Նոր գրքեր : Տեխնիկա : Ինֆորմացիոն ցանկ (1979, Մայիս, թիվ 5)

Other Subjects

Հնաբուսաբանական և հնագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի տարածքում նոր քարի դարից մինչև երկաթի դարաշրջան դաշտային մշակաբույսերի և դրանց հետ կապված մոլախոտային բուսականության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հնագիտական հուշարձաններից հայտնաբերված բուսական մնացորդները, դրանց տեսակային կազմը և նշանակությունը հնագույն երկրագործական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հացահատիկային և այլ մշակովի բույսերի տարածմանը, մշակության հնարավոր եղանակներին, ինչպես նաև դաշտային մոլախոտերի տեսակային բազմազանությանը։ Վերլուծվում են մշակաբույսերի և մոլախոտերի համատեղ հանդիպման օրինաչափությունները, դրանց կապը հողագործական գործունեության, բնական միջավայրի և բնակչության տնտեսական զբաղմունքների հետ։ Քննարկվում են նաև հնաբուսաբանական նյութերի ուսումնասիրման մեթոդները, բուսական մնացորդների միջոցով երկրագործության զարգացման փուլերի վերակազմության հնարավորությունները և տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների համեմատական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները Հայաստանի հնագույն բնակչության երկրագործական ավանդույթների, մշակովի բույսերի բազմազանության և մարդու գործունեության հետևանքով բուսական միջավայրում տեղի ունեցած փոփոխությունների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հնագիտության, հնաբուսաբանության, բուսաբանության և գյուղատնտեսության պատմության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Geography

Աշխատուժի միգրացիան հանդիսանում է սոցիալ-տնտեսական կարևոր գործընթաց, որը բնութագրվում է մարդկանց տեղաշարժով մի տարածաշրջանից կամ երկրից մյուսը՝ աշխատանք գտնելու, ավելի բարձր եկամուտ ստանալու և կյանքի պայմանները բարելավելու նպատակով։ Ժամանակակից աշխարհում աշխատուժի միգրացիան դարձել է համաշխարհային տնտեսության անբաժանելի մաս, քանի որ երկրների միջև տնտեսական զարգացման տարբեր մակարդակները, աշխատավարձերի անհավասարությունը և զբաղվածության հնարավորությունների տարբերությունները խթանում են մարդկանց տեղափոխությունը։ Աշխատուժի միգրացիան կարող է լինել ներքին, երբ մարդիկ տեղափոխվում են երկրի տարբեր շրջանների միջև, և արտաքին կամ միջազգային, երբ աշխատողները մեկնում են այլ երկրներ աշխատանքի նպատակով։ Միգրացիայի հիմնական պատճառներից են գործազրկությունը, ցածր աշխատավարձերը, սոցիալական և տնտեսական դժվարությունները, քաղաքական անկայունությունը, կրթության և մասնագիտական զարգացման սահմանափակ հնարավորությունները։ Շատ դեպքերում մարդիկ ձգտում են տեղափոխվել այն երկրներ, որտեղ տնտեսությունն ավելի զարգացած է, աշխատավարձերը՝ բարձր, իսկ սոցիալական ապահովության պայմանները՝ ավելի բարենպաստ։ Աշխատուժի միգրացիան ունի ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հետևանքներ։ Դրական կողմերից կարելի է նշել, որ միգրանտ աշխատողները հնարավորություն են ստանում բարելավել իրենց կենսամակարդակը, ձեռք բերել նոր գիտելիքներ և մասնագիտական փորձ։ Բացի այդ, միգրանտների կողմից հայրենիք ուղարկվող դրամական փոխանցումները մեծ նշանակություն ունեն բազմաթիվ երկրների տնտեսության համար, քանի որ դրանք նպաստում են բնակչության եկամուտների աճին և սոցիալական խնդիրների մեղմացմանը։ Ընդունող երկրները նույնպես ստանում են որոշակի առավելություններ, քանի որ լրացվում է աշխատուժի պակասը, հատկապես այն ոլորտներում, որտեղ տեղական բնակչությունը չի ցանկանում աշխատել։ Սակայն աշխատուժի միգրացիան կարող է առաջացնել նաև բացասական հետևանքներ։ Արտագաղթի արդյունքում որոշ երկրներում նվազում է աշխատունակ բնակչության թիվը, առաջանում է մասնագետների պակաս, որը հայտնի է «ուղեղների արտահոսք» անվամբ։ Սա կարող է բացասաբար անդրադառնալ երկրի տնտեսական զարգացման, գիտության և արտադրության վրա։ Բացի այդ, միգրանտ աշխատողները հաճախ բախվում են սոցիալական դժվարությունների, մշակութային տարբերությունների, լեզվական խնդիրների և երբեմն նաև