Փոխադրումների լոգիստիկ մոդելները ինդիկատիվ պլանավորման համակարգում

Economics

Ֆինանսատնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովագրական վերահսկողության կազմակերպման հիմնախնդիրների, ապահովագրական շուկայի գործունեության առանձնահատկությունների և դրա զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ապահովագրության տնտեսական էությունը, ապահովագրական համակարգի կառուցվածքը, շուկայի հիմնական մասնակիցների գործառույթները և ապահովագրական գործունեության պետական կարգավորման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապահովագրական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովմանը, վճարունակության գնահատմանը, ապահովագրական պահուստների ձևավորմանը և ռիսկերի կառավարման արդյունավետ մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են ապահովագրական վերահսկողության իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, վերահսկողական գործիքների կիրառման առանձնահատկությունները և ապահովագրական ծառայություններից օգտվողների իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի ապահովագրական շուկայի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները, ապահովագրական մշակույթի ձևավորման խնդիրները, բնակչության ապահովագրական ծառայությունների հասանելիությունը և շուկայում մրցակցության խթանման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ապահովագրական վերահսկողության միջազգային փորձը, ռիսկահեն վերահսկողության մոտեցումները, ֆինանսական հաշվետվողականության կատարելագործումը և ապահովագրական կազմակերպությունների գործունեության թափանցիկության բարձրացման միջոցները։ Անդրադարձ է կատարվում ապահովագրական նոր ծառայությունների զարգացմանը, թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը, ներդրումային հնարավորությունների ընդլայնմանը և ապահովագրական համակարգի երկարաժամկետ կայունության ապահովմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ապահովագրական գործի, ֆինանսական վերահսկողության, բանկային և ֆինանսական համակարգերի կարգավորման, ինչպես նաև տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Armenia-ը Հարավային Կովկասում գտնվող հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկն է, որը առանձնանում է իր բազմաշերտ պատմությամբ, հարուստ մշակութային ժառանգությամբ և ինքնատիպ ազգային ինքնությամբ։ Երկիրը գտնվում է լեռնային բարձրավանդակում և հայտնի է իր բարդ ռելիեֆով, որը զգալի ազդեցություն է ունեցել բնակեցման ձևերի, տնտեսական գործունեության և պատմական զարգացման վրա։ Հայաստանի տարածքը համարվում է աշխարհի ամենահին բնակեցված շրջաններից մեկը, որտեղ ձևավորվել են վաղ պետական կազմավորումներ և զարգացել են առաջավոր մշակութային ավանդույթներ։ Երկրի պատմությունը բնութագրվում է պետականության ձևավորման, կորուստների և վերականգնման բազմադարյա գործընթացներով, ինչպես նաև քրիստոնեության վաղ ընդունմամբ որպես պետական կրոն, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել մշակույթի և հասարակական կյանքի վրա։ Հայաստանը հայտնի է իր միջնադարյան վանքերով, ճարտարապետական հուշարձաններով, ձեռագրական մշակույթով և հարուստ գրական ավանդույթով, որոնք մինչև այսօր կարևոր դեր ունեն ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Ժամանակակից Հայաստանը զարգացող պետություն է, որը համադրում է պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից պետական կառավարման ու տնտեսական համակարգերի զարգացման փորձերը՝ պահպանելով իր առանձնահատուկ մշակութային դիմագիծը միջազգային միջավայրում։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հարավային Հայաստանի պատմական և ժողովրդագրական զարգացումների համակողմանի ուսումնասիրությանը XI դարից մինչև XVI դարի կեսերն ընդգրկող ժամանակաշրջանում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տարածաշրջանի բնակչության թվաքանակի, էթնիկական կազմի, բնակեցման առանձնահատկությունների, բնակավայրերի տարածքային բաշխման և ժողովրդագրական գործընթացների վրա՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և ռազմական իրադարձությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է տարբեր նվաճումների, իշխանափոխությունների, պատերազմների, բնակչության տեղաշարժերի և տնտեսական պայմանների ազդեցությունը Հարավային Հայաստանի ժողովրդագրական պատկերի ձևավորման և փոփոխության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի զարգացմանը, բնակչության տեղաբաշխման առանձնահատկություններին, առանձին շրջանների բնակեցվածության աստիճանին, ինչպես նաև գաղթի և վերաբնակեցման գործընթացներին։ Կարևորվում է հայ բնակչության շարունակական ներկայության, տեղական համայնքների կենսագործունեության և պատմական տարբեր փուլերում տարածաշրջանում տեղի ունեցած էթնաժողովրդագրական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունում ժողովրդագրական երևույթները ներկայացվում են պատմական զարգացումներից անբաժանելի՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե քաղաքական անկայունությունը, արտաքին տիրապետությունները, ռազմական բախումները և տնտեսական փոփոխություններն ինչպես են անդրադարձել բնակչության բնականոն կյանքի, բնակավայրերի և ընդհանուր ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ Տարբեր պատմական աղբյուրների և փաստական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարածաշրջանի պատմաժողովրդագրական պատկերը և բացահայտել մի քանի դարերի ընթացքում տեղի ունեցած հիմնական փոփոխությունների ուղղություններն ու պատճառները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում Հարավային Հայաստանի առանձին տարածքների պատմական ճակատագրին և դրանց բնակչության զարգացման առանձնահատկություններին, ինչի շնորհիվ տարածաշրջանը դիտարկվում է ոչ միայն ընդհանուր հայոց պատմության, այլև տեղական ժողովրդագրական գործընթացների տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց միջնադարյան պատմությամբ, պատմական ժողովրդագրությամբ, բնակչության տեղաշարժերով, Հայաստանի պատմական աշխարհագրությամբ և տարածաշրջանային պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, պատմաբանների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Culture

