Նոր գրքեր պատանիներին : Ինֆորմացիոն ցանկ (1979, Մայիս, թիվ 5)

Economics

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում աշխատաշուկայի պետական կարգավորման համակարգի արդյունավետության և դրա կատարելագործման հիմնախնդիրներին, որտեղ ուսումնասիրվում են աշխատանքի առաջարկի և պահանջարկի հավասարակշռության ապահովման, զբաղվածության քաղաքականության ձևավորման և գործազրկության նվազեցման պետական մեխանիզմները։ Հետազոտության կենտրոնում են պետական քաղաքականության գործիքները՝ զբաղվածության ծառայությունների գործունեությունը, աշխատանքի շուկայի ակտիվ և պասիվ քաղաքականությունների կիրառումը, մասնագիտական վերապատրաստման և վերաորակավորման ծրագրերը, ինչպես նաև նվազագույն աշխատավարձի, հարկային և սոցիալական ապահովության համակարգերի ազդեցությունը աշխատաշուկայի վրա։ Միաժամանակ առանձնացվում են հիմնական հիմնախնդիրները՝ աշխատուժի որակական անհամապատասխանությունը շուկայի պահանջներին, երիտասարդների և բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների արտագաղթը, ոչ ֆորմալ զբաղվածության բարձր մակարդակը և տարածաշրջանային զարգացման անհավասարությունները, որոնք խորացնում են աշխատաշուկայի կառուցվածքային խնդիրները։ Հետազոտությունը նաև ընդգծում է պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության կարևորությունը, կրթական համակարգի և աշխատաշուկայի կապի ամրապնդումը, ինչպես նաև թվային հարթակների և տվյալահենք քաղաքականության ներդրումը, որոնք կարող են բարձրացնել զբաղվածության քաղաքականության արդյունավետությունը և նպաստել կայուն տնտեսական աճին։

Political Science

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի վաթսուներորդ նիստի պաշտոնական ատենագրությունը՝ պահպանելով ժողովի գործունեության ընթացքի, քննարկումների և նիստի ընթացքում բարձրացված հարցերի փաստագրական արձանագրությունը։ Այն կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ ազգային ներկայացուցչական մարմինների գործունեության, համայնքային ինքնակառավարման համակարգի և Կոստանդնուպոլսի հայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Ատենագրության մեջ ամփոփված գրառումները հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու ժողովական աշխատանքի կազմակերպման ձևին, քննարկումների հաջորդականությանը, մասնակիցների ելույթներին և արտահայտված տեսակետներին։ Դրանք արժեքավոր նյութ են ներկայացված առաջարկությունների, բարձրացված հարցադրումների և որոշումների քննարկման ընթացակարգերը ուսումնասիրելու համար։ Նման փաստաթղթերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում ազգային հաստատությունների գործառույթների, համայնքային կառավարման սկզբունքների և ներկայացուցչական մարմնի դերի մասին։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայ համայնքի ինքնակազմակերպման ավանդույթները, հասարակական հարաբերությունների կարգավորման ձևերը և ազգային կյանքի կազմակերպական առանձնահատկությունները։ Ատենագրության պաշտոնական լեզուն, գրավոր ձևակերպումներն ու ժողովական բառապաշարը նշանակալի նյութ են ժամանակաշրջանի հայերենի, վարչական գրագրության և փաստաթղթային մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունն ունի վավերագրական արժեք՝ որպես հայ ազգային կառույցների գործունեությունն ու 19-րդ դարի հասարակական-քաղաքական միջավայրը լուսաբանող պատմական փաստաթուղթ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու մանկագրության մեջ երազի գեղարվեստական գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես պատումի կառուցման և լեզվաոճական արտահայտչականության կարևոր միջոց։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն ձևերի վրա, որոնց միջոցով երազային դրվագները ներգրավվում են ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքի մեջ, նպաստում գործողությունների