խտրական վերաբերմունքի։ Ժամանակակից պայմաններում աշխատուժի միգրացիայի կարգավորումը կարևոր խնդիր է պետությունների համար։ Կառավարությունները մշակում են միգրացիոն քաղաքականություններ, որոնք ուղղված են ինչպես աշխատողների իրավունքների պաշտպանությանը, այնպես էլ ազգային տնտեսության շահերի պահպանմանը։ Միջազգային կազմակերպությունները նույնպես մեծ դեր ունեն միգրանտների իրավունքների պաշտպանության և օրինական աշխատանքային հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Գլոբալացման պայմաններում աշխատուժի միգրացիան շարունակում է զարգանալ և ազդել ինչպես առանձին երկրների, այնպես էլ ամբողջ համաշխարհային տնտեսության վրա։ Այսպիսով, աշխատուժի միգրացիան բազմակողմանի սոցիալ-տնտեսական երևույթ է, որը կապված է տնտեսական զարգացման, զբաղվածության, բնակչության շարժունակության և միջազգային համագործակցության հետ ու ունի կարևոր նշանակություն ժամանակակից հասարակության համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի անկախության առաջին երկու տասնամյակներին ձևավորված և զարգացած հայ դրամատուրգիական գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հասարակական, մշակութային և գեղագիտական փոփոխությունների ազդեցությունը դրամատիկական ստեղծագործության թեմատիկայի, ժանրային համակարգի, կերպարաստեղծման, բախման կառուցվածքի և բեմական մտածողության վրա։ Քննության առարկա են դառնում այն հիմնական միտումները, որոնց միջոցով դրամատուրգիան արձագանքում է խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ստեղծված նոր իրականությանը, արժեքային համակարգերի փոփոխությանը, հասարակական հարաբերությունների վերակազմավորմանը, անհատի ինքնության որոնումներին և ժամանակակից մարդու հոգեբանական ու բարոյական խնդիրներին։ Գրական գործընթացը դիտարկվում է պատմամշակութային լայն համատեքստում, քանի որ անկախության շրջանի հասարակական փոփոխությունները էականորեն փոխում են ոչ միայն ստեղծագործությունների թեմատիկ շրջանակը, այլև հեղինակ–հասարակություն, գրականություն–թատրոն և անհատ–իրականություն հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անցումային շրջանի մարդու կերպարին։ Դրամատիկական ստեղծագործություններում անհատը հաճախ հայտնվում է նախկին արժեքային համակարգի և նոր իրականության միջև՝ փորձելով վերաիմաստավորել իր տեղը հասարակության մեջ։ Կերպարների ներքին հակասությունները, սոցիալական անորոշությունը, միայնությունը, օտարացումը, փոխհարաբերությունների ճգնաժամը և բարոյական ընտրության խնդիրները կարող են դառնալ դրամատիկական բախման հիմնական աղբյուրներ։ Այս պայմաններում արտաքին իրադարձությունը հաճախ զուգակցվում է ներքին հոգեբանական բախման հետ, իսկ հերոսի անձնական պատմությունը ձեռք է բերում ավելի լայն հասարակական նշանակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արժեքային փոփոխությունների արտացոլումը։ Հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունը կարող է վերափոխել աշխատանքի, ընտանիքի, սոցիալական հաջողության, պատասխանատվության, հայրենիքի, անձնական ազատության և մարդկային հարաբերությունների մասին պատկերացումները։ Դրամատուրգիան հնարավորություն է տալիս այդ փոփոխությունները ներկայացնել ոչ թե վերացական դատողությունների, այլ կոնկրետ կերպարների ընտրությունների և հարաբերությունների միջոցով։ Բեմական բախումը դառնում է տարբեր արժեքային դիրքորոշումների հանդիպման տարածք, որտեղ հեղինակն ուսումնասիրում է ոչ միայն դրանց հակադրությունը, այլև մարդու՝ փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու դժվարությունները։ Առանձին ուղղություն է ազգային և անհատական ինքնության խնդիրը։ Անկախ պետականության պայմաններում ազգային պատմության, մշակութային հիշողության և ժամանակակից ինքնագիտակցության հարցերը ստանում են նոր մեկնաբանություններ։ Դրամատիկական ստեղծագործությունը կարող է դիմել պատմական թեմաներին՝ դրանք ժամանակակից մարդու փորձառության հետ կապելու նպատակով։ Պատմական կերպարները և իրադարձությունները այս դեպքում կարող են ծառայել ոչ միայն անցյալի վերարտադրությանը, այլև ներկայի