Մանուել Քաջունու մանկավարժական ժառանգությունը

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական դաշտում իշխանության և ընդդիմության կողմից կիրառվող քաղաքական խոսույթի ուսումնասիրությանը և դրա հիմնական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական դերակատարների կողմից հանրության հետ հաղորդակցվելու, սեփական դիրքորոշումները ներկայացնելու, քաղաքական օրակարգ ձևավորելու և հասարակական աջակցություն ստանալու նպատակով օգտագործվող լեզվական ու հռետորական միջոցներն են։ Աշխատանքում քաղաքական խոսույթը դիտարկվում է ոչ միայն որպես քաղաքական գաղափարների և հայտարարությունների արտահայտման ձև, այլև որպես հասարակական ընկալումների, քաղաքական վարքագծի և իշխանություն–ընդդիմություն հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել իշխանության և ընդդիմության ներկայացուցիչների ելույթները, հայտարարությունները, հարցազրույցները, հրապարակային բանավեճերը, նախընտրական ծրագրերը և զանգվածային լրատվամիջոցներում ու հանրային հարթակներում տարածվող քաղաքական հաղորդագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական բառապաշարին, հիմնական թեմատիկ շեշտադրումներին, արժեքային գնահատականներին, հակադրությունների կառուցմանը, քաղաքական խնդիրների ներկայացման եղանակներին և տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ ուղղված հաղորդակցական ռազմավարություններին։ Կարևոր ուղղություն է իշխանության և ընդդիմության խոսույթի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար նրանց կողմից կիրառվող ընդհանուր և տարբերակիչ մոտեցումները։ Վերլուծության միջոցով կարող են ուսումնասիրվել այնպիսի երևույթներ, ինչպիսիք են «մենք–նրանք» հակադրության ձևավորումը, քաղաքական հակառակորդի կերպարի կառուցումը, պատասխանատվության վերագրումը, ձեռքբերումների կամ խնդիրների մեկնաբանությունը, ազգային և պետական շահերի ներկայացումը, ինչպես նաև հասարակական վախերի, ակնկալիքների և դժգոհությունների քաղաքականացման եղանակները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական խոսույթի փոփոխություններին տարբեր քաղաքական փուլերում և հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությանը քաղաքական հաղորդակցության բովանդակության ու ձևի վրա։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ զանգվածային լրատվամիջոցների և սոցիալական մեդիայի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից քաղաքական հաղորդակցությունը մեծապես պայմանավորված է տեղեկատվության տարածման արագությամբ, հանրային արձագանքի անմիջականությամբ և տարբեր քաղաքական ուժերի կողմից թվային հարթակների օգտագործմամբ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալ, թե ինչպես են քաղաքական ուժերը ձևակերպում իրենց օրակարգը, ներկայացնում սեփական գործունեությունը, մեկնաբանում քաղաքական իրադարձությունները և փորձում ազդել հասարակական կարծիքի վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի քաղաքական հաղորդակցության առանձնահատկությունների, իշխանություն–ընդդիմություն փոխհարաբերությունների և հասարակական կարծիքի ձևավորման մեխանիզմների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, քաղաքական հաղորդակցության և մեդիայի մասնագետներին, սոցիոլոգներին, լեզվաբաններին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայաստանի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը XIX դարի վերջի կարևոր մատենագիտական հրատարակություններից է, որը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի գրադարաններում պահպանվող գրքերի, ձեռագրերի և այլ գրավոր հուշարձանների համակարգված նկարագրությանը։ Ներկայացվում են ինստիտուտի հարուստ գրադարանային հավաքածուները՝ ընդգրկելով հատուկ դասարանների գրադարանը և հիմնական գրադարանի արևելյան բաժինը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն, պարսկերեն, արաբերեն, թուրքերեն և այլ լեզուներով գրականությանը, հազվագյուտ ձեռագրերին, հնատիպ հրատարակություններին և վիմատիպ գրքերին։ Մատենագիտական նկարագրությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու հավաքածուների բովանդակության, լեզվական բազմազանության և գիտական նշանակության մասին։ Հրատարակությունն արտացոլում է Լազարյան ինստիտուտի գործունեության կարևոր ուղղություններից մեկը՝ արևելյան ժողովուրդների լեզուների, պատմության, գրականության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունն ու պահպանումը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի գրադարանային հավաքածուների ձևավորման, արևելագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման և հայկական ձեռագրական ու տպագիր ժառանգության հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, բանասերների, արևելագետների, հայագետների, մատենագետների, գրադարանագետների և հին գրքերի ու ձեռագրերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը հայագիտական բնույթի լեզվաբանական ուսումնասիրություն է, որի առանցքում հայոց լեզվի կառուցվածքի, պատմական զարգացման և հնդեվրոպական լեզվաընտանիքում նրա