զարգացմանը, կերպարների ներաշխարհի բացահայտմանը և իրական ու երևակայական աշխարհների միջև անցումների կազմակերպմանը։ Երազը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին թեմատիկ տարր, այլև որպես բազմագործառույթ գրական հնար, որը հնարավորություն է տալիս հեղինակին ազատորեն փոխել պատումի տարածաժամանակային սահմանները, ստեղծել անսովոր իրավիճակներ և երեխայի ընկալմանը համապատասխան գեղարվեստական աշխարհներ։ Քննության են առնվում իրականության, երևակայության, հեքիաթայինի և երազայինի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու, թե ինչպես են դրանց սահմանների միտումնավոր խախտումը կամ միաձուլումը ձևավորում ստեղծագործության յուրահատուկ պատումային տրամաբանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երազային դրվագների սյուժետային գործառույթներին․ դրանք կարող են նախապատրաստել հետագա իրադարձությունները, արտահայտել կերպարի վախերը, ցանկությունները և սպասումները, վերաիմաստավորել արդեն կատարված դեպքերը կամ ստեղծել այլընտրանքային իրականություն։ Կարևորվում է նաև երազի դերը մանկական կերպարի հոգեբանական աշխարհի ներկայացման գործում, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս անուղղակի ձևով արտահայտել այնպիսի զգացումներ և մտքեր, որոնք սովորական պատումում կարող են բացահայտ չարտահայտվել։ Պատումաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են պատմողի դիրքը, տեսանկյունի փոփոխությունները, ժամանակային հաջորդականության խախտումները, կրկնությունները, կանխազգացումները և իրականությունից երևակայական տարածք անցնելու կառուցվածքային միջոցները։ Լեզվաոճական վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, պատկերավոր արտահայտություններին, փոխաբերություններին, համեմատություններին, խորհրդանիշներին, կրկնություններին և հնչերանգային առանձնահատկություններին, որոնց միջոցով ստեղծվում է երազային մթնոլորտ։ Դիտարկվում են նաև անորոշության, արտասովորության և պայմանականության լեզվական ցուցիչները, որոնք ընթերցողին օգնում են տարբերակել կամ, հակառակը, միտումնավոր չտարբերակել իրական և երևակայական իրադարձությունները։ Մանկագրության առանձնահատկությունների համատեքստում կարևորվում է երեխայի երևակայության, աշխարհընկալման և լեզվական փորձի հաշվառումը։ Երազային պատումը կարող է ընդլայնել սովորական իրականության սահմանները և հնարավորություն տալ բարդ գաղափարներն ու զգացմունքային իրավիճակները ներկայացնել երեխայի համար հասանելի խորհրդանշական ու պատկերավոր ձևերով։ Առանձին նշանակություն է տրվում ֆանտաստիկ կերպարների, անսովոր տարածությունների, փոխակերպումների և իրականության տրամաբանական կանոնների խախտման կիրառմանը, որոնք հաճախ կազմում են երազային պատումի գեղարվեստական հիմքը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր հեղինակների կողմից կիրառվող ընդհանուր օրինաչափություններն ու անհատական ոճական լուծումները, ինչպես նաև հետևել երազային մոտիվի գործառույթների փոփոխությանը մանկագրության տարբեր ժանրերում և ժամանակաշրջաններում։ Երազը կարող է հանդես գալ որպես հեքիաթային արկածի կազմակերպման միջոց, հոգեբանական ինքնաճանաչման տարածք, խորհրդանշական ուղերձի կրող կամ ստեղծագործության կառուցվածքը միավորող պատումային սկզբունք։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է գրականագիտական և լեզվաբանական մոտեցումների համադրմամբ, որը հնարավորություն է տալիս միևնույն երևույթը դիտարկել ինչպես ստեղծագործության կառուցվածքի, այնպես էլ լեզվական իրականացման մակարդակում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անգլալեզու գրականության, մանկագրության, պատումաբանության, ոճագիտության, տեքստի լեզվաբանության և գրական պոետիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է կենսաբարոյագիտության ձևավորման, զարգացման և ժամանակակից