արժեքային հարցադրումների քննարկմանը։ Այսպիսով պատմական նյութը վերածվում է մշակութային հիշողության և արդիականության երկխոսության միջոցի։ Կարևորվում է սոցիալական թեմատիկայի զարգացումը։ Տնտեսական դժվարությունները, հասարակական շերտավորումը, արտագաղթը, աշխատանքի և սոցիալական դիրքի փոփոխությունները, ընտանեկան հարաբերությունների վերափոխումը և առօրյա անորոշությունը կարող են ներթափանցել դրամատիկական ստեղծագործության մեջ՝ ձևավորելով նոր բախումներ ու կերպարային տիպեր։ Սոցիալական խնդիրը հաճախ ներկայացվում է անհատի առօրյա փորձառության միջոցով, ինչի շնորհիվ լայն հասարակական երևույթը ձեռք է բերում անձնական և հոգեբանական չափում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտագաղթի և հեռացման թեմային։ Ընտանիքի անդամների բաժանումը, հայրենի տարածքի և նոր միջավայրի միջև ընտրությունը, հեռացած և մնացած մարդկանց հարաբերությունները կարող են դառնալ ժամանակաշրջանի դրամատուրգիական մտածողության կարևոր բաղադրիչներ։ Այս թեման հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ պատկանելության, հիշողության, տան, մշակութային ինքնության և մարդկային կապերի պահպանման խնդիրներին։ Դրամատիկական երկխոսության մեջ նման հակասությունները կարող են արտահայտվել տարբեր սերունդների և տարբեր կենսափորձ ունեցող կերպարների դիրքորոշումների միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ընտանիքի թեման։ Հասարակական մեծ փոփոխությունները դրամատուրգիայում հաճախ արտացոլվում են ընտանեկան փոքր միջավայրում։ Ծնող–զավակ, ամուսիններ, տարբեր սերունդներ և հարազատներ հարաբերությունները հնարավորություն են տալիս ցույց տալ արժեքային հակասությունները առավել անմիջական ձևով։ Ընտանիքը կարող է հանդես գալ որպես հասարակության փոքր մոդել, որտեղ արտաքին փոփոխությունները վերածվում են անձնական ընտրությունների, փոխադարձ անհասկացողության կամ հարաբերությունների վերաիմաստավորման։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սերունդների բախմանը։ Ավագ սերունդը կարող է պահպանել նախկին հասարակական համակարգում ձևավորված պատկերացումները, մինչդեռ երիտասարդ կերպարները գործում են նոր պայմաններում և ունեն այլ սպասումներ։ Այս տարբերությունը ստեղծում է ոչ միայն կենցաղային, այլև աշխարհայացքային հակադրություն։ Սերունդների հարաբերությունների միջոցով դրամատուրգիան հնարավորություն է ստանում ուսումնասիրելու պատմական հիշողության փոխանցումը, անցյալի գնահատումը և ապագայի նկատմամբ տարբեր պատկերացումները։ Կարևոր ուղղություն է մարդու օտարման խնդիրը։ Ժամանակակից դրամատիկական հերոսը կարող է իրեն օտարված զգալ հասարակությունից, ընտանիքից, աշխատանքային միջավայրից կամ նույնիսկ սեփական անցյալից։ Այդ վիճակը հաճախ արտահայտվում է ոչ միայն գործողությունների, այլև խոսքի կառուցվածքի միջոցով։ Կիսատ երկխոսությունները, լռությունները, միմյանց չլսող կերպարների խոսակցությունները և հաղորդակցության խզումները կարող են դառնալ հոգեբանական օտարման գեղարվեստական արտահայտություններ։ Այս տեսանկյունից դրամատիկական խոսքը ձեռք է բերում ինքնուրույն կառուցվածքային նշանակություն։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսության փոփոխությունը։ Ավանդական դրամատիկական կառուցվածքում երկխոսությունը հիմնականում ծառայում է գործողության զարգացմանը և բախման բացահայտմանը, մինչդեռ ժամանակակից ստեղծագործություններում այն կարող է լինել մասնատված, ենթատեքստային և բազմիմաստ։ Կերպարի ասածի և իրական մտադրության միջև տարբերությունը ստեղծում է ենթատեքստ, իսկ լռությունը երբեմն դառնում է նույնքան նշանակալի, որքան արտասանված խոսքը։ Նման կառուցվածքը պահանջում է ընթերցողի և բեմադրողի ակտիվ մեկնաբանություն։ Կարևորվում է մենախոսության դերը։ Ներքին հակասություններով բնութագրվող կերպարի համար մենախոսությունը հնարավորություն է տալիս արտահայտելու այն, ինչը չի կարող հաղորդվել մյուս կերպարների հետ անմիջական հարաբերության մեջ։ Ժամանակակից դրամատուրգիայում մենախոսությունը կարող է դուրս գալ ավանդական ձևից՝ միավորվելով հիշողության, ներքին