զբաղեցրած տեղի հետ կապված հարցերն են։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հայերենը դիտարկել պատմահամեմատական լեզվաբանության շրջանակում՝ ուսումնասիրելով նրա հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և ստուգաբանական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է լեզվական փաստերի պատմական վերլուծությանը և տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվական նյութի համադրմանը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել հայերենի զարգացման օրինաչափությունները և հնագույն լեզվական վիճակների հետ նրա կապերը։ Քննության են առնվում բառերի ծագման, հնչյունական փոփոխությունների, բառարմատների և քերականական ձևերի պատմության հետ կապված խնդիրներ՝ դրանք համեմատելով հնդեվրոպական այլ լեզուների համապատասխան տվյալների հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում ստուգաբանական վերլուծությանը, որի միջոցով պարզաբանվում են հայերեն բառապաշարի տարբեր շերտերի ծագումն ու պատմական զարգացումը։ Տարբերակվում են ժառանգական հնդեվրոպական բառապաշարը և պատմական լեզվական շփումների հետևանքով ձևավորված փոխառությունները՝ հնարավորություն տալով ավելի հստակ պատկերացնել հայերենի բառային կազմի ձևավորման երկարատև ընթացքը։ Ուսումնասիրվում են նաև հայերենի հնչյունական համակարգում տեղի ունեցած պատմական փոփոխությունները և դրանց համապատասխանությունները ցեղակից լեզուների հնչյունական երևույթներին։ Նման համադրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայերենի ինքնուրույն լեզվաճյուղի ձևավորման և նրա վաղ պատմության վերականգնման համար։ Անդրադարձ է կատարվում քերականական կառուցվածքին, բառերի ձևափոխությանը, անվանական և բայական համակարգերին ու դրանց պատմական զարգացման առանձնահատկություններին։ Գրաբարի և հին գրավոր աղբյուրների լեզվական նյութը կարևոր հիմք է ծառայում հայերենի ավելի վաղ փուլերի ուսումնասիրության և լեզվական փոփոխությունների հաջորդականության բացահայտման համար։ Աշխատության մեջ լեզուն դիտարկվում է նաև ժողովուրդների պատմական շփումների ուսումնասիրության աղբյուր, քանի որ բառապաշարում պահպանված փոխառությունները և լեզվական փոխազդեցությունները կարող են տեղեկություններ հաղորդել հայերի՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում հարևան ժողովուրդների ու մշակույթների հետ ունեցած հարաբերությունների մասին։ Այս առումով լեզվաբանական տվյալները կապվում են պատմության, մշակույթի և ազգագրության ուսումնասիրության հետ։ Գիտական կարևորություն ունի նաև հայերենի տվյալների ներգրավումը ընդհանուր հնդեվրոպաբանության խնդիրների քննության մեջ, քանի որ հայկական լեզվական նյութը հնարավորություն է տալիս համեմատական եղանակով ուսումնասիրել նախալեզվային ձևերը և հնդեվրոպական լեզուների պատմական զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Հրատարակությունը միաժամանակ արտացոլում է հայագիտության և պատմահամեմատական լեզվաբանության զարգացման որոշակի փուլ՝ ցույց տալով այն մեթոդներն ու գիտական մոտեցումները, որոնց միջոցով հետազոտողները փորձել են համակարգել և մեկնաբանել հայերեն լեզվական նյութը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, հնդեվրոպաբանության, ստուգաբանության, համեմատական լեզվաբանության և ընդհանուր հայագիտության խնդիրներով զբաղվող լեզվաբանների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման տեսական և գործնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ ֆինանսական հաստատությունների կայուն գործունեության, մրցունակության և ռիսկերի վերահսկման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում բանկային կառավարման մեթոդների ընտրությունը, դրանց կիրառման արդյունավետության գնահատումը և փոփոխվող տնտեսական ու ֆինանսական միջավայրին համապատասխան կատարելագործման հնարավորություններն են։ Բանկի կառավարումը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված գործընթացների ամբողջություն, որն ընդգրկում է ռազմավարական պլանավորումը, ֆինանսական ռեսուրսների կառավարումը, ակտիվների և պարտավորությունների հավասարակշռումը, եկամտաբերության ապահովումը, ներքին վերահսկողությունը և կազմակերպական որոշումների ընդունումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բանկային ռիսկերի կառավարմանը՝ ուսումնասիրելով վարկային, իրացվելիության, շուկայական, գործառնական և այլ ռիսկերի գնահատման ու վերահսկման կազմակերպական սկզբունքները։ Կարևոր ուղղություն է ֆինանսական ցուցանիշների վերլուծության հիման վրա կառավարչական որոշումների արդյունավետության գնահատումը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանկի գործունեության ուժեղ և թույլ կողմերը և հիմնավորելու զարգացման առաջնահերթությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև կորպորատիվ կառավարման կառուցվածքը, ղեկավար մարմինների պատասխանատվության բաշխումը, ներքին վերահսկողության և աուդիտի դերը, ինչպես նաև կառավարման տարբեր մակարդակների միջև տեղեկատվության փոխանակման արդյունավետությունը։ Ժամանակակից բանկային գործունեության