գիտելիքի համակարգում դրա առանձնահատուկ կարգավիճակի փիլիսոփայական ու արժեբանական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես բնական, բժշկական, հասարակական և հումանիտար գիտությունների փոխհատման կետում ձևավորված միջգիտակարգային ոլորտ։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ կենսաբանական և բժշկական գիտությունների արագ զարգացումը ոչ միայն ընդլայնում է մարդու հնարավորությունները կյանքի գործընթացների ուսումնասիրման և դրանց վրա ազդեցություն գործելու առումով, այլև առաջադրում է նոր բարոյական հարցեր, որոնց լուծումը հնարավոր չէ իրականացնել միայն գիտատեխնիկական գիտելիքի շրջանակում։ Գիտական հնարավորությունների ընդլայնմանը զուգահեռ անհրաժեշտություն է առաջանում գնահատելու դրանց նպատակները, թույլատրելի սահմանները, հասարակական հետևանքները և մարդու արժանապատվության, ազատության, պատասխանատվության ու արդարության հետ հարաբերակցությունը։ Այս համատեքստում կենսաբարոյագիտությունը ներկայացվում է որպես գիտելիքի այնպիսի նոր ձև, որը համադրում է փաստերի գիտական ուսումնասիրությունը արժեքային գնահատման հետ և ստեղծում տարբեր մասնագիտական ոլորտների միջև երկխոսության հարթակ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է միջգիտակարգայնության գաղափարի վրա։ Կենսաբարոյագիտական խնդիրը սովորաբար հնարավոր չէ ամբողջությամբ հասկանալ միայն մեկ գիտակարգի մեթոդներով, քանի որ այն կարող է միաժամանակ ունենալ կենսաբանական, բժշկական, իրավական, հոգեբանական, սոցիալական, փիլիսոփայական և բարոյագիտական կողմեր։ Օրինակ՝ բժշկական նոր տեխնոլոգիայի կիրառման հարցը պահանջում է հասկանալ դրա կենսաբանական հիմքը և հնարավոր բժշկական արդյունքները, սակայն դրան զուգահեռ առաջանում են մարդու ինքնավարության, համաձայնության, արդար հասանելիության, մասնագիտական պատասխանատվության և հասարակական հետևանքների վերաբերյալ հարցեր։ Հետևաբար միջգիտակարգայնությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես տարբեր գիտությունների տվյալների մեխանիկական միավորում, այլ որպես խնդրի բազմակողմանի ճանաչման և տարբեր գիտական լեզուների միջև կապերի ստեղծման մեթոդաբանական սկզբունք։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բարոյագիտության և կենսաբժշկական գիտելիքի հարաբերությանը։ Բնական գիտությունները հիմնականում նկարագրում և բացատրում են այն, թե ինչպես են տեղի ունենում որոշակի երևույթներ, մինչդեռ բարոյագիտական վերլուծությունը վերաբերում է այն հարցին, թե ինչպիսի գործողություններ են ընդունելի, ինչ արժեքներ պետք է պաշտպանվեն և ինչպիսի պատասխանատվություն է առաջանում գիտելիքի կիրառման ընթացքում։ Այս տարբերությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ գիտականորեն հնարավոր գործողությունը ինքնաբերաբար չի դառնում բարոյապես հիմնավորված։ Կենսաբարոյագիտական մտածողության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ գիտական փաստերը դիտարկվում են դրանց մարդկային և հասարակական նշանակության հետ միասին։ Այդպիսով գիտելիքը կապվում է պատասխանատվության հետ, իսկ գիտական գործունեությունը՝ դրա հնարավոր հետևանքների գնահատման անհրաժեշտության հետ։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է մարդու արժանապատվությունը։ Այն դիտարկվում է որպես կենսաբժշկական հարաբերություններում մարդու նկատմամբ վերաբերմունքի հիմնարար արժեքային կողմնորոշիչներից մեկը։ Անձը չի կարող ընկալվել միայն որպես կենսաբանական օրգանիզմ, բժշկական միջամտության օբյեկտ կամ գիտական տեղեկատվության աղբյուր։ Մարդու անձնական ինքնությունը, ընտրության հնարավորությունը, համոզմունքները, մասնավոր կյանքի սահմանները և սեփական մարմնի վերաբերյալ որոշումներին մասնակցությունը կազմում են բարոյական գնահատման կարևոր բաղադրիչներ։ Այս մոտեցումը նպաստում է բժշկության և կենսաբանական հետազոտությունների