խոսքի կամ տարբեր ժամանակային շերտերի հետ։ Դրա միջոցով դրամատիկական գործողությունը տեղափոխվում է նաև հերոսի ներաշխարհ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատիկական բախման կառուցվածքային փոփոխություններին։ Բախումը միշտ չէ, որ կառուցվում է երկու հստակ հակադիր ուժերի միջև։ Այն կարող է տարածվել տարբեր հարաբերությունների վրա կամ տեղափոխվել հերոսի ներքին աշխարհ։ Որոշ ստեղծագործություններում արտաքին գործողությունը նվազագույնի է հասցվում, իսկ լարվածությունը ստեղծվում է հոգեբանական սպասման, չարտահայտված հակասության կամ անցյալի իրադարձության ազդեցությամբ։ Այս երևույթը կապված է ժամանակակից դրամատուրգիայի այն միտումների հետ, որոնցում սյուժետային զարգացումը կարող է զիջել իրավիճակի, հոգեբանական վիճակի և լեզվական կառուցվածքի նշանակությանը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ժանրային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Դասական ողբերգության և կատակերգության կողքին ժամանակակից ստեղծագործություններում հնարավոր են տրագիկոմիկական, աբսուրդային, հոգեբանական, սոցիալական, պատմական և այլ տարրերի համադրություններ։ Ժանրային սահմանների շարժունությունը հնարավորություն է տալիս նույն ստեղծագործության մեջ համատեղել ծիծաղելին և ցավալին, առօրյան և խորհրդանշականը, իրականն ու պայմանականը։ Այսպիսի համադրությունները կարող են արտահայտել ժամանակակից իրականության հակասական բնույթը։ Առանձին նշանակություն ունի տրագիկոմիկական մտածողությունը։ Դրամատիկական իրավիճակը կարող է միաժամանակ ունենալ ողբերգական և ծիծաղելի կողմեր, իսկ հումորը՝ հանդես գալ որպես սոցիալական և հոգեբանական խնդիրների բացահայտման միջոց։ Հեգնանքը և ինքնահեգնանքը հնարավորություն են տալիս հեղինակին պահպանել քննադատական հեռավորություն իրադարձությունների նկատմամբ՝ առանց կերպարների ապրումները պարզունակ գնահատականների վերածելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղարվեստական տարրերի կիրառումը։ Հաղորդակցության խզումը, կրկնվող գործողությունները, անհասկանալի իրավիճակները և տրամաբանական կապերի դիտավորյալ թուլացումը կարող են արտահայտել մարդու անկայունության և իրականության նկատմամբ օտարման զգացումը։ Այսպիսի միջոցները չեն սահմանափակվում միայն ձևական փորձարարությամբ, այլ կարող են ծառայել հասարակական և գոյաբանական խնդիրների ներկայացմանը։ Առանձին ուղղություն է պայմանականության և խորհրդանշականության զարգացումը։ Բեմական տարածքը միշտ չէ, որ կառուցվում է իրական միջավայրի մանրամասն վերարտադրության սկզբունքով։ Այն կարող է դառնալ խորհրդանշական տարածություն, որտեղ առարկաները, լուսավորությունը, ձայնը կամ գործողության կրկնվող տարրերը ձեռք են բերում լրացուցիչ իմաստ։ Դրամատուրգիական տեքստում նման պայմանականությունը ընդլայնում է բեմադրական մեկնաբանության հնարավորությունները և ուժեղացնում ռեժիսորի ստեղծագործական դերը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է դրամատիկական ժամանակի և տարածության կազմակերպումը։ Ժամանակակից պիեսներում ժամանակը կարող է զարգանալ ոչ գծային ձևով՝ միավորելով ներկան, հիշողությունը և անցյալի վերապրումը։ Տարբեր ժամանակային շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, թե անցյալը ինչպես է շարունակում գործել հերոսի ներկայի մեջ։ Տարածությունը նույնպես կարող է կորցնել միայն ֆիզիկական վայրի նշանակությունը և վերածվել հոգեբանական կամ խորհրդանշական միջավայրի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմական հիշողության գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը։ Հեղինակները կարող են դիմել ազգային պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններին՝ ներկայի հետ երկխոսություն ստեղծելու համար։ Պատմական թեման այս դեպքում հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, անձնական ընտրության, ազգային հիշողության և հասարակության ինքնընկալման հարցերը։ Կարևոր է տարբերակել պատմագիտական վերականգնումը և գեղարվեստական մեկնաբանությունը, քանի որ դրամատուրգիական ստեղծագործության նպատակը պատմական