Оценка свинцовой экспозиции у детей по уровню содержания свинца, гемоглобина и протопорфиринов в крови и показателям их умственного развития

Linguistics

ФРАНЦУЗСКИЙ ЯЗЫК աշխատությունը ֆրանսերենի ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվի հիմունքների և հաղորդակցական հմտությունների ձևավորման համար՝ ընդգրկելով քերականության հիմնական կառուցվածքները, բառապաշարի ընդլայնումը, ընթերցանության և լսողական ընկալման զարգացումը, ինչպես նաև գրավոր և բանավոր խոսքի պրակտիկ վարժություններ, այն բացատրում է բայերի խոնարհման համակարգը, նախադասության կառուցման կանոնները և ֆրանսերենում հաճախ հանդիպող լեզվական առանձնահատկությունները, գիրքը միաժամանակ նպատակ ունի զարգացնել լեզվական ինքնավստահություն իրական հաղորդակցական իրավիճակներում՝ օգտագործելով երկխոսություններ, իրավիճակային օրինակներ և աստիճանաբար բարդացող առաջադրանքներ, ինչը այն դարձնում է օգտակար ինչպես սկսնակների, այնպես էլ լեզուն ամրապնդող սովորողների համար։

Culture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Արևելքի և Արևմուտքի միջև գեղարվեստական և մշակութային փոխանցումների ուսումնասիրությանը՝ Հռոմի, Հայաստանի և Մետաքսի ճանապարհի փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր տարածաշրջանների միջև առևտրային, քաղաքական և մշակութային կապերը նպաստել գեղարվեստական գաղափարների, պատկերագրական մոտիվների, տեխնիկական հմտությունների և գեղարվեստական ձևերի տարածմանը։ Աշխատանքում Հայաստանը դիտարկվում է որպես Արևելքն ու Արևմուտքը կապող կարևոր աշխարհագրական և մշակութային տարածք, որի միջով անցնող հաղորդակցական ուղիները նպաստել են տարբեր քաղաքակրթությունների փոխազդեցությանը։ Մետաքսի ճանապարհը այս գործընթացում ներկայացվում է ոչ միայն որպես առևտրային ցանց, այլև որպես գաղափարների, մշակութային արժեքների և գեղարվեստական նորարարությունների տարածման միջավայր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Հռոմեական աշխարհի և Հայաստանի միջև առկա մշակութային ու գեղարվեստական կապերը, ինչպես նաև դրանց շարունակությունը դեպի Կենտրոնական Ասիա, Չինաստան և այլ արևելյան տարածաշրջաններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել գեղարվեստական մոտիվների և պատկերային թեմաների փոխակերպմանը տարբեր մշակութային միջավայրերում։ Նույն կամ նմանատիպ պատկերագրական տարրերի տարբեր տարածաշրջաններում հայտնվելը կարող է դիտարկվել որպես մշակութային հաղորդակցության, փոխառության, վերաիմաստավորման կամ տեղայնացման արդյունք։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ճարտարապետության, քանդակագործության, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի, տեքստիլի, ձեռագրական մշակույթի և այլ արվեստների օրինակներ։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածման ուսումնասիրությունը, քանի որ առևտրային ճանապարհների միջոցով տարածվել են ոչ միայն պատրաստի արվեստի գործեր, այլև դրանց ստեղծման համար անհրաժեշտ հումքը, գործիքները և մասնագիտական գիտելիքները։ Հայաստանի միջնորդական դերը կարող է դիտարկվել նաև նրա քաղաքների, առևտրային կենտրոնների, եկեղեցական ու աշխարհիկ կառույցների և մշակութային հաստատությունների միջոցով։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է տարբերակել ուղղակի ազդեցությունը և ավելի լայն մշակութային զուգահեռները՝ խուսափելով միայն արտաքին նմանությունների հիման վրա մշակութային կապերի վերաբերյալ եզրակացություններ անելուց։ Այդ նպատակով կարող են համադրվել հնագիտական տվյալները, արվեստի գործերը, պատմական գրավոր աղբյուրները, արձանագրությունները և ժամանակակից արվեստաբանական հետազոտությունները։ Համեմատական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գեղարվեստական ձևերի և գաղափարների շարժման ուղղությունները, դրանց