մարդակենտրոն ընկալման ձևավորմանը, որտեղ գիտական առաջընթացը դիտարկվում է մարդու բարեկեցության և արժանապատվության պահպանման հետ փոխկապակցված։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինքնավարության սկզբունքի ուսումնասիրությունը։ Անձի ինքնավարությունը կապված է սեփական կյանքի և առողջության վերաբերյալ տեղեկացված որոշումներ կայացնելու հնարավորության հետ։ Բժշկական հարաբերություններում այն արտահայտվում է տեղեկացված համաձայնության, համապատասխան տեղեկատվություն ստանալու, առաջարկվող միջամտության վերաբերյալ սեփական դիրքորոշումը ձևավորելու և որոշումների ընդունմանը մասնակցելու միջոցով։ Սակայն ինքնավարությունը բացարձակ և մեկուսացված սկզբունք չէ։ Իրական իրավիճակներում այն կարող է փոխհարաբերվել առողջության պահպանման, այլ անձանց իրավունքների, մասնագիտական պատասխանատվության և հասարակական շահերի հետ։ Այդ պատճառով կենսաբարոյագիտական վերլուծությունը հաճախ ուղղված է ոչ թե մեկ սկզբունքի անվերապահ գերակայության հաստատմանը, այլ տարբեր արժեքների միջև հիմնավորված հավասարակշռության որոնմանը։ Առանձին ուղղություն է բարեգործության և վնաս չպատճառելու սկզբունքների քննությունը։ Բժշկական գործունեությունը պատմականորեն կապված է հիվանդի բարօրությանը նպաստելու և հնարավոր վնասները նվազագույնի հասցնելու գաղափարի հետ։ Ժամանակակից պայմաններում այդ սկզբունքների կիրառումը բարդանում է բժշկական տեխնոլոգիաների բազմազանության և բուժական որոշումների հնարավոր հետևանքների անորոշության պատճառով։ Բժշկական միջամտության գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է համադրել հնարավոր օգուտները, ռիսկերը, անձի ցանկությունները և կյանքի որակի վերաբերյալ տարբեր պատկերացումները։ Այդ պատճառով բարոյական որոշումը չի կարող հիմնվել միայն տեխնիկական արդյունավետության վրա, այլ պահանջում է մարդու անհատական իրավիճակի և արժեքային դիրքորոշումների հաշվառում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է արդարության գաղափարը։ Առողջապահական և կենսաբժշկական ռեսուրսների սահմանափակության պայմաններում առաջանում են դրանց բաշխման, բժշկական ծառայությունների հասանելիության և տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ հավասար վերաբերմունքի խնդիրներ։ Արդարության սկզբունքը հնարավորություն է տալիս կենսաբարոյագիտությունը դուրս բերել միայն բժիշկ–հիվանդ անհատական հարաբերությունների շրջանակից և դիտարկել հասարակական ինստիտուտների, առողջապահական քաղաքականության ու սոցիալական պատասխանատվության մակարդակում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են հավասարության, խտրականության բացառման, խոցելի խմբերի պաշտպանության և սահմանափակ ռեսուրսների պատասխանատու բաշխման արժեքային հիմքերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գիտական հետազոտությունների բարոյական կարգավորմանը։ Մարդկանց մասնակցությամբ կենսաբժշկական ուսումնասիրությունները կարևոր գիտական նշանակություն կարող են ունենալ, սակայն դրանք առաջադրում են մասնակիցների անվտանգության, կամավոր մասնակցության, տեղեկացված համաձայնության, անձնական տվյալների պաշտպանության և հետազոտողի պատասխանատվության հարցեր։ Կենսաբարոյագիտական մոտեցումը պահանջում է, որ գիտական արդյունքի ձեռքբերումը չդիտարկվի որպես ինքնաբավ նպատակ, որը կարող է անտեսել հետազոտությանը մասնակցող անձի իրավունքներն ու շահերը։ Այս սկզբունքը կարևոր նշանակություն ունի գիտության նկատմամբ հասարակական վստահության պահպանման համար և ցույց է տալիս գիտական ազատության ու բարոյական պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել նաև գենետիկական և վերարտադրողական տեխնոլոգիաների զարգացման հետ կապված արժեքային հարցերը։ Գենետիկական տեղեկատվության ստացման և կիրառման հնարավորությունները նոր հարցեր են առաջադրում անձնական տվյալների