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայ ազգային կոմպոզիտորական դպրոցի հիմնադիրներից մեկի դաշնամուրային ստեղծագործությունների ընտրանին՝ հնարավորություն տալով ծանոթանալ նրա երաժշտական մտածողությանը, ոճական առանձնահատկություններին և ստեղծագործական ժառանգությանը։ Ժողովածուում ընդգրկված գործերը արտացոլում են եվրոպական դասական երաժշտության ավանդույթների և հայկական ազգային մեղեդային տարրերի ներդաշնակ համադրությունը՝ առանձնանալով արտահայտչականությամբ, մեղեդայնությամբ և հարուստ հարմոնիկ լեզվով։ Ստեղծագործությունները կարող են ծառայել ինչպես համերգային կատարման, այնպես էլ երաժշտական կրթության նպատակներին՝ նպաստելով կատարողական վարպետության, գեղարվեստական ճաշակի և երաժշտական մեկնաբանության զարգացմանը։ Հրատարակությունը նախատեսված է դաշնակահարների, երաժշտագետների, դասախոսների, ուսանողների, երաժշտական դպրոցների սաների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական դասական երաժշտության պատմությամբ և դաշնամուրային արվեստի զարգացման ուղիներով։

Literature

Հայ ժողովրդական հեքիաթներում և վիպապատմական բանահյուսության մեջ խորհրդանշային ցուցիչները կազմում են խորքային իմաստային համակարգ, որի միջոցով կառուցվում է աշխարհի պատկերացման, բարու և չարի հակադրության, հերոսի ճանապարհի և ճակատագրի գաղափարական մոդելը։ Այս խորհրդանիշները հաճախ հանդես են գալիս որպես կայուն գեղարվեստական նշաններ՝ կենդանիներ, առարկաներ, գույներ, թվեր, բնության տարրեր կամ առասպելական կերպարներ, որոնք կրում են բազմաշերտ իմաստներ և փոխանցում են ժողովրդական աշխարհընկալման հիմնական արժեքները։ Հեքիաթային համակարգում տարածված են արևի, լույսի և ջրի խորհրդանիշները, որոնք հաճախ կապված են կյանքի, վերածնության և արդարության գաղափարների հետ, մինչդեռ մութ ուժերի, անապատի կամ խավարի պատկերները սովորաբար մարմնավորում են վտանգ, քաոս կամ բարոյական փորձություն։ Հերոսի կերպարը հաճախ կառուցվում է արքետիպային հիմքերի վրա՝ որպես ընտրյալ կամ փորձություններով անցնող անհատ, որի ճանապարհը նշանավորվում է խորհրդանշական իրադարձություններով՝ կախարդական առարկաների ձեռքբերում, կենդանիների օգնություն կամ հրաշագործ անցումներ։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Օսիպ Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ հայկական թեմայի արտահայտություններին՝ ընդգծելով նրա ուղևորության (1930 թ.) և «Հայաստանյան ցիկլի» ազդեցությունը բանաստեղծի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Դիտարկվում է, որ հայկական թեման Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ հանդես է գալիս որպես առանձնահատուկ մշակութային և պատմական տարածք, որտեղ բնությունը, քարային լանդշաֆտը, ճարտարապետությունը և պատմական հիշողությունը միահյուսվում են՝ ձևավորելով նոր գեղագիտական ընկալման համակարգ։ Աշխատանքում վերլուծվում է Մանդելշտամի «Արմենիա» բանաստեղծական շարքը և «Ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան» արձակ-էսսեիստական գործը, որտեղ Հայաստանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես իրական աշխարհագրական տարածք, այլև որպես մշակութային հիշողության և քաղաքակրթական խորքային շերտերի խորհրդանշական տարածք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բանաստեղծի մոտ «քարը» դառնում է կենտրոնական պատկեր, որը մարմնավորում է պատմության կուտակումը, ժամանակի շերտավորումը և մարդկային փորձի նյութականացումը, ինչն էլ ձևավորում է նրա այսպես կոչված «քարային պոետիկան»։ Նշվում է նաև, որ հայկական թեման Մանդելշտամի ստեղծագործության մեջ կապված է նրա անցման հետ ակմեիստական հստակ ձևերից դեպի ավելի բարդ, պատմականորեն ծանրաբեռնված և հիշողության վրա հիմնված պատկերային համակարգ, որտեղ լեզուն դառնում է պատմության կրող և դիմադրության ձև։ Հայաստանը նրա համար հանդես է գալիս որպես մշակութային ինտենսիվության բարձր աստիճան ունեցող տարածք, որտեղ քաղաքների, հատկապես Երևանի և հնագույն հուշարձանների պատկերները դառնում են գեղարվեստական մտածողության խթանիչներ։