փաստերի պարզապես վերարտադրումը չէ, այլ դրանց միջոցով գեղարվեստական խնդիրների ձևակերպումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատերազմի և դրա հասարակական հետևանքների թեմատիկ ներկայությունը։ Ժամանակաշրջանի պատմական փորձառությունը կարող է դրամատիկական ստեղծագործություններում արտահայտվել ոչ միայն անմիջական իրադարձությունների պատկերմամբ, այլև մարդկանց հիշողությունների, կորուստների, ընտանիքների փոփոխված հարաբերությունների և հետպատերազմյան իրականության միջոցով։ Այս մոտեցմամբ հասարակական մեծ իրադարձությունը ներկայացվում է անհատի կենսափորձի տեսանկյունից՝ առանց դրամատուրգիական նյութը միայն փաստագրական պատմության վերածելու։ Առանձին ուղղություն է քաղաքային կյանքի արտացոլումը։ Փոփոխվող քաղաքային միջավայրը, նոր սոցիալական հարաբերությունները, առօրյա լեզուն և հասարակական վարքի նոր ձևերը կարող են դառնալ դրամատիկական նյութ։ Քաղաքը երբեմն հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողության վայր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական վիճակի և հասարակական փոփոխությունների արտահայտիչ միջավայր։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում ժամանակակից խոսակցական լեզվի ներթափանցումը դրամատիկական տեքստ։ Կարևորվում է լեզվաոճական նորարարությունների ուսումնասիրությունը։ Կերպարների խոսքում կարող են համադրվել գրական լեզուն, խոսակցական բառապաշարը, տարբեր սոցիալական շերտերին բնորոշ արտահայտությունները և մասնագիտական լեզվական տարրերը։ Այս բազմաձայնությունը նպաստում է կերպարների անհատականացմանը և ժամանակաշրջանի լեզվական միջավայրի արտացոլմանը։ Միաժամանակ լեզուն կարող է դառնալ ինքնուրույն գեղարվեստական խնդիր, երբ հեղինակն օգտագործում է բառախաղ, կրկնություն, լռություն կամ խոսքային անհամապատասխանություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կերպարաստեղծման նոր սկզբունքներին։ Ժամանակակից դրամատիկական կերպարը հաճախ չի բաժանվում միանշանակ դրական և բացասական տիպերի։ Նրա վարքը կարող է լինել հակասական, իսկ ընտրությունների պատճառները՝ բազմաշերտ։ Նման կերպարային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հեղինակին խուսափել պատրաստի բարոյական եզրակացություններից և հանդիսատեսին կամ ընթերցողին ներգրավել իրավիճակի մեկնաբանման մեջ։ Կարևոր ուղղություն է կանանց կերպարների և ընտանիքում ու հասարակության մեջ նրանց փոփոխվող դերերի ուսումնասիրությունը։ Նոր հասարակական հարաբերությունների պայմաններում կնոջ ինքնուրույնության, մասնագիտական գործունեության, ընտանեկան պատասխանատվության և անձնական ընտրության խնդիրները կարող են նոր ձևով արտահայտվել դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Այս կերպարների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը ոչ միայն ընդհանուր գաղափարների, այլև առօրյա հարաբերությունների մակարդակում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երիտասարդության կերպարը։ Երիտասարդ հերոսների միջոցով հաճախ ներկայացվում են ապագայի որոնման, կրթության, աշխատանքի, արտագաղթի, ինքնահաստատման և ավագ սերնդի հետ հարաբերությունների խնդիրները։ Նրանց ընտրությունները կարող են արտահայտել անցումային հասարակության հնարավորությունների և սահմանափակումների հակասությունը։ Այս տեսանկյունից երիտասարդ կերպարը դառնում է ժամանակաշրջանի փոփոխությունների նկատմամբ առավել զգայուն գեղարվեստական տիպերից մեկը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է դրամատուրգիական տեքստի և բեմադրության հարաբերությունը։ Պիեսը միաժամանակ գրական ստեղծագործություն և թատերական ներկայացման հիմք է, ուստի դրա ուսումնասիրությունը պահանջում է հաշվի առնել բեմական իրացման հնարավորությունները։ Հեղինակի ռեմարկները, գործողության տարածքը, կերպարների շարժումները, լռությունները և երկխոսության ռիթմը կարող են տարբեր կերպ մեկնաբանվել բեմադրության ընթացքում։ Ռեժիսորական ընթերցումը կարող է ընդգծել տեքստի այն շերտերը, որոնք միայն գրական վերլուծության դեպքում ամբողջությամբ տեսանելի