գաղտնիության, ընտանեկան հարաբերությունների, պատասխանատվության և մարդու կենսաբանական առանձնահատկությունների նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի վերաբերյալ։ Վերարտադրողական բժշկության զարգացումը ևս ընդլայնում է մարդու ընտրության հնարավորությունները, սակայն միաժամանակ ստեղծում է բարոյական և իրավական նոր խնդիրներ։ Այս ոլորտներում կենսաբարոյագիտության դերը դրսևորվում է տեխնոլոգիական հնարավորությունների և դրանց մարդկային նշանակության միջև քննադատական կապի ստեղծմամբ։ Կարևոր ուղղություն է բժշկական գաղտնիության և անձնական տեղեկատվության պաշտպանության խնդիրը։ Թվային տեխնոլոգիաների և բժշկական տվյալների լայնածավալ մշակման պայմաններում առողջության վերաբերյալ տեղեկատվությունը կարող է ունենալ գիտական ու բժշկական մեծ արժեք, սակայն այն միաժամանակ վերաբերում է անձի մասնավոր կյանքի ոլորտին։ Կենսաբարոյագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տվյալների օգտագործման նպատակների, համաձայնության, գաղտնիության և հանրային շահի միջև հնարավոր հակասությունները։ Այս խնդիրը հատկապես կարևոր է ժամանակակից կենսաբանկերի, գենետիկական տվյալների բազաների և թվային առողջապահական համակարգերի զարգացման պայմաններում։ Առանձին նշանակություն ունի մասնագիտական պատասխանատվության հասկացությունը։ Բժիշկը, հետազոտողը, կենսաբանը և այլ մասնագետներ գործում են ոչ միայն մասնագիտական գիտելիքի, այլև հասարակական վստահության շրջանակում։ Նրանց որոշումները կարող են ուղղակիորեն ազդել մարդու առողջության, իրավունքների և կյանքի որակի վրա։ Այդ պատճառով մասնագիտական իրավասությունը կենսաբարոյագիտական տեսանկյունից լրացվում է ազնվության, պատասխանատվության, շահերի բախման կանխարգելման և անձի նկատմամբ հարգանքի պահանջներով։ Գիտնականի պատասխանատվությունը նույնպես ընդլայնվում է, քանի որ հետազոտության արդյունքների հնարավոր կիրառությունները կարող են ունենալ երկարաժամկետ հասարակական և բնապահպանական հետևանքներ։ Հետազոտության արժեբանական ուղղությունը կենտրոնանում է այն հարցի վրա, թե ինչպիսի արժեքներ են ընկած կենսաբարոյագիտական դատողությունների հիմքում և ինչպես են դրանք փոխհարաբերվում։ Կյանքը, առողջությունը, ազատությունը, արժանապատվությունը, արդարությունը, պատասխանատվությունը, անվտանգությունը և համերաշխությունը կարող են հանդես գալ որպես բարոյական ընտրության հիմնական կողմնորոշիչներ։ Սակայն կոնկրետ իրավիճակներում այդ արժեքները միշտ չէ, որ համընկնում են։ Անձի ազատ ընտրությունը կարող է հակադրվել մասնագիտական բարեգործության պատկերացումներին, հասարակական անվտանգությունը՝ անձնական գաղտնիությանը, իսկ գիտական առաջընթացը՝ հնարավոր երկարաժամկետ ռիսկերի կանխարգելման պահանջին։ Կենսաբարոյագիտության առանձնահատկությունը հենց այս արժեքային հակասությունների ճանաչումն ու դրանց վերաբերյալ հիմնավորված քննարկման մեթոդների մշակման փորձն է։ Կարևորվում է նաև արժեքային բազմակարծությունը։ Ժամանակակից հասարակություններում մարդկանց բարոյական պատկերացումները կարող են պայմանավորված լինել մշակութային ավանդույթներով, փիլիսոփայական համոզմունքներով, կրոնական աշխարհայացքով և անձնական փորձով։ Հետևաբար կենսաբարոյագիտական քննարկումը հաճախ ընթանում է այնպիսի միջավայրում, որտեղ գոյություն չունի բոլոր հարցերի վերաբերյալ նախապես ընդունված միասնական պատասխան։ Այս պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում փաստարկված երկխոսությունը, տարբեր դիրքորոշումների նկատմամբ հարգանքը և ընդհանուր ընդունելի սկզբունքների որոնումը։ Միջգիտակարգային բնույթը կենսաբարոյագիտությանը հնարավորություն է տալիս ստեղծել հաղորդակցության տարածք տարբեր մասնագետների և հասարակական խմբերի միջև։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ տեղ կարող է զբաղեցնել տեխնոլոգիական առաջընթացի և բարոյական