Իրանի Իսլամական Հանրապետության Գորգանի նահանգի արոտավայրերի բուսածածկի նշանակությունը ոչխարների մթերատվության բարձրացման համար

Pedagogy

Այս աշխատությունը նվիրված է պրոբլեմահարույց ուսուցման տեսության ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և կրթական գործընթացում դրա տեսական ու գործնական նշանակության բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, ըստ որի ուսուցումը պետք է ոչ միայն պատրաստի գիտելիքների փոխանցում ապահովի, այլև սովորողին ներգրավի խնդիրների ինքնուրույն բացահայտման, վերլուծության, առաջադրման և լուծման գործընթացում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պրոբլեմահարույց ուսուցման էությունը, նպատակները, սկզբունքները, կառուցվածքը և իրականացման մանկավարժական պայմանները, ինչպես նաև դրա կապը սովորողների ճանաչողական ակտիվության և ստեղծագործական մտածողության զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման ընթացքում պրոբլեմային իրավիճակների ստեղծմանը, դրանց մանկավարժական նպատակահարմարությանը և սովորողների տարիքային ու անհատական առանձնահատկություններին համապատասխան խնդիրների ընտրությանը։ Քննարկվում է ուսուցչի դերի փոփոխությունը՝ ավանդական գիտելիք փոխանցողից դեպի սովորողի ճանաչողական գործունեությունը կազմակերպող և ուղղորդող մասնագետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է սովորողի ակտիվ դիրքը, ինքնուրույնության աստիճանը և ուսումնական խնդիրների լուծման ընթացքում վերլուծական, քննադատական ու ստեղծագործական կարողությունների ձևավորումը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև պրոբլեմահարույց ուսուցման ժամանակակից տեխնոլոգիաների և մեթոդների կիրառման հնարավորություններին, դրանց համադրմանը համագործակցային, հետազոտական և ակտիվ ուսուցման այլ ձևերի հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ուսուցման արդյունավետության գնահատման խնդրին, քանի որ պրոբլեմային մոտեցման դեպքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն վերջնական պատասխանը, այլև սովորողի կողմից խնդրի ըմբռնման, հիմնավորման, վարկածների առաջադրման և լուծման որոնման գործընթացը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է նաև տեսության կիրառման ընթացքում առաջացող դժվարությունները՝ կապված ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, ուսումնական նյութի բարդության, ժամանակային սահմանափակումների և կրթական միջավայրի կազմակերպման հետ։ Աշխատությունը կարևոր է ժամանակակից կրթության այնպիսի մոդելների ձևավորման տեսանկյունից, որոնք նպատակ ունեն զարգացնելու սովորողի ինքնուրույնությունը, նախաձեռնողականությունը, մտածողության ճկունությունը և նոր իրավիճակներում գիտելիքները կիրառելու կարողությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, դասախոսների, կրթության կազմակերպիչների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և կրթության տեսության ու մեթոդաբանության հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։

Economics

Գիրքը ուսումնասիրում է կառավարման արդյունավետության տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումները՝ բացահայտելով կազմակերպությունների գործունեության գնահատման, ռեսուրսների օգտագործման և արդյունքների օպտիմալացման հիմնական սկզբունքները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման արդյունավետության չափման ցուցանիշները, արտադրողականության բարձրացման գործոնները, ծախսերի և արդյունքների հարաբերակցության գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև կառավարչական որոշումների տնտեսական հիմնավորվածության հարցերը։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման համակարգերի արդյունավետության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, կազմակերպական կառուցվածքի դերը, մարդկային ռեսուրսների կառավարման ազդեցությունը և ռազմավարական պլանավորման նշանակությունը երկարաժամկետ արդյունքների ապահովման գործում։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումների համադրությանը, արդյունավետության գնահատման ժամանակակից մեթոդաբանություններին, ինչպես նաև պետական և մասնավոր հատվածներում կառավարման որակի բարելավման խնդիրներին։ Քննարկվում են նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործիքները՝ նորարարություն, թվայնացում, մոտիվացիոն համակարգեր և կազմակերպական փոփոխությունների կառավարում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում կառավարման արդյունավետության գնահատման և բարելավման գիտական ու գործնական հիմքերի վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով ուսանողների, հետազոտողների և կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ Անկախ Պետությունների Համագործակցության երկրների հետ տնտեսական ինտեգրման հնարավորությունների, առկա հարաբերությունների և զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման, ԱՊՀ շուկաներում հայկական ապրանքների և ծառայությունների դիրքերի ամրապնդման, առևտրաշրջանառության ավելացման և տնտեսական համագործակցության նոր ուղղությունների ձևավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ ԱՊՀ երկրների միջև առևտրատնտեսական կապերի զարգացման պայմաններին, Հայաստանի արտահանման և ներմուծման կառուցվածքին, ներդրումային հոսքերին, արտադրական և կոոպերացիոն կապերին, ինչպես նաև տրանսպորտային և տնտեսական ենթակառուցվածքների նշանակությանը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում տնտեսական ինտեգրման տարբեր մակարդակների գնահատումը՝ հաշվի առնելով Հայաստանի ազգային տնտեսական շահերը, տարածաշրջանային շուկաների առանձնահատկությունները և ԱՊՀ երկրների միջև տնտեսական կապերի զարգացման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև Հայաստանի մասնակցությունը եվրասիական տնտեսական ինտեգրման գործընթացներին և ԱՊՀ շրջանակներում բազմակողմ համագործակցության ու այլ ինտեգրացիոն կառույցների փոխկապակցվածությունը։ ԱՊՀ և ԵԱՏՄ տնտեսական համագործակցության շրջանակներում առանձին նշանակություն ունեն արտաքին առևտուրը, թվային տնտեսությունը, մաքսային կարգավորումը, տրանսպորտը, էներգետիկան և հարկային ու մրցակցային քաղաքականությունը։ M Ministry of Foreign Affairs of Armenia Հայաստանի միջազգային տնտեսական քաղաքականության հիմնական նպատակներից են արտաքին շուկաների դիվերսիֆիկացումը, արտահանման ծավալների ավելացումը, ներդրումների ներգրավումը և միջազգային տնտեսական համագործակցության համար բարենպաստ պայմանների ստեղծումը։ M Ministry of Economy of Armenia Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև որպես 2000-ականների կեսերի տնտեսական հետազոտություն․ մատենագիտական աղբյուրները վկայում են, որ այն 2005 թվականին ներկայացվել է որպես գիտական աստիճանի հայցման աշխատանք՝ նվիրված ՀՀ տնտեսական ինտեգրման հեռանկարներին ԱՊՀ երկրների հետ։ T Tert Ընդհանուր առմամբ, նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Հայաստանի և ԱՊՀ երկրների տնտեսական փոխկապակցվածության ձևավորման նախադրյալները, ինտեգրացիոն գործընթացների հնարավոր առավելություններն ու սահմանափակումները և Հայաստանի տնտեսության համար արտաքին տնտեսական համագործակցության ընդլայնման հնարավոր ուղիները։

Informatics

Աշխատությունը նվիրված է Մուր–Պենրոուզի պարամետրական ընդհանրացված հակադարձ մատրիցների որոշման թվային-վերլուծական մեթոդների մշակմանը և համապատասխան հաշվողական ընթացակարգերի ավտոմատացմանը։ Քննության են առնվում ընդհանրացված հակադարձ մատրիցների տեսական հիմքերը, դրանց գոյության և միակության պայմանները, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և կիրառությունը գծային հանրահաշվի տարբեր խնդիրներում։ Վերլուծվում են պարամետրերից կախված մատրիցների դեպքում հակադարձման գործընթացում առաջացող խնդիրները, այդ թվում՝ մատրիցի ռանգի հնարավոր փոփոխությունները, հատուկ արժեքների ազդեցությունը և հաշվարկների թվային կայունության ապահովման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերլուծական արտահայտությունների և թվային հաշվարկների համատեղ կիրառմանը՝ ընդհանրացված հակադարձ մատրիցների տարրերը արդյունավետ և բավարար ճշտությամբ որոշելու նպատակով։ Դիտարկվում են հաշվարկային ալգորիթմների կառուցման, դրանց արդյունավետության գնահատման և տարբեր պարամետրական դեպքերի մշակման մոտեցումները։ Քննարկվում են նաև մեծածավալ և բարդ մատրիցային հաշվարկների ավտոմատացման հնարավորությունները՝ համապատասխան ծրագրային միջոցների և ալգորիթմական ընթացակարգերի կիրառմամբ։ Կարևորվում է հաշվարկային գործողությունների քանակի նվազեցումը, արդյունքների ճշտության վերահսկումը և թվային սխալների ազդեցության սահմանափակումը։ Անդրադարձ է կատարվում մշակվող մեթոդների կիրառությանը գծային հավասարումների համակարգերի լուծման, փոքրագույն քառակուսիների խնդիրների, մաթեմատիկական մոդելավորման, օպտիմալացման և այլ հաշվողական խնդիրներում։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել պարամետրական մատրիցների հետ աշխատանքի արդյունավետ ալգորիթմների զարգացմանը և բարդ հաշվարկների ծրագրային ավտոմատացման կատարելագործմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հաշվողական մաթեմատիկայի, թվային վերլուծության, կիրառական գծային հանրահաշվի և մաթեմատիկական ծրագրավորման ոլորտների հետազոտողների ու մասնագետների համար։