չեն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատուրգի և թատրոնի համագործակցության խնդրին։ Ժամանակակից դրամատուրգիայի զարգացումը կախված է ոչ միայն նոր տեքստերի ստեղծումից, այլև դրանց բեմական կյանքից։ Պիեսի հրապարակումը դեռևս չի նշանակում դրա ընդգրկում ակտիվ թատերական գործընթացում։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են նաև նոր ստեղծագործությունների բեմադրման, թատրոնների խաղացանկում ժամանակակից հեղինակների ներկայության և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության խնդիրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հանդիսատեսի գործոնը։ Ժամանակակից թատրոնի պայմաններում դրամատուրգը կարող է հրաժարվել պատրաստի պատասխաններ առաջարկելուց և կառուցել այնպիսի իրավիճակներ, որոնք հանդիսատեսին ստիպում են ինքնուրույն գնահատել կերպարների վարքն ու բախումը։ Բաց ավարտը, բազմիմաստ խորհրդանիշները և հակասական կերպարները մեծացնում են հանդիսատեսի մեկնաբանական մասնակցությունը։ Այսպիսով ներկայացումը դառնում է ոչ միայն պատմության դիտում, այլև իմաստավորման գործընթաց։ Առանձին ուղղություն է դասական գրական և դրամատուրգիական ավանդույթի հետ հարաբերությունը։ Նոր շրջանի հեղինակները կարող են շարունակել նախորդ հայ դրամատուրգիայի թեմատիկ և ժանրային ավանդույթները կամ գիտակցաբար վերափոխել դրանք։ Դասական սյուժեների, կերպարների և մշակութային խորհրդանիշների նոր մեկնաբանությունները ստեղծում են անցյալի և ներկայի երկխոսություն։ Ավանդույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե որ տարրերն են պահպանվում, որոնք են փոփոխվում և ինչ նոր գեղագիտական սկզբունքներ են առաջանում։ Կարևորվում է նաև համաշխարհային դրամատուրգիական գործընթացների ազդեցությունը։ Ժանրային խառնուրդը, աբսուրդային տարրերը, ոչ գծային կառուցվածքը, մետաթատերական միջոցները և պայմանական բեմական տարածությունը ժամանակակից թատրոնի լայն տարածում ունեցող գեղարվեստական հնարավորություններից են։ Հայ հեղինակների ստեղծագործություններում դրանց յուրացումը կարող է տեղի ունենալ ազգային գրական ավանդույթի և տեղական հասարակական փորձառության հետ համադրությամբ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս արդի հայ դրամատուրգիան դիտարկել ինչպես ազգային գրական գործընթացի, այնպես էլ ավելի լայն թատերական զարգացումների համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դրամատուրգիական ստեղծագործությունների հրատարակման և տարածման խնդիրներին։ Պիեսը հաճախ ունի ավելի սահմանափակ ընթերցողական շրջանառություն, քան արձակ կամ բանաստեղծական ստեղծագործությունը, իսկ դրա ամբողջական մշակութային կյանքը մեծապես կապված է բեմադրության հետ։ Այդ պատճառով ժամանակակից դրամատուրգիայի զարգացման համար կարևոր են գրական մամուլը, ժողովածուները, մրցույթները, թատերական նախաձեռնությունները և հեղինակների ու բեմադրիչների համագործակցությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել նաև գրական քննադատության և թատերական արձագանքի առանձնահատկությունները։ Քննադատական հոդվածները, ներկայացումների վերաբերյալ հրապարակումները և գրականագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանում ստեղծագործությունների ընդունելության պատկերը։ Դրանք օգնում են հասկանալ, թե ժամանակակիցների կողմից որ խնդիրներն են ընկալվել որպես առավել կարևոր և ինչպես են փոփոխվել դրամատուրգիայի գնահատման չափանիշները։ Մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմագրական, համեմատական, տեքստաբանական, կառուցվածքային, ժանրաբանական և մեկնաբանական մոտեցումները։ Առանձին ստեղծագործությունների մանրամասն վերլուծությունը կարող է զուգակցվել ամբողջ ժամանակաշրջանի ընդհանուր միտումների բացահայտման հետ։ Թեմատիկ, կերպարային և լեզվաոճական առանձնահատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր հեղինակների ստեղծագործությունների մեջ առանձնացնել ինչպես ընդհանուր օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական գեղարվեստական լուծումները։ Ժամանակագրական մոտեցումը, իր հերթին, թույլ է տալիս դիտարկել դրամատուրգիական