փոփոխությունները և տեղական ավանդույթների հետ փոխազդեցության արդյունքները։ Աշխատանքը նաև հնարավորություն է տալիս վերանայել «Արևելք» և «Արևմուտք» հասկացությունների միջև խիստ սահմանազատումները՝ ցույց տալով, որ պատմական մշակութային զարգացումները հաճախ ձևավորվել են փոխադարձ կապերի, փոխանցումների և ստեղծագործական վերաիմաստավորումների միջոցով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Հռոմի, Հայաստանի և Մետաքսի ճանապարհի մշակութային պատմության առավել ամբողջական ըմբռնմանը, ինչպես նաև Եվրասիական տարածքում գեղարվեստական փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է գեղարվեստական մշակույթը որպես շարժուն և փոխազդող համակարգ, որտեղ տարբեր ժողովուրդների ու քաղաքակրթությունների միջև կապերը նպաստել են նոր ձևերի, պատկերների և ստեղծագործական մոտեցումների ձևավորմանն ու տարածմանը։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է հասարակության իրավական գիտակցության և քաղաքական գործընթացների փոխհարաբերության տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության հասարակական-քաղաքական միջավայրի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքացիների իրավունքի, օրենքի, արդարության, պետական ինստիտուտների և իրավական կարգի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումն ու դրանց դրսևորումն է քաղաքական մասնակցության տարբեր ձևերում։ Իրավագիտակցությունը դիտարկվում է որպես հասարակական գիտակցության կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգրկում է իրավական գիտելիքները, արժեքային վերաբերմունքները, իրավական գնահատականները և իրավաչափ վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումները։ Քննվում է, թե այդ բաղադրիչներն ինչպես կարող են արտահայտվել քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության, հանրային քննարկումների, պետական կառույցների հետ հարաբերությունների և հասարակական նախաձեռնությունների շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական ու քաղաքական մշակույթի փոխկապակցվածությանը, իրավական սոցիալականացման գործընթացներին և այն ինստիտուտների դերին, որոնց միջոցով անհատը ձեռք է բերում իրավական գիտելիքներ ու հասարակական վարքագծի նորմեր։ Դիտարկվում են կրթության, ընտանիքի, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների, քաղաքացիական հասարակության և պետական ինստիտուտների հնարավոր ազդեցությունները իրավական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրենքի նկատմամբ վստահության, իրավական նորմերի ընկալման և քաղաքացիների քաղաքական վարքագծի միջև կապի ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև իրավական նիհիլիզմի, իրավական պասիվության, քաղաքացիական պատասխանատվության և իրավական ակտիվության հասկացություններին՝ որպես հասարակության իրավագիտակցության տարբեր դրսևորումների։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել սոցիոլոգիական հարցումների, համեմատական վերլուծության և քաղաքական ու իրավական գործընթացների ուսումնասիրության մեթոդներ՝ հասարակական դիրքորոշումների կառուցվածքն ու դրանց փոփոխության միտումները բացահայտելու նպատակով։ Հայաստանի օրինակը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել պետական և հասարակական ինստիտուտների փոխակերպման, քաղաքացիական մասնակցության և իրավական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի տեսության, քաղաքականագիտության, իրավական սոցիոլոգիայի և քաղաքացիական հասարակության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով իրավագիտակցության նշանակությունը քաղաքական գործընթացներում քաղաքացիների վարքագծի և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման համար։

Culture