Law

Աշխատանքը նվիրված է առանձին դաժանությամբ կատարված սպանությունների քրեաիրավական բնութագրին և դրանց իրավական որակման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կյանքի դեմ ուղղված այն հանցավոր արարքներն են, որոնց կատարման եղանակը, հանգամանքները կամ տուժողին պատճառված ֆիզիկական և հոգեբանական տառապանքի բնույթը վկայում են առանձնահատուկ դաժանության մասին։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել այդ արարքների քրեաիրավական էությունը, սահմանել դրանց բնորոշ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները և տարբերակել դրանք սպանության այլ դրսևորումներից։ Աշխատանքում քննարկվում են հանցագործության օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը և սուբյեկտիվ կողմը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով մեղավորության ձևին, հանցավոր մտադրությանը և այն հանգամանքներին, որոնք կարող են վկայել տուժողին հատուկ տառապանք պատճառելու գիտակցված ցանկության կամ այդպիսի հետևանքի գիտակցված թույլտվության մասին։ Առանձնահատուկ դաժանության գնահատումը բարդ է նրանով, որ այն միշտ չէ, որ կարող է որոշվել միայն հանցագործության արտաքին դրսևորումներով։ Անհրաժեշտ է համադրել արարքի կատարման եղանակը, տևողությունը, տուժողի վիճակը, հանցագործի վարքագիծը, դեպքին նախորդող և հաջորդող հանգամանքները, ինչպես նաև մեղավորի հոգեբանական վերաբերմունքը կատարվածի նկատմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպիսի փաստական հանգամանքներ կարող են հիմք հանդիսանալ առանձնահատուկ դաժանության իրավական գնահատման համար և որոնք, ընդհակառակը, բավարար չեն այդ հատկանիշը հաստատելու համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև դատաբժշկական և այլ մասնագիտական ապացույցների նշանակությանը, քանի որ մարմնական վնասվածքների բնույթը, դրանց առաջացման հաջորդականությունը և տուժողի տառապանքի հնարավոր աստիճանը կարող են կարևոր դեր ունենալ իրավական գնահատման գործընթացում։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ իրավական որակումը չի կարող հիմնվել բացառապես վնասվածքների քանակի կամ ծանրության վրա․ անհրաժեշտ է պարզել դրանց պատճառման հանգամանքները և մեղավորի հոգեբանական վերաբերմունքը։ Առանձին բաժին կարող է նվիրվել առանձնահատուկ դաժանությամբ կատարված սպանության և հարակից հանցակազմերի սահմանազատմանը։ Այդպիսի տարբերակումը կարևոր է, քանի որ արտաքինից նման դեպքերը կարող են ունենալ ընդհանուր հատկանիշներ, սակայն իրավական հետևանքները և հանցագործության որակումը կարող են տարբեր լինել՝ կախված հանցավոր մտադրությունից, կատարման եղանակից, տուժողների թվից և այլ հանգամանքներից։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իրավակիրառ պրակտիկայի վերլուծությունը, որի միջոցով բացահայտվում են այն դժվարությունները, որոնք առաջանում են նախաքննության և դատական քննության ընթացքում։ Հատկապես կարևոր է ապացույցների ամբողջական գնահատումը, քանի որ առանձնահատուկ դաժանության հատկանիշի հաստատումը պահանջում է ոչ միայն առանձին փաստերի արձանագրում, այլև դրանց փոխկապակցված վերլուծություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև քրեական իրավունքի տեսության և դատական պրակտիկայի միջև առկա մոտեցումների տարբերությունները՝ առաջարկելով իրավական որակման առավել հստակ չափանիշներ։ Նման չափանիշների ձևավորումը կարևոր է իրավական որոշումների կանխատեսելիության, նույնատիպ գործերի նկատմամբ միասնական մոտեցման և անձի քրեական պատասխանատվության արդարացի սահմանման համար։ Հետազոտության արդյունքում կարող են ներկայացվել օրենսդրական և մեթոդական կատարելագործման առաջարկություններ, որոնք ուղղված կլինեն առանձնահատուկ դաժանության հասկացության առավել հստակ սահմանմանը, ապացուցման գործընթացի բարելավմանը և հարակից հանցակազմերից ճիշտ սահմանազատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է քրեաիրավական տեսության, դատական պրակտիկայի և քրեական գործերի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առանձնահատուկ դաժանությամբ կատարված սպանությունների իրավական բնութագրի առանձնահատկությունները և մշակել դրանց ճիշտ ու հիմնավորված որակման մոտեցումներ։ Թեման ունի կարևոր գործնական նշանակություն, քանի որ նման գործերի ճիշտ իրավական գնահատումը անմիջականորեն կապված է կյանքի իրավունքի պաշտպանության, քրեական պատասխանատվության արդարացի կիրառման և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման հետ։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Նիկոլ Աղբալյանի գրականագիտական հայացքների համակարգված ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա տեսական մոտեցումները գրականության, գեղագիտության և ազգային մշակույթի վերաբերյալ։ Վերլուծվում են նրա քննադատական սկզբունքները, գրական ստեղծագործության գնահատման չափանիշները, ինչպես նաև նրա պատկերացումները լեզվի, ոճի, ազգային ինքնության և գրական ավանդույթի փոխհարաբերությունների մասին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Աղբալյանի դերին որպես հայ գրական մտքի ձևավորող քննադատներից մեկի, որի աշխատությունները նպաստել են գրական արժեքների վերաիմաստավորմանը և նոր տեսական մոտեցումների ձևավորմանը։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է նրա գիտական ժառանգության ազդեցությունը հայ գրականագիտության զարգացման վրա՝ ընդգծելով նրա տեսական մտքի կապը ժամանակի մշակութային և հասարակական գործընթացների հետ։