների վերամշակման միջոցով։ Այս հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հանքարդյունաբերության ոլորտում, քանի որ թույլ է տալիս ոչ ավանդական հումքային աղբյուրներից ստանալ ռազմավարական արժեք ունեցող մետաղներ՝ նպաստելով ռեսուրսների ավելի արդյունավետ և կայուն օգտագործմանը։