պատասխանատվության հարաբերությունը։ Կենսատեխնոլոգիաների, գենոմային հետազոտությունների, վերականգնողական բժշկության, թվային առողջապահության և այլ ուղղությունների զարգացումը շարունակաբար ստեղծում է իրավիճակներ, որոնց համար նախկին բարոյական մոտեցումները կարող են պահանջել վերաիմաստավորում։ Նոր տեխնոլոգիաների դեպքում հաճախ դժվար է նախապես ամբողջությամբ գնահատել դրանց երկարաժամկետ ազդեցությունը, ինչի պատճառով առաջանում է զգուշավորության, ռիսկերի գնահատման և ապագա սերունդների նկատմամբ պատասխանատվության խնդիրը։ Այս տեսանկյունից կենսաբարոյագիտությունը ներկայանում է ոչ միայն արդեն առաջացած հակասություններին արձագանքող, այլև գիտատեխնիկական զարգացման հնարավոր հետևանքները կանխատեսող և քննարկման առարկա դարձնող գիտելիքի ձև։ Առանձին ուղղություն է մարդու և բնության հարաբերությունների ընդլայնված բարոյագիտական ընկալումը։ Կենսաբարոյական հարցերը կարող են ընդգրկել ոչ միայն մարդու առողջությունն ու բժշկությունը, այլև կենդանի բնության նկատմամբ պատասխանատվությունը, կենդանիների բարեկեցությունը, կենսաբազմազանության պահպանումը և բնապահպանական վտանգների ազդեցությունը մարդու ու մյուս կենդանի համակարգերի վրա։ Այս ընդլայնված մոտեցումը ցույց է տալիս, որ կյանքի արժեքի վերաբերյալ բարոյագիտական քննարկումը կարող է դուրս գալ միայն անհատական բժշկական հարաբերությունների սահմաններից և ընդգրկել հասարակության, բնության ու ապագա սերունդների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել փիլիսոփայական վերլուծությունը, արժեբանական մոտեցումը, համեմատական ուսումնասիրությունը, միջգիտակարգային սինթեզը և կոնկրետ բարոյական իրավիճակների քննությունը։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հստակեցնել հիմնական հասկացությունների բովանդակությունը, իսկ արժեբանական մոտեցումը՝ բացահայտել որոշումների հիմքում գտնվող արժեքային կողմնորոշումները։ Կոնկրետ իրավիճակների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տեսական սկզբունքները դիտարկել իրական հակասությունների պայմաններում և բացահայտել դրանց կիրառման սահմաններն ու դժվարությունները։ Միջգիտակարգային մեթոդաբանությունը միավորում է բժշկական ու կենսաբանական փաստերը իրավական, սոցիալական և բարոյագիտական գնահատումների հետ՝ ձևավորելով խնդրի ամբողջական ընկալում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է կենսաբարոյագիտությունը ժամանակակից գիտելիքի կառուցվածքում որպես ինքնատիպ ինտեգրատիվ ոլորտ հասկանալու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ գիտության զարգացման նոր փուլերում փաստական գիտելիքը և արժեքային պատասխանատվությունը չեն կարող ամբողջությամբ տարանջատվել, քանի որ կյանքի, առողջության և մարդու կենսաբանական բնույթի վրա ազդեցություն ունեցող տեխնոլոգիաները անմիջականորեն առաջադրում են դրանց օգտագործման նպատակների ու սահմանների հարցը։ Կենսաբարոյագիտությունն այս իմաստով հանդես է գալիս որպես գիտության, փիլիսոփայության, իրավունքի և հասարակական արժեքների միջև կապ ստեղծող ոլորտ՝ նպաստելով գիտական առաջընթացի պատասխանատու ընկալմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է կենսաբարոյագիտության տեսական, մեթոդաբանական և արժեբանական հիմքերի համալիր ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա միջգիտակարգային բնույթը, մարդու արժանապատվության, ինքնավարության, արդարության և պատասխանատվության սկզբունքների նշանակությունը, ինչպես նաև ժամանակակից կենսաբժշկական ու տեխնոլոգիական զարգացման հետևանքով առաջացող նոր բարոյական հարցերը։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, բարոյագիտության, բժշկության, կենսաբանության, իրավագիտության, սոցիոլոգիայի և գիտության մեթոդաբանության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Geography

Ջուրը մարդու կյանքի և բոլոր կենդանի օրգանիզմների գոյության համար անհրաժեշտ ամենակարևոր բնական ռեսուրսներից է, և դրա արդյունավետ կառավարումը համարվում է ժամանակակից հասարակության կարևոր խնդիրներից մեկը։ Ջրամատակարարումը համակարգ է, որը ապահովում է բնակչությանը, արդյունաբերությանը և գյուղատնտեսությանը անհրաժեշտ քանակի և որակի ջրով՝ օգտագործելով ջրային աղբյուրներ, մաքրման կայաններ, խողովակաշարային ցանցեր և պահեստարաններ։ Ջրի հիմնական աղբյուրներն են գետերը, լճերը, ստորգետնյա ջրերը և ջրամբարները, որոնք տարբեր կերպ են օգտագործվում ըստ տարածաշրջանի բնական պայմանների և պահանջների։ Ջրամատակարարման գործընթացում կարևոր փուլ է ջրի մաքրումը, որի ընթացքում այն ենթարկվում է ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական մշակման՝ հեռացնելու համար աղտոտիչները, միկրոօրգանիզմները և վնասակար նյութերը։ Մաքրված ջուրը հետո բաշխվում է սպառողներին հատուկ ջրատար համակարգերի միջոցով, որոնք պետք է ապահովեն անընդհատ և անվտանգ մատակարարում։ Ժամանակակից պայմաններում ջրամատակարարման համակարգերը բախվում են մի շարք խնդիրների, ինչպիսիք են ջրային ռեսուրսների պակասը, կլիմայական փոփոխությունները, բնակչության աճը և արդյունաբերական աղտոտումը։ Այդ պատճառով մեծ նշանակություն ունի ջրի խնայող օգտագործումը, ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը և նոր տեխնոլոգիաների կիրառումը, օրինակ՝ ջրի վերամշակումը և կաթիլային ոռոգման համակարգերը։ Ջրամատակարարումը կարևոր դեր ունի նաև հանրային առողջության պահպանման գործում, քանի որ որակյալ խմելու ջուրը կանխում է բազմաթիվ հիվանդությունների տարածումը։ Բացի այդ, այն էական նշանակություն ունի տնտեսության զարգացման համար՝ ապահովելով գյուղատնտեսության արտադրողականությունը և արդյունաբերական գործընթացների արդյունավետությունը։ Այսպիսով, ջրի և ջրամատակարարման համակարգերը հանդիսանում են հասարակության կենսական ենթակառուցվածքի կարևոր բաղադրիչ, որի կայուն և արդյունավետ կառավարումը անհրաժեշտ է ինչպես ներկա, այնպես էլ ապագա սերունդների համար։

Economics

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է պետության տնտեսական դերի ուսումնասիրությանը շուկայական տնտեսության համակարգում՝ ընդգրկելով այն հիմնական գործառույթները, որոնք պետությունը իրականացնում է տնտեսական կայունության, սոցիալական արդարության և արդյունավետ զարգացման ապահովման նպատակով։ Աշխատանքում ներկայացվում է, որ շուկայական տնտեսությունը, չնայած իր ինքնակարգավորման մեխանիզմներին, չի կարող լիովին լուծել բոլոր տնտեսական և սոցիալական խնդիրները, ինչի պատճառով պետության միջամտությունը դառնում է անհրաժեշտ։ Վերլուծվում են պետության հիմնական տնտեսական գործառույթները՝ իրավական դաշտի ձևավորում և պաշտպանություն, մրցակցության կարգավորում, հանրային բարիքների ապահովում, արտաքին ազդեցությունների (էքստեռնալիթիների) կարգավորում և եկամուտների վերաբաշխում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մակրոտնտեսական կայունացման քաղաքականությանը՝ ներառյալ հարկաբյուջետային և դրամավարկային գործիքների կիրառումը, որոնք ուղղված են գնաճի վերահսկմանը, գործազրկության նվազեցմանը և տնտեսական աճի խթանմանը։ Աշխատանքում քննարկվում է նաև պետության և մասնավոր հատվածի փոխհարաբերությունը՝ ցույց տալով, որ արդյունավետ տնտեսական համակարգը հիմնված է նրանց համագործակցության և հավասարակշռված դերաբաշխման վրա։ Ներկայացվում են նաև ժամանակակից տնտեսական մոդելները, որտեղ պետությունը հանդես է գալիս որպես կարգավորող և ուղղորդող ուժ՝ պահպանելով շուկայի արդյունավետությունը և կանխելով տնտեսական խափանումները։ Կուրսայինի նպատակն է ձևավորել ամբողջական պատկերացում պետության տնտեսական դերի մասին շուկայական տնտեսությունում՝ ընդգծելով դրա կարևորությունը կայուն և արդար տնտեսական զարգացման ապահովման համար։