պայմաններում կարևոր նշանակություն ունի տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային կառավարման գործիքների կիրառումը, որոնք կարող են նպաստել տվյալների մշակման արագացմանը, հաճախորդների սպասարկման կազմակերպման բարելավմանը և կառավարչական գործընթացների ավելի արդյունավետ վերահսկմանը։ Առանձին ուշադրության առարկա կարող է լինել մարդկային ռեսուրսների կառավարումը՝ մասնագիտական կարողությունների զարգացման, աշխատանքի գնահատման և կազմակերպական մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Կառավարման մեթոդների կատարելագործումը կարող է դիտարկվել նաև հաճախորդների պահանջների, մրցակցային միջավայրի և ֆինանսական շուկայի փոփոխություններին բանկի հարմարվողականության բարձրացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բանկային մենեջմենթի, ֆինանսական կառավարման, ռիսկերի կառավարման և կորպորատիվ կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առևտրային բանկի գործունեության արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և երկարաժամկետ զարգացման ապահովման կառավարչական հնարավորությունները։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է արտոնագրային նկարագրությունների և ստանդարտների գրադարանային մշակման գործընթացի կազմակերպման սկզբունքներին և մեթոդներին։ Ներկայացվում են տեխնիկական փաստաթղթերի դասակարգման, նկարագրման, ինդեքսավորման, պահպանման և տեղեկատվական որոնման համակարգերում ընդգրկման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են արտոնագրային նյութերի և ստանդարտային փաստաթղթերի մշակման միասնական մոտեցումները, գրադարանային կատալոգավորման պահանջները, տեղեկատվության կառուցվածքային ներկայացման եղանակները և մասնագիտացված ֆոնդերի կազմակերպման հարցերը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի գիտատեխնիկական տեղեկատվության արդյունավետ կառավարման, փաստաթղթերի հասանելիության բարձրացման և տեղեկատվական ռեսուրսների ճիշտ օգտագործման համար։ Գիրքը նախատեսված է գրադարանավարների, տեղեկատվական կենտրոնների աշխատակիցների, փաստաթղթագետների, հետազոտողների, ուսանողների և գիտատեխնիկական տեղեկատվության ոլորտով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX–XX դարերում Արևելյան Հայաստանի տարածքում դատական համակարգի և քաղաքացիական դատավարության ձևավորման ու զարգացման պատմաիրավական ուսումնասիրությանը՝ տարբեր ժամանակաշրջաններում գործող օրենսդրական համակարգերի համեմատական վերլուծությամբ։ Հետազոտության առանցքում դատարանների կազմակերպական կառուցվածքի, իրավասությունների, քաղաքացիական գործերի քննության ընթացակարգերի և դատավարության մասնակիցների իրավական կարգավիճակի պատմական փոփոխություններն են։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դատական ինստիտուտների զարգացումը դիտարկել քաղաքական և իրավական համակարգերի փոփոխությունների լայն համատեքստում՝ բացահայտելով իրավական շարունակականության և վերափոխման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել XIX դարում Արևելյան Հայաստանի վարչաիրավական կարգավիճակի փոփոխությունից հետո ձևավորված դատական կառույցները, Ռուսական կայսրության իրավական համակարգի ազդեցությունը և դատական բարեփոխումների նշանակությունը քաղաքացիական արդարադատության կազմակերպման համար։ Կարող են ուսումնասիրվել քաղաքացիական գործերի ենթակայության ու ընդդատության, հայց ներկայացնելու, ապացուցման, կողմերի դատավարական իրավունքների, դատական ակտերի ընդունման և դրանց վերանայման վերաբերյալ իրավական կարգավորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել տարբեր ժամանակաշրջանների օրենսդրական ակտերի համեմատությանը՝ պարզելու, թե ինչպես են փոխվել քաղաքացիական դատավարության սկզբունքները և դատարանի դերը մասնավոր իրավական վեճերի լուծման գործընթացում։ XX դարի քաղաքական և պետական վերափոխումների պայմաններում դատական համակարգը ենթարկվել է նոր ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, ուստի կարևոր է ուսումնասիրել նախորդ իրավական ավանդույթների և նոր կարգավորումների հարաբերակցությունը։ Պատմաիրավական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն իրավական նորմերի ձևական փոփոխությունները, այլև դրանց կիրառման պատմական պայմանները, դատական հաստատությունների գործառույթների զարգացումը և հասարակական հարաբերությունների փոփոխության ազդեցությունը քաղաքացիական դատավարության վրա։ Իրավահամեմատական վերլուծությունը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջանների դատավարական օրենսդրության կառուցվածքային և սկզբունքային ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ նպաստելով ժամանակակից քաղաքացիական դատավարության առանձին ինստիտուտների պատմական ակունքների ըմբռնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պետության և իրավունքի պատմության, քաղաքացիական դատավարության և համեմատական իրավագիտության մեթոդները՝ ներկայացնելով Արևելյան Հայաստանում քաղաքացիական արդարադատության ինստիտուցիոնալ ու օրենսդրական զարգացման պատմական ընթացքը։