Хронографическая история

Culture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Լենինականի թատրոնի սցենոգրաֆիայի ձևավորման և զարգացման պատմության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել թատերական բեմի գեղարվեստական ձևավորման սկզբունքների, բեմանկարչության, դեկորացիաների, բեմական տարածքի կազմակերպման և տեսողական արտահայտչամիջոցների զարգացման առանձնահատկությունները Լենինականի թատերական մշակույթի համատեքստում։ Աշխատանքում սցենոգրաֆիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես բեմի ձևավորման տեխնիկական գործընթաց, այլև որպես ներկայացման գաղափարական և գեղարվեստական ամբողջության կարևոր բաղադրիչ, որը փոխկապակցված է դրամատիկական նյութի, դերասանական խաղի, ռեժիսորական մտահղացման, լուսային լուծումների, զգեստների և բեմական տարածության հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Լենինականի թատերական կյանքի ձևավորման պատմական նախադրյալները, տեղական բեմարվեստի զարգացման փուլերը և այն գեղարվեստական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են բեմական ձևավորման ավանդույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բեմանկարիչների և նկարիչների ստեղծագործական գործունեությանը, նրանց կիրառած գեղարվեստական լեզվին, ձևավորման ոճական առանձնահատկություններին և թատերական ներկայացման ընդհանուր գաղափարին համապատասխան բեմական միջավայր ստեղծելու սկզբունքներին։ Աշխատանքը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջանների ներկայացումների համեմատական ուսումնասիրություն՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են փոփոխվել բեմական տարածության կազմակերպման, դեկորացիաների կառուցվածքի, գունային և լուսային լուծումների, զգեստների ու ռեկվիզիտի կիրառման մոտեցումները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ազգային մշակութային տարրերի և տեղական գեղարվեստական ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող էին յուրահատուկ կերպով արտահայտվել թատրոնի բեմանկարչական լուծումներում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև սցենոգրաֆիայի և ռեժիսուրայի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես է բեմական ձևավորումը նպաստում ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության բացահայտմանը և հանդիսատեսի վրա գեղարվեստական ազդեցության ուժեղացմանը։ Լենինականի թատրոնի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սցենոգրաֆիական զարգացումները դիտարկել ավելի լայն՝ Հայաստանի թատերական արվեստի զարգացման գործընթացների համատեքստում։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տարբեր գեղարվեստական ուղղությունների, բեմանկարչական նորարարությունների, ավանդական և ժամանակակից արտահայտչամիջոցների համադրմանը և դրանց ազդեցությանը թատրոնի տեսողական կերպարի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրության աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել թատերական ծրագրերը, ներկայացումների լուսանկարները, բեմանկարների էսքիզները, մամուլի հրապարակումները, հուշագրությունները, արխիվային նյութերը և թատերական գործիչների վերաբերյալ կենսագրական տեղեկությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Լենինականի թատերական ժառանգության և հայ սցենոգրաֆիայի պատմության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև թատերական բեմանկարչության ազգային ավանդույթների պահպանմանն ու գնահատմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել թատերագետներին, արվեստաբաններին, մշակույթի պատմաբաններին, բեմանկարիչներին և Հայաստանի թատրոնի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է «տուն» հասկացության լեզվամշակութային և իմաստաբանական ուսումնասիրությանը գերմաներենում՝ հայերենի հետ զուգադրության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն բառային, դարձվածաբանական, փոխաբերական և մշակութային միջոցներն են, որոնց միջոցով երկու լեզուներում արտահայտվում է տան, բնակավայրի, ընտանիքի, հայրենի վայրի, հարազատ միջավայրի և պատկանելիության գաղափարը։ Ուսումնասիրությունը «տուն» հասկացությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես ֆիզիկական բնակության վայր, այլև որպես մարդու անձնական և սոցիալական ինքնության, ընտանեկան կապերի, անվտանգության, հոգեբանական հարմարավետության և հայրենիքի զգացողության հետ կապված մշակութային երևույթ։ Գերմաներեն և հայերեն լեզվական նյութի համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզվամշակույթներում այս հասկացության ընդհանուր և առանձնահատուկ իմաստային բաղադրիչները։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել համապատասխան բառերի հիմնական և ածանցյալ իմաստները, դրանց հոմանիշները, դարձվածքները, կայուն կապակցությունները, ասացվածքները և գեղարվեստական խոսքում հանդիպող փոխաբերական գործածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն տարբերություններին, որոնք պայմանավորված են գերմանական և հայկական մշակույթների պատմական, սոցիալական, ընտանեկան և ազգային առանձնահատկություններով։ Կարևոր է նաև «տուն» հասկացության կապը «ընտանիք», «հայրենիք», «հարազատություն», «անվտանգություն», «արմատներ» և «պատկանելիություն» հասկացությունների հետ, քանի որ դրանց միջև իմաստային փոխհարաբերությունները հաճախ արտացոլվում են լեզվական կայուն արտահայտություններում։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ իմաստային բաղադրիչներն են համընդհանուր, իսկ որոնք ունեն տվյալ լեզվամշակույթին բնորոշ արտահայտություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև թարգմանության տեսանկյունից, քանի որ նույն հասկացությունը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ ոչ ամբողջությամբ համընկնող հուզական, մշակութային և ասոցիատիվ նշանակություններ։ Այսպիսի տարբերությունների բացահայտումը նպաստում է միջմշակութային հաղորդակցության ընթացքում հնարավոր իմաստային անհամապատասխանությունների ավելի ճիշտ ընկալմանը և համարժեք թարգմանական լուծումների ընտրությանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել գերմանագիտության, հայերենագիտության, համեմատական լեզվաբանության, լեզվամշակութաբանության, իմաստաբանության և թարգմանագիտության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է մարդու և իր բնակության, ընտանիքի ու հայրենի միջավայրի հարաբերությունն արտացոլվում լեզվի մեջ՝ գերմաներեն և հայերեն լեզվական նյութի զուգադրության միջոցով բացահայտելով տվյալ հասկացության իմաստային կառուցվածքը, մշակութային բովանդակությունը և լեզվական արտահայտության առանձնահատկությունները։