գործընթացի փոփոխությունները ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի տարբեր փուլերում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է անկախության շրջանի հայ գրականության կարևոր ոլորտներից մեկի համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Դրամատուրգիայի քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն մասին, թե հասարակական մեծ փոփոխությունները ինչպես են արտահայտվում գրական ձևերի, կերպարների, լեզվի և բեմական մտածողության մեջ։ Միաժամանակ դրամատիկական ստեղծագործությունները արժեքավոր նյութ են ժամանակաշրջանի մշակութային ինքնագիտակցության, սոցիալական տրամադրությունների և մարդու ներաշխարհի գեղարվեստական ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հետխորհրդային առաջին տասնամյակների հայ դրամատուրգիական գործընթացի բազմակողմանի վերլուծություն՝ ընդգրկելով հասարակական և արժեքային փոփոխությունները, ազգային ու անհատական ինքնության որոնումները, սոցիալական և ընտանեկան խնդիրները, արտագաղթի ու օտարման թեմաները, պատմական հիշողությունը, ժանրային վերափոխումները, կերպարաստեղծման նոր սկզբունքները, դրամատիկական խոսքի և բախման կառուցվածքը, պայմանականության ու խորհրդանշականության զարգացումը, ինչպես նաև գրական տեքստի և բեմական արվեստի փոխհարաբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, արդի դրամատուրգիայով, գրականագիտությամբ, թատերագիտությամբ և մշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում կրթական և դաստիարակչական գործընթացների կառավարման ժամանակակից մոտեցումների, մեթոդների ու տեխնոլոգիաների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դպրոցի՝ որպես միասնական մանկավարժական համակարգի արդյունավետ կազմակերպման վրա, որտեղ ուսուցումը, դաստիարակությունը, կառավարչական գործունեությունը և կրթական միջավայրի զարգացումը փոխկապակցված գործընթացներ են։ Քննության են առնվում կրթական հաստատության կառավարման հիմնական գործառույթները՝ նպատակադրումը, պլանավորումը, կազմակերպումը, համակարգումը, վերահսկումը, արդյունքների գնահատումը և հետադարձ կապի ապահովումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դպրոցի ղեկավարության, ուսուցիչների, դասղեկների, մանկավարժական խորհրդի, սովորողների և ծնողների միջև համագործակցության կազմակերպմանը՝ այն դիտարկելով կրթադաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետության կարևոր պայման։ Ուսումնասիրվում են կառավարման ավանդական և նորարարական մոտեցումները, ռազմավարական ու ընթացիկ պլանավորման մեխանիզմները, որոշումների ընդունման գործընթացները և կրթական հաստատության ներքին կառավարման կառուցվածքի կատարելագործման հնարավորությունները։ Կարևորվում է սովորողակենտրոն կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ հաշվի են առնվում աշակերտների տարիքային ու անհատական առանձնահատկությունները, կրթական պահանջները, հետաքրքրությունները և սոցիալական զարգացման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում դաստիարակչական աշխատանքի ծրագրավորմանը, արժեքային համակարգի, պատասխանատվության, համագործակցության, ինքնուրույնության և հասարակական ակտիվության զարգացմանը նպաստող միջոցառումներին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև մանկավարժական կոլեկտիվի կառավարման խնդիրը՝ մասնագիտական համագործակցության, աշխատանքի արդյունավետ բաշխման, ուսուցիչների շարունակական զարգացման և նախաձեռնողականության խթանման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում կրթության որակի վերահսկման և գնահատման տեխնոլոգիաներին, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտել առկա խնդիրները, գնահատել իրականացվող ծրագրերի արդյունքները և համապատասխան փոփոխություններ կատարել կառավարման գործընթացներում։ Ուսումնասիրվում է տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառությունը դպրոցի կառավարման մեջ՝ տվյալների հավաքագրման ու մշակման, փաստաթղթաշրջանառության, հաղորդակցության, պլանավորման և կրթական գործընթացի