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հայ կոմպոզիտորների ստեղծած համերգային ջութակի երկերի ուսումնասիրությանը և դրանց կատարողական ավանդույթների վերլուծությանը՝ XIX դարի 80-ական թվականներից մինչև XX դարի 60-ական թվականների վերջն ընկած ժամանակահատվածում։ Հետազոտությունը ներկայացնում է հայկական ջութակի երաժշտության ձևավորման և զարգացման պատմական ընթացքը՝ դիտարկելով այն ազգային երաժշտական մշակույթի ընդհանուր զարգացման համատեքստում և բացահայտելով հայ կոմպոզիտորների ներդրումը ջութակի մենակատարային ու համերգային երկացանկի հարստացման գործում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված ստեղծագործությունների ժանրային, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանցում ազգային երաժշտական մտածողության դրսևորումները, ինչպես նաև եվրոպական դասական և ռոմանտիկական երաժշտական ավանդույթների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են հայկական ժողովրդական երաժշտության մեղեդային, ռիթմական, լադային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունները վերածվում պրոֆեսիոնալ կոմպոզիտորական լեզվի և արտահայտվում ջութակի համար գրված համերգային երկերում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ստեղծագործությունների կատարողական առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Քննարկվում են ջութակահարի առջև դրվող տեխնիկական և գեղարվեստական խնդիրները՝ կապված ձայնարտադրության, աղեղնավարման, դիրքերի փոփոխության, ֆրազավորման, ինտոնացիայի, ռիթմական ճկունության, դինամիկայի և արտահայտչականության հետ։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ստեղծագործության ամբողջական ընկալման համար կարևոր է ոչ միայն նոտային տեքստի ճշգրիտ վերարտադրությունը, այլև տվյալ երկի ոճական բնույթի, ազգային երաժշտական լեզվի և պատմամշակութային միջավայրի ըմբռնումը։ Աշխատանքում դիտարկվում են նաև հայկական ջութակի կատարողական դպրոցի ձևավորման և զարգացման գործընթացները։ Ուշադրություն է դարձվում կատարողների, մանկավարժների և երաժշտական հաստատությունների գործունեությանը, որոնց միջոցով ձևավորվել և փոխանցվել են մեկնաբանման որոշակի սկզբունքներ ու ավանդույթներ։ Կատարողական ավանդույթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր սերունդների երաժիշտները մոտեցել նույն ստեղծագործություններին, ինչպիսի փոփոխություններ են տեղի ունեցել կատարողական ոճում և ինչպես են ազգային երաժշտական առանձնահատկությունները պահպանվել կամ վերաիմաստավորվել տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը թույլ է տալիս հետևել հայկական ջութակի երաժշտության զարգացմանը XIX դարի վերջից մինչև XX դարի երկրորդ կեսը՝ բացահայտելով դրա հիմնական փուլերը, գեղարվեստական միտումները և կատարողական մտածողության փոփոխությունները։ Այդ ընթացքում հայկական պրոֆեսիոնալ երաժշտության զարգացման հետ մեկտեղ ընդլայնվել են նաև ջութակի համար ստեղծվող երկերի ժանրային և արտահայտչական հնարավորությունները՝ ձևավորելով ազգային ինքնատիպությամբ առանձնացող համերգային երկացանկ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում է նաև հայ ջութակահարների գործունեության նշանակությունը ստեղծագործությունների տարածման և կատարողական ավանդույթների հաստատման գործում։ Նրանց համերգային գործունեությունը, մանկավարժական աշխատանքը և տարբեր երաժշտական կենտրոնների հետ կապերը նպաստել են հայկական ջութակի երկերի ներգրավմանը մասնագիտական կատարողական պրակտիկայում և դրանց փոխանցմանը հաջորդ սերունդներին։ Աշխատանքը միավորում է երաժշտագիտական, պատմական և կատարողական վերլուծության մեթոդները՝ հնարավորություն տալով ստեղծագործությունները դիտարկել միաժամանակ որպես կոմպոզիտորական արվեստի արդյունք և որպես կենդանի կատարողական ավանդույթի մաս։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է հայկական համերգային ջութակի երաժշտության զարգացման ամբողջական պատկերը՝ ընդգծելով դրա ազգային ինքնատիպությունը, եվրոպական երաժշտական մշակույթի հետ փոխազդեցությունը և կատարողական ավանդույթների շարունակականությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կատարող երաժիշտներին, ջութակահարներին, երաժշտական մանկավարժներին, արվեստաբաններին և հայկական երաժշտական մշակույթի պատմությամբ ու ազգային կատարողական դպրոցի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Literature

