Մանուել Քաջունու մանկավարժական ժառանգությունը

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է բիսմութ-ստրոնցիում-կալցիում-պղինձ-թթվածին բազմաբաղադրիչ համակարգում ձևավորվող բարձր ջերմաստիճանային գերհաղորդիչ ֆազերի ֆիզիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը, խառնուրդային բաղադրիչների ազդեցության գնահատմանը և գերհաղորդական նոր վիճակների որոնմանը։ Հետազոտության կենտրոնում նյութի քիմիական կազմի, բյուրեղային կառուցվածքի և գերհաղորդիչ բնութագրերի միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է, թե տարբեր խառնուրդների ներմուծումը ինչպես կարող է փոփոխել բյուրեղային ցանցը, ֆազային կազմը, լիցքակիրների վիճակը և գերհաղորդական անցման բնութագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բազմաֆազ համակարգերում տարբեր գերհաղորդիչ կառուցվածքների ձևավորմանը և դրանց կայունության պայմանների ընդհանուր օրինաչափություններին։ Դիտարկվում են կրիտիկական ջերմաստիճանը, էլեկտրական դիմադրության փոփոխությունը, մագնիսական հատկությունները և գերհաղորդիչ վիճակը բնութագրող այլ ֆիզիկական ցուցանիշներ՝ որպես նյութի կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատման միջոցներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խառնուրդային ատոմների հնարավոր դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են ազդել բյուրեղային ցանցի տեղային կառուցվածքի, թթվածնային ենթահամակարգի և էլեկտրոնային հատկությունների վրա՝ դրանով պայմանավորելով գերհաղորդական վարքի փոփոխությունները։ Հետազոտության շրջանակում տարբեր բաղադրությամբ նմուշների կառուցվածքային և ֆիզիկական բնութագրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կազմ-կառուցվածք-հատկություն կապերը և առանձնացնելու գերհաղորդականության տեսանկյունից առավել հետաքրքիր ֆազերը։ Նոր բարձր ջերմաստիճանային ֆազերի որոնումը դիտարկվում է նյութագիտության կարևոր ուղղություն, որը կապված է ավելի բարձր անցումային ջերմաստիճան, կայունություն կամ բարելավված ֆիզիկական բնութագրեր ունեցող նյութերի հայտնաբերման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ֆազային փոխակերպումների, բյուրեղային արատների և նյութի միկրոկառուցվածքի նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պինդ մարմնի ֆիզիկայի, գերհաղորդականության տեսության, բյուրեղագիտության և նյութագիտության մոտեցումները՝ բարձր ջերմաստիճանային գերհաղորդիչ նյութերի կառուցվածքային ու ֆիզիկական հատկությունների փոխկապակցվածությունը բացահայտելու և նոր հեռանկարային ֆազերի հնարավորությունները գնահատելու նպատակով։

Economics

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է տնտեսական աճի էությունը, դրա ձևավորման գործոնները և աճի տեմպերի չափման ու գնահատման մեթոդները։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես է տնտեսությունը զարգանում ժամանակի ընթացքում՝ հաշվի առնելով արտադրողականության մակարդակը, կապիտալի կուտակումը, աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետությունը և տեխնոլոգիական առաջընթացը։ Հեղինակը վերլուծում է տնտեսական աճի հիմնական մոդելները և ցուցանիշները՝ ընդգծելով համախառն ներքին արդյունքի (ՀՆԱ) դերը որպես հիմնական չափման գործիք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աճի տեմպերի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոններին՝ ներդրումներ, պետական քաղաքականություն, միջազգային առևտուր, ֆինանսական կայունություն և ինստիտուցիոնալ միջավայր։ Գրքում քննարկվում են նաև տնտեսական աճի որակական կողմերը՝ ներառյալ եկամուտների բաշխումը, սոցիալական արդարությունը և կայուն զարգացման խնդիրները։ Աշխատությունը ներկայացնում է տարբեր երկրների փորձը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են տնտեսական ռազմավարությունները նպաստել կամ խոչընդոտել աճի կայունությանը։ Այն համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական վերլուծությունները՝ օգտակար լինելով տնտեսագիտության ուսանողների, վերլուծաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և բիզնես միջավայրով հետաքրքրվողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն խորհրդի գործունեության համակողմանի ուսումնասիրությանը 1990–1995 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով անկախ պետականության ձևավորման փուլում նրա ունեցած քաղաքական և ինստիտուցիոնալ դերը։ Վերլուծվում են խորհրդարանի օրենսդրական գործունեության հիմնական ուղղությունները, սահմանադրական գործընթացների զարգացումը, պետական կառավարման համակարգի ձևավորման մեխանիզմները, ինչպես նաև քաղաքական ուժերի փոխհարաբերությունները անցումային շրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անկախության հռչակման, պետական ինստիտուտների կայացման և օրենսդրական բազայի ստեղծման գործընթացներին, որոնք ձևավորել են նորանկախ Հայաստանի քաղաքական համակարգի հիմքերը։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է ներքաղաքական զարգացումները, խորհրդարանական որոշումների ազդեցությունը սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի վրա և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման մարտահրավերները։ Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնել Գերագույն խորհրդի պատմական դերը Հայաստանի պետականության վերականգնման և քաղաքական համակարգի կայացման գործընթացում։

Other Subjects

Այս աշխատանքը ներկայացնում է հակաօդային պաշտպանության ոլորտին վերաբերող հայերեն և ռուսերեն գրականության համակարգված ցանկ, որը կարող է ծառայել որպես թեմատիկ հետազոտության, ուսումնական աշխատանքի, գիտական ուսումնասիրության կամ մասնագիտական պատրաստության գրական հիմք։ Նյութը կենտրոնացած է այնպիսի աղբյուրների ընդգրկման վրա, որոնք վերաբերում են օդային հարձակման միջոցներից օբյեկտների, զորքերի և բնակչության պաշտպանության կազմակերպմանը, հակաօդային պաշտպանության համակարգերի կառուցվածքին, դրանց խնդիրներին, կառավարման սկզբունքներին, հետախուզությանը, նախազգուշացմանը և պաշտպանության արդյունավետության գնահատմանը։ Ռուսերեն մասնագիտական գրականության մեջ թեման ունի բավական հարուստ մատենագիտական ավանդույթ. Ռուսաստանի պետական գրադարանի կատալոգում, օրինակ, պահպանվում են հակաօդային պաշտպանությանը նվիրված բազմահատոր մատենագիտական ցուցիչներ, որոնք ընդգրկում են տարբեր ժամանակաշրջանների հրատարակություններ և դասակարգված են ռազմական գիտության ու հակաօդային պաշտպանության զորքերի թեմատիկ շրջանակում։ Գրականության ցանկը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ թեման ներառում է ոչ միայն տեսական և կազմակերպչական հարցեր, այլև հակաօդային պաշտպանության պատմական զարգացման ուսումնասիրություն, ռազմական գործողությունների փորձի վերլուծություն և պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության գնահատման մեթոդաբանություն։ Ռուսերեն աղբյուրների շարքում հանդիպում են ինչպես պատմական բնույթի աշխատություններ, այնպես էլ ուսումնական ձեռնարկներ և մասնագիտական հետազոտություններ։ Օրինակ՝ մատենագիտական աղբյուրներում առկա են հակաօդային պաշտպանության զորքերի պատմությանը, խոշոր օբյեկտների պաշտպանությանը, հակաօդային մարտի կազմակերպմանը և պաշտպանության արդյունավետության գնահատմանը նվիրված աշխատություններ։ Առանձին աղբյուրներ անդրադառնում են նաև հակաօդային պաշտպանության համակարգի հիմնական բաղադրիչներին՝ օդային տարածքի հետախուզությանը, նախազգուշացմանը, ավիացիոն և զենիթահրթիռային պաշտպանության միջոցներին, կառավարմանը, քողարկմանը և ռադիոէլեկտրոնային պայքարին։ Հայերեն հատվածը կարող է օգտակար լինել հատկապես մասնագիտական տերմինաբանության և հայկական կրթական ու պաշտպանական միջավայրում կիրառվող հասկացությունների ուսումնասիրության համար։ Հայերեն մասնագիտական բառարանային աղբյուրների շարքում նշվում են պաշտպանական-անվտանգային և ռազմագիտական հայերեն-ռուսերեն-անգլերեն տերմինաբանական աշխատություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ճիշտ հասկանալու ոլորտի հիմնական եզրույթները և դրանց համարժեքները տարբեր լեզուներով։ Այսպիսով, գրականության ցանկը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես գրքերի և հրապարակումների հավաքածու, այլև որպես թեմայի ուսումնասիրման ուղղորդող գործիք, որը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս համադրել պատմական, տեսական, կազմակերպչական և տեխնիկական մոտեցումները։ Այն հատկապես օգտակար է կուրսային, դիպլոմային, գիտահետազոտական և ուսումնական աշխատանքների պատրաստման ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է ունենալ տարբեր տարիների և տարբեր լեզուներով հրատարակված աղբյուրների լայն շրջանակ։ Ռուսերեն գրականությունը հիմնականում ապահովում է ռազմական գիտության և հակաօդային պաշտպանության տեսության վերաբերյալ ավելի ծավալուն մասնագիտական նյութ, մինչդեռ հայերեն աղբյուրների ընդգրկումը կարևոր է տերմինաբանական հստակության, տեղական կրթական միջավայրում կիրառելիության և նյութի հայերեն ներկայացման տեսանկյունից։ Աշխատանքի ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս թեման ուսումնասիրել տարբեր տեսանկյուններից՝ սկսած հակաօդային պաշտպանության պատմական ձևավորումից և կազմակերպչական սկզբունքներից մինչև ժամանակակից պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության գնահատման տեսական մոտեցումները։

Political Science

Այս մենագրությունը նվիրված է 1991–2001 թվականներին Հայաստանի և Միացյալ Նահանգների հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասում ԱՄՆ արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների, տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական վերափոխումների և հետխորհրդային միջազգային համակարգի ձևավորման համատեքստում։ Աշխատության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի տեղ էր զբաղեցնում Հայաստանը ԱՄՆ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, ինչ գործոններով էին պայմանավորված երկկողմ հարաբերությունների զարգացումները և ինչպես էին տարածաշրջանային հակամարտությունները, էներգետիկ շահերը, անվտանգության խնդիրները, Ռուսաստանի և Իրանի գործոնները, ինչպես նաև ԱՄՆ-ում գործող հայկական համայնքի ու կազմակերպությունների գործունեությունը ազդում Վաշինգտոնի քաղաքական որոշումների վրա։ Հետազոտության ժամանակագրական շրջանակը սկսվում է 1991 թվականից, երբ Հայաստանը վերականգնեց իր անկախությունը և դարձավ միջազգային հարաբերությունների ինքնուրույն սուբյեկտ։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հարավային Կովկասում ստեղծված նոր իրավիճակը հնարավորություն տվեց ԱՄՆ-ին ակտիվացնել իր ներկայությունը տարածաշրջանում։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ տարածաշրջանի նշանակությունը պայմանավորված էր մի քանի փոխկապակցված հանգամանքներով՝ Ռուսաստանի ազդեցության պահպանման խնդրով, Իրանի աշխարհաքաղաքական դիրքով, Թուրքիայի և Վրաստանի հետ հարաբերություններով, Կասպից ծովի էներգետիկ պաշարների նկատմամբ հետաքրքրությամբ և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերով։ Հետազոտություններում նշվում է, որ ԱՄՆ-ի ակտիվ հետաքրքրությունը Հարավային Կովկասի նկատմամբ հատկապես նկատելի դարձավ 1990-ականների երկրորդ կեսից, երբ տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերն ավելի մեծ նշանակություն ստացան ամերիկյան արտաքին քաղաքականության համար։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը դարձավ երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացման հիմքը։ Հետագա տարիներին հարաբերությունները աստիճանաբար ընդլայնվեցին՝ ընդգրկելով քաղաքական, տնտեսական, մարդասիրական, ժողովրդավարական զարգացման և անվտանգության ոլորտները։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է բացահայտել այն առանձնահատկությունը, որ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկու երկրների անմիջական շահերի հիման վրա, այլև Հարավային Կովկասում ամերիկյան ավելի լայն ռազմավարության շրջանակում։ Այդ պատճառով Հայաստանի նկատմամբ Վաշինգտոնի քաղաքականությունը անհրաժեշտ է դիտարկել տարածաշրջանի մյուս պետությունների՝ Ադրբեջանի և Վրաստանի նկատմամբ ԱՄՆ քաղաքականության հետ համեմատության մեջ։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խնդիրը։ 1990-ականների սկզբին հակամարտությունը դարձավ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների կարևորագույն ուղղություններից մեկը, իսկ ԱՄՆ-ը ներգրավվեց դրա կարգավորման գործընթացում՝ որպես ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահ երկիր։ Հակամարտության նկատմամբ ամերիկյան դիրքորոշումը միաժամանակ առնչվում էր տարածաշրջանային անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Թուրքիայի դիրքորոշման և էներգետիկ հաղորդակցության նախագծերի հարցերին։ Այդ համատեքստում աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր հակամարտության կարգավորման խնդիրը փոխազդում հայ-ամերիկյան քաղաքական օրակարգի հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ԱՄՆ-ում հայկական համայնքի և կազմակերպությունների դերակատարությունը։ Հայկական սփյուռքը և ամերիկահայ կազմակերպությունները կարողացել են ձևավորել քաղաքական ու հասարակական ազդեցության տարբեր մեխանիզմներ՝ ամերիկյան քաղաքական օրակարգում հայկական հարցերի բարձրացման, Հայաստանի նկատմամբ աջակցության, տնտեսական և մարդասիրական ծրագրերի խթանման և Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ուղղությամբ։ Հետազոտությունների համաձայն՝ ամերիկահայ կազմակերպությունները զգալի դեր են ունեցել Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ԱՄՆ քաղաքականության վրա հասարակական ու քաղաքական ազդեցություն գործադրելու գործում։ Տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Անկախության առաջին տարիներին Հայաստանը կանգնած էր տնտեսական ծանր իրավիճակի, շրջափակման և սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների խնդիրների առջև, ինչի պայմաններում ԱՄՆ աջակցությունը ստացավ մեծ նշանակություն։ Ամերիկյան օգնության ծրագրերը, ներդրումային և առևտրային կապերը, մարդասիրական աջակցությունը և տնտեսական բարեփոխումների խթանումը դարձան երկկողմ հարաբերությունների կարևոր ուղղություններ։ Միաժամանակ ԱՄՆ-ի տնտեսական հետաքրքրությունները Հարավային Կովկասում մեծապես կապված էին տարածաշրջանի հաղորդակցային և էներգետիկ ներուժի հետ։ Այս համատեքստում Հայաստանը որոշ չափով տարբերվում էր Ադրբեջանից, քանի որ չուներ Կասպից ծովի նավթային և գազային պաշարների նման ռեսուրսային ներուժ, ինչն ազդում էր տարածաշրջանային ամերիկյան առաջնահերթությունների կառուցվածքի վրա։ ԱՄՆ քաղաքականության մեջ Ադրբեջանի նշանակությունը հատկապես աճեց էներգետիկ նախագծերի զարգացման հետ, մինչդեռ Հայաստանի նկատմամբ հարաբերությունները զգալիորեն կառուցվում էին քաղաքական, մարդասիրական և ժողովրդավարական համագործակցության հիման վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև անվտանգության և ռազմական համագործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի և ԱՄՆ-ի հարաբերություններում անվտանգության ոլորտը զարգանում էր աստիճանաբար՝ հաշվի առնելով միաժամանակ Հայաստանի անդամակցությունը Ռուսաստանի գլխավորած անվտանգության համակարգերին և ԱՄՆ-ի ու ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտական գրականության մեջ նշվում է, որ հայ-ամերիկյան համագործակցությունը ներառում էր ինչպես երկկողմ, այնպես էլ ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում իրականացվող ձևաչափեր, սակայն Ռուսաստանի հետ Հայաստանի ռազմաքաղաքական կապերը սահմանափակում էին այդ ուղղության արագ խորացումը։ Մենագրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը ներկայացվում է որպես տարբեր ուժային կենտրոնների միջև հավասարակշռություն պահպանելու գործընթաց։ Հայաստանի համար ԱՄՆ-ի հետ հարաբերությունների զարգացումը կարևոր էր միջազգային աջակցություն ստանալու, տնտեսական վերականգնման, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման և արտաքին քաղաքական այլընտրանքների ընդլայնման տեսանկյունից, մինչդեռ ԱՄՆ-ի համար Հայաստանը Հարավային Կովկասում կարևոր, բայց ոչ միակ գործընկերն էր։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերությունները պետք է հասկանալ ավելի լայն տարածաշրջանային համակարգում, որտեղ փոխազդում էին ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և եվրոպական պետությունների շահերը։ Հետազոտության մեջ 1990-ականների երկրորդ կեսը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ հենց այդ շրջանում Հարավային Կովկասը ավելի հստակ սկսեց դիտարկվել որպես ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություն։ Էներգետիկ նախագծերը, Կասպից ծովի պաշարների արտահանման ուղիները, տարածաշրջանային հաղորդակցությունները և Ռուսաստանի ու Իրանի ազդեցության սահմանափակման հարցերը մեծացրին ԱՄՆ-ի հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ։ Այս պայմաններում Հայաստանը հայտնվեց բարդ աշխարհաքաղաքական միջավայրում, որտեղ իր արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները միշտ չէ, որ համընկնում էին ամերիկյան ռազմավարական նպատակների հետ։ Աշխատանքի մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Նորա Վ. Գևորգյանի ուսումնասիրությունը սկզբնապես ներկայացվել է որպես քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի համար նախատեսված ատենախոսություն՝ 23.00.04 մասնագիտությամբ, և 2009 թվականին հրատարակվել է 27 էջանոց սեղմագրով։ Հետագայում այն լույս է տեսել ընդարձակ մենագրության ձևով՝ Երևանում, «Լիմուշ» հրատարակչությունում, 2012 թվականին, 194 էջ ծավալով։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական գրառման համաձայն՝ գրքում ընդգրկված է 174–188-րդ էջերի մատենագիտություն՝ 190 աղբյուրով, ինչպես նաև բազմաթիվ տողատակի հղումներ։ Ռուս-հայկական համալսարանի տվյալները հաստատում են, որ Նորա Գևորգյանը քաղաքական գիտությունների թեկնածու է, դոցենտ և միջազգային հարաբերությունների մասնագետ, իսկ այս աշխատությունը նրա հիմնական գիտական մենագրություններից մեկն է։ Նրա հետազոտական հետաքրքրությունների մեջ ներառված են ԱՄՆ արտաքին քաղաքական շահերը Հարավային Կովկասում, հայ-ամերիկյան հարաբերությունները, փոքր պետությունների դերը մեծ տերությունների աշխարհաքաղաքականության մեջ և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է հետխորհրդային առաջին տասնամյակում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և ԱՄՆ-ի տարածաշրջանային ռազմավարության փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել դիվանագիտական հարաբերությունները, տնտեսական և մարդասիրական համագործակցությունը, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության միջազգային ասպեկտները, ամերիկահայ համայնքի քաղաքական ազդեցությունը, տարածաշրջանային էներգետիկ շահերը և Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռությունը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, դիվանագիտության, Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքականության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Economics

Տնտեսագիտական և կառավարչական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերական ձեռնարկություններում ներդրումային և նորամուծական գործունեության հիմնական ուղղությունների ու դրանց իրականացման ընթացքում առաջացող հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ներդրումային ռեսուրսների ներգրավման, արտադրական կարողությունների արդիականացման, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման և նորարարական արտադրանքի ստեղծման հետ կապված գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռնարկությունների ներդրումային գրավչության, ֆինանսավորման աղբյուրների, տեխնոլոգիական վերազինման և գիտատեխնիկական ներուժի արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Վերլուծվում են նորամուծական գործունեության զարգացման վրա ազդող տնտեսական, ֆինանսական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը արտադրողականության ու մրցունակության բարձրացման վրա։ Քննարկվում են ներդրումային և նորամուծական ծրագրերի կառավարման, ռիսկերի գնահատման, պետական աջակցության և մասնավոր հատվածի մասնակցության հնարավոր մեխանիզմները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված գնահատելու արդյունաբերական ձեռնարկությունների զարգացման առկա խոչընդոտները և առանձնացնելու ներդրումային ու նորամուծական ակտիվության խթանման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արդյունաբերության տնտեսագիտության, ներդրումային կառավարման, նորարարությունների և ձեռնարկությունների ռազմավարական զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։