մշտադիտարկման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Կարևորվում են նաև դպրոցի և ընտանիքի համագործակցությունը, ծնողների մասնակցությունը կրթադաստիարակչական գործընթացին և դպրոցի կապը համայնքի ու սոցիալական այլ հաստատությունների հետ։ Կառավարման արդյունավետությունը դիտարկվում է որպես կրթության որակի, բարենպաստ հոգեբանական միջավայրի, մանկավարժական գործունեության կազմակերպվածության և սովորողների բազմակողմանի զարգացման վրա ազդող կարևոր գործոն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, մանկավարժության և դպրոցական կառավարման ոլորտներում աշխատող մասնագետների, դպրոցների ղեկավարների, ուսուցիչների, մանկավարժների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, հալածանքների և զանգվածային կոտորածների վերաբերյալ պատմական իրադարձությունների ներկայացմանն ու վերլուծությանը։ Նյութում լուսաբանվում է հայերի դրությունը Օսմանյան կայսրության քաղաքական և հասարակական պայմաններում, ներկայացվում են հայկական բնակավայրերի ու համայնքների նկատմամբ իրականացված ճնշումները և դրանց հետևանքները բնակչության կյանքի ու անվտանգության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի իրադարձություններին, երբ հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունները ստացան լայնածավալ բնույթ և հանգեցրին մարդկային ու նյութական ծանր կորուստների։ Դիտարկվում են այդ իրադարձությունների քաղաքական և հասարակական նախադրյալները, պետական քաղաքականության ազդեցությունը, ինչպես նաև միջազգային հանրության արձագանքները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում պատմական վկայությունները, հաղորդագրությունները և ժամանակակիցների արձանագրությունները, որոնց միջոցով ներկայացվում են հայկական համայնքների վիճակը և տեղի ունեցած իրադարձությունների մասշտաբները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բնակչության բռնի տեղաշարժերին, բնակավայրերի ավերմանը, ունեցվածքի կորստին և հայկական հասարակության բնականոն կյանքի խաթարմանը՝ առանց ողբերգական իրադարձությունների մանրամասն կամ պատկերավոր նկարագրությունների։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այդ ժամանակաշրջանը ոչ միայն առանձին դեպքերի, այլև Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցող ավելի լայն քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ այն կարևոր սկզբնաղբյուրային և պատմագիտական նշանակություն կարող է ունենալ հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունների, Հայկական հարցի և հետագայում Հայոց ցեղասպանությանը հանգեցրած պատմական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, ցեղասպանագիտությամբ և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող հետազոտողների, պատմաբանների և ընթերցողների համար։

Economics

Գրքում ուսումնասիրվում են Հայաստանի Հանրապետությունում ագրարային քաղաքականության իրականացման տնտեսական լծակների կատարելագործման հիմնահարցերը՝ վերլուծելով գյուղատնտեսական ոլորտի զարգացման պետական քաղաքականության հիմնական ուղղությունները, առկա գործիքակազմը և դրանց արդյունավետությունը, ներկայացվում են ֆինանսական աջակցությունների, սուբսիդիաների, վարկային ծրագրերի և հարկային խթանների կիրառման մեխանիզմները, դիտարկվում են դրանց ազդեցությունը գյուղացիական տնտեսությունների մրցունակության, արտադրողականության և շուկային ինտեգրման վրա, առանձնացվում են համակարգային խնդիրներ՝ կապված ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակ հասանելիության, ինստիտուցիոնալ թերությունների և ռիսկերի կառավարման անբավարարության հետ, քննարկվում են միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում, առաջարկվում են տնտեսական լծակների կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված պետական աջակցության արդյունավետության բարձրացմանը և ագրարային ոլորտի կայուն զարգացման ապահովմանը, աշխատանքը համադրում է տեսական վերլուծությունը և գործնական քաղաքական առաջարկությունները՝ նպատակ ունենալով բարելավել ագրարային քաղաքականության իրականացման մեխանիզմները ՀՀ-ում։