Pedagogy

Աշխատանքը նվիրված է աուտիզմ ունեցող երեխաների խոսքային հաղորդակցման ձևավորման առանձնահատկությունների և դրա զարգացմանն ուղղված շտկողական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հաղորդակցական և խոսքային զարգացման այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են դրսևորվել աուտիզմի դեպքում՝ ներառյալ խոսքի զարգացման ուշացումը, բառապաշարի և քերականական կառուցվածքների յուրացման դժվարությունները, երկխոսության կառուցման սահմանափակումները, դիմացինի խոսքի ընկալման առանձնահատկությունները և խոսքային հաղորդակցության սոցիալական բաղադրիչների կիրառման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոչ միայն երեխայի կողմից բառերի և նախադասությունների օգտագործմանը, այլև խոսքի գործնական ու հաղորդակցական նշանակությանը՝ խնդրանք արտահայտելու, կարիքները փոխանցելու, հարցեր տալու, պատասխանելու, ուշադրություն կիսելու և սոցիալական փոխազդեցության մեջ ներգրավվելու կարողություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են խոսքային հաղորդակցության ձևավորման փուլերը, երեխայի անհատական զարգացման մակարդակի գնահատման եղանակները և շտկողական աշխատանքի նպատակների ընտրության սկզբունքները։ Կարևորվում է անհատականացված մոտեցումը, քանի որ աուտիզմ ունեցող երեխաների խոսքային և հաղորդակցական կարողությունները կարող են զգալիորեն տարբերվել միմյանցից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել խաղային, տեսողական, վարքաբանական, լոգոպեդական և այլ զարգացնող մեթոդների կիրառման հնարավորությունները՝ երեխայի հաղորդակցական նախաձեռնությունը խթանելու և խոսքի գործնական կիրառությունը ընդլայնելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այլընտրանքային և լրացուցիչ հաղորդակցման միջոցներին այն երեխաների համար, որոնց խոսքային կարողությունները սահմանափակ են կամ դեռևս չեն ձևավորվել։ Ուսումնասիրվում է նաև ընտանիքի, մանկավարժների, լոգոպեդների և այլ մասնագետների համագործակցության նշանակությունը, քանի որ հաղորդակցական հմտությունների ամրապնդման համար կարևոր է դրանց կիրառումը տարբեր միջավայրերում և առօրյա իրավիճակներում։ Աշխատանքը կարող է ներառել շտկողական միջամտությունների արդյունավետության գնահատում, երեխայի խոսքային ակտիվության և սոցիալական փոխազդեցության փոփոխությունների դիտարկում և տարբեր մեթոդների արդյունքների համեմատություն։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել աուտիզմ ունեցող երեխաների հաղորդակցական ներուժի առավել ամբողջական բացահայտմանը, խոսքային հմտությունների նպատակային զարգացմանը և սոցիալական միջավայրում նրանց ինքնուրույն ու արդյունավետ հաղորդակցման հնարավորությունների ընդլայնմանը։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, հետազոտողների, ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, տնտեսության, աշխարհագրության և արդի զարգացման գործընթացներով։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր բնույթի հրատարակություններ՝ գիտական, վերլուծական, ճանաչողական և հանրամատչելի աշխատություններ, որոնք արտացոլում են Հայաստանի վերաբերյալ ժամանակակից ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղությունները և նոր գիտական մոտեցումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է հայագիտական գիտելիքների տարածմանը, երկրի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը և ընթերցողական լայն շրջանակների իրազեկվածության բարձրացմանը։

Literature

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական գրող Մուրացանի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով համարվում է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Մուրացանը ծնվել է 1854 թվականին Շուշիում՝ հոգևորականի ընտանիքում, իսկ նրա իսկական անունը Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան է։ Նա ստացել է կրթություն Շուշիի հոգևոր դպրոցում և Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական և պատմական հետաքրքրությունների շրջանակը։ Մուրացանի ստեղծագործությունները հիմնականում պատմավեպեր և պատմական դրամաներ են, որոնցում նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ ժողովրդի անցյալին, ազգային արժեքներին և բարոյական խնդիրներին։ Նրա ամենահայտնի գործերից է «Գևորգ Մարզպետունի» վեպը, որը ներկայացնում է X դարի Հայաստանի պատմական իրադարձությունները և Բագրատունյաց ժամանակաշրջանի պայքարը պետականության պահպանման համար։ Մուրացանի ստեղծագործություններում հաճախ ընդգծվում են հայրենասիրության, անձնազոհության և ազգային ինքնության գաղափարները։ Նա քննադատել է ժամանակի սոցիալական անարդարությունները և բարոյական անկումը՝ փորձելով իր գրականությամբ բարձրացնել ազգային գիտակցությունը։ Մուրացանը երկար տարիներ աշխատել է ուսուցչի և գրողի կարգավիճակով՝ միաժամանակ զարգացնելով իր գրական գործունեությունը։ Նրա կյանքի վերջին տարիները անցել են դժվար պայմաններում, և նա մահացել է 1908 թվականին։ Չնայած համեմատաբար կարճ կյանքին՝ Մուրացանը թողել է հարուստ գրական ժառանգություն, որը կարևոր դեր ունի հայ պատմական արձակի զարգացման մեջ և մինչ այսօր համարվում է ազգային գրականության արժեքավոր մաս։

Literature

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Վահան Թեքեյանի և Վահան Տերյանի գրական առնչությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու մեծանուն հայ բանաստեղծների ստեղծագործական ընդհանրությունները, տարբերությունները, գեղագիտական ընկալումները և նրանց պոեզիայի հնարավոր փոխազդեցության դրսևորումները։ Ուսումնասիրության առանցքում 20-րդ դարասկզբի հայ քնարերգության զարգացման այն գործընթացներն են, որոնց շրջանակում ձևավորվում էին նոր բանաստեղծական մտածողություն, անհատական քնարական աշխարհ, լեզվական ու ոճական նոր մոտեցումներ։ Երկու հեղինակների ստեղծագործության համադրությունը հնարավորություն է տալիս առավել հստակ պատկերացնելու այդ ժամանակաշրջանի հայ պոեզիայի բազմազանությունն ու զարգացման ներքին օրինաչափությունները։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նրանց գրական աշխարհայացքի հիմնական հատկանիշները, բանաստեղծական թեմաները և գեղարվեստական սկզբունքները։ Երկու բանաստեղծների պոեզիայում կարևոր տեղ են զբաղեցնում սերը, կարոտը, մենությունը, հայրենիքը, հոգևոր որոնումները, ժամանակի զգացողությունը և մարդկային ներաշխարհը։ Սակայն նույն թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունը նրանց ստեղծագործություններում ունի տարբեր երանգներ և կառուցվածքային լուծումներ, ինչը թույլ է տալիս խոսել ոչ միայն ընդհանրությունների, այլև ինքնատիպության մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել քնարական հերոսի կերպարին։ Երկու հեղինակների մոտ էլ բանաստեղծական խոսքը հաճախ կառուցվում է անհատի ներքին ապրումների և հոգեբանական վիճակների բացահայտման շուրջ, սակայն այդ ներաշխարհի արտահայտման ձևերը պայմանավորված են յուրաքանչյուր հեղինակի անհատական գեղագիտական համակարգով։ Համեմատական վերլուծությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են անձնական զգացմունքները վերածվում ավելի լայն մշակութային և ազգային իմաստ ունեցող գեղարվեստական պատկերների։ Կարևոր ուղղություն է նաև հայրենիքի թեմայի ուսումնասիրությունը։ Թեքեյանի և Տերյանի ստեղծագործություններում հայրենիքի գաղափարը կապված է ոչ միայն տարածքի կամ պատմական հիշողության, այլև հոգևոր պատկանելության, ազգային ինքնության և կորուստների զգացողության հետ։ Այս թեմայի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու բանաստեղծների ազգային մտածողության առանձնահատկությունները և նրանց պոեզիայի պատմամշակութային ենթատեքստը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սիրային և փիլիսոփայական քնարերգության ընդհանրություններին։ Սերը նրանց ստեղծագործություններում հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդու ներաշխարհը բացահայտող և գոյության ավելի խոր իմաստների հասնելու միջոց։ Մենության, անցողիկության և կորուստի թեմաները նույնպես ձեռք են բերում ոչ միայն անձնական, այլև համամարդկային նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լեզվական և ոճական համեմատությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավորման միջոցները, խորհրդանշական պատկերները, երաժշտականությունը, ռիթմը, ինտոնացիան և բանաստեղծական ձևի առանձնահատկությունները։ Այս տեսանկյունից երկու հեղինակների համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ քնարերգության արդիականացման տարբեր ուղիներ և յուրաքանչյուրի ներդրումը ժամանակակից բանաստեղծական լեզվի զարգացման գործում։ «Գրական առնչություններ» հասկացությունը կարող է ուսումնասիրվել ինչպես ուղղակի ազդեցությունների և փոխադարձ արձագանքների, այնպես էլ ավելի լայն գրական-մշակութային համատեքստի տեսանկյունից։ Կարևոր է տարբերակել փաստացի կենսագրական կամ ստեղծագործական կապերը թեմատիկ ու գեղագիտական ընդհանրություններից՝ խուսափելով միայն նմանությունների հիման վրա ուղղակի ազդեցություն ենթադրելուց։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել երկու հեղինակների հարաբերությունը հայ գրականության ընդհանուր զարգացման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի ներկայացնել Թեքեյանի և Տերյանի ստեղծագործությունները ոչ թե միայն զուգահեռաբար, այլև միմյանց հետ փոխհարաբերության և նույն գրական դարաշրջանի համատեքստում։ Նրանց պոեզիայի համեմատական քննությունը կարևոր է հայ նորագույն քնարերգության գեղագիտական բազմազանությունը, ազգային և անհատական թեմաների փոխկապակցվածությունը և 20-րդ դարասկզբի հայ բանաստեղծական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։