Սա թարգմանագիտության և գրականագիտության ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Վիլյամ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների վաղ շրջանի (1820–1880 թթ.) դերին՝ որպես նրա իմաստավորման և հայ մշակութային միջավայրում յուրացման հիմնական միջոցի։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են առաջին թարգմանական փորձերի պատմական և մշակութային նախադրյալները, թարգմանիչների ընտրած լեզվական և ոճական ռազմավարությունները, ինչպես նաև Շեքսպիրի տեքստերի ընկալման առանձնահատկությունները հայկական գրական-լեզվական միջավայրում։ Քննարկվում է թարգմանության ազդեցությունը հայ ընթերցողի գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման, դրամատուրգիական մտածողության զարգացման և եվրոպական գրական ավանդույթների հետ կապերի խորացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանության՝ որպես մշակութային միջնորդի դերին, լեզվական հայացման գործընթացներին և բնագրի իմաստային վերարտադրման խնդիրներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանագիտության, հայ նոր գրականության պատմության և համեմատական գրականության ոլորտներում՝ բացահայտելով Շեքսպիրի ընկալման ձևավորման վաղ փուլերը հայկական մշակութային տարածքում։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում դեղերի անվտանգ և ռացիոնալ օգտագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, առկա իրավիճակի գնահատմանը և դրա բարելավման հնարավոր ուղղությունների մշակմանը։ Քննության են առնվում դեղերի նշանակման, տրամադրման և օգտագործման գործընթացները, դրանց արդյունավետության ու անվտանգության ապահովման սկզբունքները, ինչպես նաև ոչ նպատակային կամ ոչ պատշաճ դեղօգտագործման հետ կապված հնարավոր խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնաբուժմանը, առանց համապատասխան մասնագիտական խորհրդատվության դեղերի կիրառմանը, բազմադեղային բուժմանը, դեղաչափերի պահպանմանը և բուժման սահմանված ընթացակարգերին հետևելու հարցերին։ Վերլուծվում են դեղերի կողմնակի ազդեցությունների վերահսկման, դեղային փոխազդեցությունների, հակաբիոտիկների հիմնավորված կիրառման և դեղերի վերաբերյալ հավաստի տեղեկատվության հասանելիության նշանակությունը։ Քննարկվում են բժիշկների, դեղագետների և պացիենտների դերերը դեղերի անվտանգ օգտագործման ապահովման գործում, ինչպես նաև նրանց միջև արդյունավետ հաղորդակցության անհրաժեշտությունը։ Անդրադարձ է կատարվում դեղերի շրջանառության կարգավորման, դեղագործական հսկողության, դեղազգոնության համակարգի և հանրային իրազեկման միջոցառումների նշանակությանը։ Կարևորվում է դեղերի կիրառման վերաբերյալ մասնագիտական գիտելիքների շարունակական զարգացումը և բնակչության դեղագիտական գրագիտության բարձրացումը։ Իրավիճակի վերլուծության հիման վրա դիտարկվում են դեղօգտագործման մշակույթի կատարելագործման, հնարավոր ռիսկերի նվազեցման, վերահսկողական մեխանիզմների ամրապնդման և բուժման արդյունավետության բարձրացման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել առողջապահական համակարգում դեղերի անվտանգ և հիմնավորված կիրառման վերաբերյալ համալիր պատկերացման ձևավորմանը և օգտակար լինել բժիշկների, դեղագետների, հանրային առողջության մասնագետների, առողջապահության կազմակերպիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար։